I SAB/Wa 77/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosków zawartych w skardze z dnia 9 stycznia 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 11 marca 2025 r. E. S. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: "Minister") sprawie rozpatrzenia jej wniosków zawartych w skardze z 9 stycznia 2025 r., wniesionej do Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: "MFiPR"), dotyczących naruszenia tajemnicy (poufności) mediacji oraz dalszego kolportowania treści objętych tajemnicą mediacji przez innych pracowników organu. W motywach skargi wyjaśniała, że była pracownikiem organu, zatrudnionym na stanowisku głównego specjalisty w Wydziale Kwalifikowalności Wydatków i Monitorowania Nieprawidłowości Departamentu Koordynacji Wdrażania Funduszy Unijnych Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej Decyzję zaś o rozwiązaniu z nią stosunku pracy pracodawca podjął po podniesieniu przez nią. zarzutu dyskryminacji. W trakcie trwania stosunku zatrudnienia skorzystała z obowiązującej w Ministerstwie procedury antymobbingowej. Będący stroną owego postępowania zastępca dyrektora Departamentu Koordynacji Wdrażania Funduszy Unii Europejskiej Ministerstwa G. Z. dopuścić się miał złamania tajemnicy mediacji. Wobec czego, pismem z 9 stycznia 2025 r., wystąpiła do Dyrektora Generalnego MFiPR ze skargą na łamanie tajemnicy mediacji przez ww. zastępcę dyrektora. Z udzielonej na nią odpowiedzi z 4 lutego 2025 r. wynika jednak, że organ nie rozpoznał wszystkich sformułowanych w skardze wniosków. Stwierdził natomiast jedynie, że "(...) poza spotkaniem dnia 23 maja 2024 r. pan G. Z. nie prowadził z żadnym z pracowników Ministerstwa jakichkolwiek rozmów dotyczących przebiegu przedmiotowych mediacji". Zdaniem skarżącej jest to ustalenie poczynione wbrew faktom potwierdzonym przywoływanymi przez nią dokumentami. Zwracała przy tym uwagę, że za podstawę rozstrzygnięcia organ przyjął jedynie zarządzenie Dyrektora Generalnego MFiPR z 31 marca 2022 r. w sprawie ustalenia regulaminu antymobbingowego w MFiPR, podczas gdy ten akt nie reguluje postępowania mediacyjnego, ani praw i obowiązków stron mediacji. Wobec czego wywodziła, że powyższe rozstrzygnięcie zapadło bez wskazania (uwzględnienia) właściwej podstawy prawnej, co z kolej stanowi naruszenie zasady praworządności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał, że przedmiotowa skarga została złożona w związku z odpowiedzią na wniesioną przez skarżącą w dniu 10 stycznia 2025 r. "Skargę w sprawie złamania przez G. Z. tajemnicy mediacji oraz dalszego rozpowszechniania łamiących prawo wypowiedzi G. Z. oraz innych pracowników MFiPR". Wskazał, że pismo to stanowiło skargę, o której mowa w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) dalej: "kpa", na działania pracownika organu G. Z., które rzekomo polegały na łamaniu przez niego tajemnicy mediacji pomiędzy nim, a skarżącą. Podał, że w odpowiedzi udzielonej pismem z 4 lutego 2025 r. zawiadomił skarżącą o bezzasadności skargi na podstawie art. 237 § 3 kpa, co jest czynnością materialno-techniczną i nie stanowi decyzji administracyjnej oraz nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej: "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu musi istnieć sprawa administracyjna zawisła przed tym organem, w której organ jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca domaga się rozpatrzenia wniosków zawartych w jej skardze z 9 stycznia 2025 r. wniesionej do Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej w trybie działu VIII kpa zatytułowanego "Skargi i wnioski". Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów tego działu nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne kpa) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 227 kpa przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienie skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 kpa). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 kpa zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym art. 3 § 2 ppsa. Skoro w sprawie, w której wniesiono skargę organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do wydania decyzji ani żadnego innego aktu z zakresu administracji publicznej to tym samym skarga na bezczynność organu w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.