I SAB/Wr 1292/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi B. B. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego O. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 28 października 2022 r., stronę skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej 4 listopada 2022 r. (vide k. 13 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty sąd nie podejmie żadnej czynności. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 28 października 2022 r., doręczono skarżącej 4 listopada 2022 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania sądu w przedmiocie wpisu sądowego od skargi, który upłynął 14 listopada 2022 r. (poniedziałek). Jest tak dlatego, że 11 listopada 2022 r. (Narodowe Święto Niepodległości,) – zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. k ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1920) – był dniem wolnym od pracy. W myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiściła. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym sąd postanowił jak w sentencji.