I SAB/Wa 447/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] postanawia odrzucić skargę.

P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] maja 2015 r., uzupełnioną pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Zarządzeniem z dnia 3 marca 2017 r. wezwano organ do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy, poprzez nadesłanie wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie orzeczenia nr [...]. W odpowiedzi organ wskazał, że do Kolegium nie wpłynął wniosek opisany w wezwaniu. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nr [...] wraz z dowodem złożenia przedmiotowego wniosku w organie. Wezwanie odebrane w dniu 19 maja 2017 r. pozostało bez odpowiedzi ze strony skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych, czyli w granicach zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r., powoływanej dalej jako p.p.s.a. Jak wynika z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. do Kolegium nie wpłynął wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy [...]. Skoro organ twierdzi, że skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a skarżący nie nadesłał dowodu doręczenia wskazanego wniosku do organu, to Sąd uznał, że strona nie wykazała, iż wniosek wszczynający przedmiotowe postępowanie został wniesiony do organu i zostało zainicjowane postępowanie odwoławcze. Wobec braku wniosku inicjującego postępowanie, organ nie mógł rozstrzygnąć sprawy na drodze postępowania administracyjnego, a zatem nie można mu czynić zarzutu bezczynności w tym zakresie. Skarżący nie mógł oczekiwać od organu wszczęcia postępowania odwoławczego w sprawie [...], gdyż w sytuacji braku istnienia wniosku wszczynającego, nie było do tego podstaw prawnych. Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był obowiązany do wydania decyzji, postanowienia oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Ewentualne stwierdzenie bezczynności skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Z tego powodu Sąd nie może oceniać bezczynności w kwestiach, które pozostają poza zakresem jego kognicji. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.