I SAB/Wa 82/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie doręczenia postanowienia oddala skargę.

Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. T. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie doręczenia postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. W skardze zarzuciła organowi brak wydania korespondencji zgodnie z treścią art. 42 § 2 i 3 kpa. Podniosła, że nigdy nie zostały jej skutecznie doręczone prawdziwe decyzje i postanowienia - co skutkuje pozbawieniem jej prawa do złożenia odwołania lub zażalenia. Wniosła o wezwanie przez Sąd Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej do rzeczywistego doręczenia jej przedmiotowego postanowienia "do ręki", a nie pozornego poprzez wysyłanie korespondencji za potwierdzeniem odbioru w sytuacji, gdy nie ma ona dostępu do skrzynki pocztowej. Odpowiadając na skargę, Prezydent m. [...] wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] skarżąca odebrała osobiście w siedzibie Centrum Pomocy Społecznej w dniu 10 kwietnia 2014 r. Skarżąca od dnia 7 maja 2013 r., składając podania do Centrum Pomocy Społecznej, nie wskazuje w nich adresu zamieszkania. Natomiast składając wnioski do innych instytucji, w tym m.in. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podaje adres: [...], ul. [...] m. [...]. W toku prowadzonych postępowań organ ustalił, że skarżąca zamieszkuje w Warszawie przy ul. [...] m. [...]. Przeprowadzone od dnia 23 stycznia 2014 r. rodzinne wywiady środowiskowe - w tym ostatni z dnia 21 stycznia 2016 r. - potwierdziły, że wskazany lokal jest miejscem zamieszkania skarżącej. W związku z tym Centrum Pomocy Społecznej przekazuje korespondencję na ten adres. Ponadto organ wskazał, że w budynku, w którym T. G. zajmuje mieszkanie, zlokalizowana jest również placówka pocztowa. Prezydent m. [...] podniósł również, że art. 42 § 2 lub 3 kpa, na który powołuje się skarżąca, ma zastosowanie wyłącznie po udokumentowaniu, że przesłanki określone w art. 42 § 1 kpa nie są możliwe do spełnienia, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Wobec powyższego, w ocenie organu złożona skarga jest nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) niniejsza sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy, Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się na analizie zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego, winien ocenić, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając merytorycznie zasadność skargi, należy podkreślić, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu i nie doręczył go następnie stronom postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany bądź doręczony, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu przywołanego art. 149 § 1a, czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta m. [...]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ skutecznie doręczył T. G. odpis postanowienia z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. W aktach sprawy znajduje się bowiem odpis tego postanowienia, na którym widnieje odręczna adnotacja skarżącej "otrzymałam do rąk w ośr 10.04.14 r." podpisana własnoręcznie przez skarżącą. W tej sytuacji nie sposób zarzucić organowi bezczynności przy doręczeniu przedmiotowego postanowienia skarżącej. Jak wynika bowiem z powyższej adnotacji, skarżąca otrzymała postanowienie 13 dni po dacie jego wydania. Oznacza to, że skargę w tym zakresie uznać należy za całkowicie niezasadną. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) orzekł jak w sentencji.