I SAB/Wa 85/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca: Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie nieudzielenia informacji w sprawie postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu R. M. cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

R. M. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie nieudzielenia informacji o sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że na podstawie art. 18 pkt 1 i 3 w związku z art. 223 § 1 K.p.a. w związku z art. 88a ust. 1 pkt 31 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), oraz art. 234 pkt 1,2,3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2022 r. poz. 558 z późn. zm.) działając jako poszkodowana strona w postępowaniu administracyjnym o sygn. akt: Gr.6331.8.2020.EC/22 prowadzonym przez Wójta Gminy [...] dotyczącym: "Naruszenia stosunków wodnych w związku z podwyższeniem terenu działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w [...], gmina [...]" złożył w dniu 27 czerwca 2022 r. wniosek do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jako organu naczelnego w rozumieniu art. 18 pkt 1 i 3 w związku z art. 223 § 1 K.p.a., który dotyczył udzielenia informacji jaki organ administracji samorządowej lub też samorządu zawodowego jest zobowiązany do udzielenia stronie postępowania administracyjnego informacji czy członek Mazowieckiej Okręgowej Izby Budownictwa wykonujący funkcję biegłego hydrologa w postępowaniu administracyjnym jest uprawniony do wykonywania ekspertyz opinii biegłego/specjalisty z zakresu hydrologii, stosunków wodnych lub melioracji wodnej oraz proponowania sposobu przywrócenia prawidłowego stanu wody na gruncie i sporządzania projektów technicznych urządzeń zabezpieczających wyrządzaniem szkód występującym na wskutek zaburzenia stanu wody na gruncie powstałych w wyniku naruszenia stosunków wodnych w związku z podwyższeniem terenu działek w rozumieniu art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne. Kancelaria Prezesa Rady Ministrów przekazała złożony wniosek do Ministerstwa Rozwoju i Technologii w dniu 7 lipca 2022 r. jako organu administracji właściwego i zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji. W dniu 25 października 2022 r. pismem o znaku: DAB-VI.055.10.2022.BL.l Dyrektor Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji Ministerstwa Rozwoju i Technologii poinformował stronę, że Minister Rozwoju i Technologii nie jest organem administracji zobowiązanym do wiążącej wykładni prawa powszechnie obowiązującego, oceny stanu faktycznego oraz podejmowania jakichkolwiek interwencji w przedmiocie zagadnień objętych prowadzonym postępowaniem administracyjnym oraz dokonał, jak wyraził się skarżący, wykładu prawnego dotyczącego umocowania i roli biegłego w postępowaniu administracyjnym wraz z przytoczeniem orzecznictwa sądowo - administracyjnego. Zdaniem skarżącego, udzielona przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii odpowiedź z dnia 25 października 2022 r. nie zawierał w swojej treści odpowiedzi na stawiane we wniosku pytania, w związku z powyższym skarżący ponownie w dniu 3 listopada 2022 r. złożył wniosek o udzielenie ww. informacji. W piśmie z dnia 29 grudnia 2022 r. Ministerstwo Rozwoju i Technologii ponownie nie udzieliło, w ocenie skarżącego, żądanych informacji. W związku z powyższym w dniu 10 stycznia 2023 r. skarżący złożył kolejne ponaglenie o udzielenie ww. informacji. Pismem z dnia 13 lutego 2023r. Ministerstwo Rozwoju i Technologii ponownie nie udzieliło stronie wnioskowanej informacji oraz poinformowało, że wnioskowana informacja jest wnioskiem o interpretację przepisów materialnych, a Minister Rozwoju i Technologii nie posiada uprawnień do wydawania wiążących interpretacji przepisów oraz, że nie posiada informacji, które są przedmiotem wniosku z dnia 27 czerwca 2022 r., oraz że nie prowadzi rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane i nie wydaje opinii względem uprawnień członków Izby Budownictwa. Mając na uwadze powyższe skarżący powołując art. 6 i art. 7 K.p.a. oraz art. 35 § 1 i 3 K.p.a., wskazał, że Minister Rozwoju i Technologii jako organ administracji wskazany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów jako organ właściwy do udzielenia wnioskowanej informacji, narusza przepisy oraz powoduje osłabienie zaufania obywateli do organów państwa i nasuwa uzasadnioną obawę utrudniania dostępu obywatela i strony postępowania do informacji, którymi dysponuje organ. We wniosku z dnia 27 czerwca 2022 r. oraz wniesionych dwukrotnie ponagleniach skarżący żądał jedynie udzielenia informacji, którą może organ ustalić na podstawie prowadzonych ewidencji i rejestrów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu Minister przedstawił chronologicznie stan faktyczny sprawy (korespondencję ze skarżącym) i podniósł, że przedstawione przez Dyrektora Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji Ministerstwa Rozwoju i Technologii wyjaśnienia nie stanowią aktów administracyjnych, tj. nie stanowią działania organu, które prowadzi do władczego, jednostronnego określenia sytuacji prawnej adresata aktu (art. 1 pkt 1 i 2 K.p.a.). Minister Rozwoju i Technologii nie prowadzi postępowania administracyjnego w związku z przedłożonymi przez skarżącego wystąpieniami, Minister nie występuje w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wójta Gminy [...] jako strona postępowania, nie jest również organem uprawnionym do wypowiedzenia się w sprawie (nie jest organem działającym w trybie art. 106 K.p.a. w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy Prawo wodne), nie jest też organem odwoławczym od decyzji wydanych przez Wójta Gminy [...], tudzież sądem administracyjnym, a także nie jest uprawniony do kwestionowania stanowisk innych organów (w tym, Wójta Gminy [...], organów samorządu zawodowego inżynierów budownictwa), ani do dokonywania wiążącej wykładni prawa. O powyższym świadczy fakt, że o kwestiach poruszanych przez skarżącego zdecydował Wójt Gminy [...], bowiem to właśnie ten organ oceni(ł) moc dowodową przedłożonej opinii biegłego, a także określi(ł) sposób przywrócenia prawidłowego stanu wody na gruncie poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Tym samym, przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie miały zastosowania do wystąpień skarżącego kierowanych do Ministerstwa Rozwoju i Technologii i zaskarżonych przez niego odpowiedzi udzielonych przez Dyrektora Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji Ministerstwa Rozwoju i Technologii, bowiem opisywana w nich sprawa nie była materią postępowania administracyjnego ani skargi, ani wniosku, o czym świadczy między innymi zacytowany zakres żądanej informacji przez skarżącego. Nawet jeśli uznać wystąpienia skarżącego za skargi lub wnioski, to zdaniem organu, kontrola sposobu ich załatwienia przez organy administracji nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Niemożliwe jest także w analizowanym przypadku zakwalifikowanie odpowiedzi na wystąpienia: z 27 czerwca 2022 r., 3 listopada 2022 r. i 10 stycznia 2023 r. do kategorii innych aktów administracyjnych lub czynności z zakresu administracji publicznej, które są objęte kognicją sądów administracyjnych. Z uwagi na powyższe, Minister Rozwoju i Technologii wniósł o odrzucenie skargi R. M. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii. W przypadku jednak dopuszczenia przez Sąd skargi, Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie w całości. Podniósł, że Dyrektor Departamentu Architektury, Budownictwa i Geodezji Ministerstwa Rozwoju i Technologii pismami: z 25 października 2022 r., z 29 grudnia 2022 r., z 13 lutego 2023 r. udzielił odpowiedzi skarżącemu na wszystkie wystąpienia, co potwierdza sam skarżący w treści skargi. Nadto obowiązujące przepisy prawa nie upoważniają ani nie zobowiązują Ministra Rozwoju i Technologii do dokonywania wiążącej interpretacji prawa (odpowiedzi na pytanie skarżącego, która de facto prowadzi do interpretacji przepisów prawa), ani nie określają terminu, w jakim czynność tę należałoby wykonać. Inaczej rzecz ujmując, obowiązujące przepisy prawa nie upoważniają i nie zobowiązują do wypowiadania się Ministra w przedmiocie zadawanego przez skarżącego pytania. Tym samym, stawiany zarzut bezczynności nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a także, na mocy art. 3 § 3 tej ustawy, w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jednocześnie na gruncie art. 4 omawianej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność nie jest dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w powyższych przepisach. Wniesienie skargi na bezczynność/przewlekłość postępowania organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, a bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Kontrola sądu sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie nieudzielenia informacji w sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że powyższe nie mieści się w żadnej z ww. kategorii, gdyż jako korespondencja skargowa/wnioskowa jest rozpatrywany w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi i wnioski". W sprawach dotyczących takiego postępowania nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi/wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Z wniosku skarżącego z dnia 27 czerwca 2022 r. wyraźnie wynika, iż domaga się on uzyskania od Ministra Rozwoju i Technologii określonych informacji w związku z prowadzonym przez Wójta Gminy [...] postępowaniem administracyjnym. Wniosek ten złożony został w trybie art. 223 § 1 K.p.a., co wyraźnie wynika z jego treści. Tymczasem, jak już była o tym mowa, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego/wnioskowego w trybie przepisów Działu VIII K.p.a., w tym ewentualna bezczynność czy przewlekłość organu, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Złożona przez skarżącego skarga na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii nie dotyczy żadnej z form działalności administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-9 P.p.s.a. W rezultacie przedmiotowa skarga, jako nienależąca do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.