I SAB/Wa 501/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis WSA Anna Wesołowska(spr.) WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku J. B. z dnia [...] grudnia 2014 r. o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], stanowiącą hip. [...] - w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz J. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

J. B. pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. stanowiącą hip. [...], wnosząc o : 1. zobowiązanie Prezydenta [...] do niezwłocznego rozpoznania sprawy poprzez wydanie decyzji, nie później niż w terminie 2 miesięcy, 2. stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa oraz wyjaśnienie przyczyn tegoż naruszenia, 3. przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że po zakończeniu postępowania prowadzonego prze Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zakończonym [...] stycznia 2013 r, wystąpił o rozpoznanie wniosku dekretowego. Wniosek ponowiony został pismem z [...] grudnia 2014 r. Wobec bezczynności organu skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie z dnia [...] września 2015 r. na bezczynność organu. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. SKO uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło Prezydentowi termin na wydanie rozstrzygnięcia do [...] kwietnia 2017 r. Do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana. Skarżący nie został poinformowany o przyczynie zwłoki ani też nie wyznaczono nowego terminu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z par. 1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia [...] czerwca 1952 r. w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...],[...],[...],[...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. i jednocześnie stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia [...] czerwca 1952 r. odmawiające przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...],[...],[...],[...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Tutejszy sąd wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. I SA/WA 562/13 oddalił skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., NSA wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. I OSK 1030/14 oddalił skargę kasacyjną. Oznacza to, że powstała konieczność rozpoznania wniosku dekretowego dawnego właściciela nieruchomości [...], to jest wniosku o z dnia [...] stycznia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżący wystąpił o ustanowienie na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu w związku z treścią decyzji z [...] stycznia 2013 r. Wniosek ten do dnia wydania wyroku nie został rozpoznany, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do jego rozpoznania. W ocenie sądu, uwzględniając charakter sprawy, uznać należało, że odpowiednim terminem do załatwienia sprawy będzie termin czterech miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że Minister Infrastruktury i Budownictwa przekazał akta sprawy do Urzędu m. W. przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. W styczniu 2017 r. organ zwrócił się o nadesłanie dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy, do poszczególnych jednostek organizacyjnych m. W. Kolejne dokumenty wpłynęły do akt sprawy [...] marca 2017 r. i [...] kwietnia 2017 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ zwrócił się o dodatkowe dokumenty oraz poinformował Skarżącego, że sprawa rozpoznana zostanie do [...] marca 2018 r. W świetle powyższych okoliczności sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała cechy rażącego naruszenia prawa. Sąd oddalił skargę w zakresie zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Z treści art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 7 P.p.s.a. wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy. Powinien być zatem stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mógłby tłumaczyć. Ponadto z treści skargi nie wynika, aby skarżący doznał w związku z bezczynnością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Z tego powodu formułowane w tym względzie żądanie skargi nie zostało uwzględnione. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Podstawą rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 wyroku był art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania (punkt 4 sentencji wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego przez niego wpisu oraz 480 złotych tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika.