I SAB/Wa 406/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę.

P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w rozpoznaniu odwołania od decyzji nr [...] Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...][...] z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Ponadto wniósł o ukaranie organu grzywną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie. Kolegium wskazało, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Organ zaznaczył, że rozpoznał odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. i wydał decyzję z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) powoływanej dalej jako "k.p.a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku, gdy strona nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zarządzeniem z dnia 7 września 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a. i wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej do przedłożenia kopii tego wezwania. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia [...] września 2015 r. wskazał, że przed złożeniem skargi wezwał Kolegium do usunięcia naruszeń prawa i w załączeniu przesyła treść złożonego wezwania. Skarżący do wskazanego pisma nie dołączył jednak treści złożonego wezwania, ani też innego dowodu wskazującego na to, iż skarżący faktycznie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto również w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu na to, iż skarżący przed wniesieniem skargi wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie, skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do organu – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Jednocześnie pomimo wezwania Sądu skarżący nie przedłożył dowodu na wyczerpanie ww. środka zaskarżenia. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że nie został spełniony warunek konieczny do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, przez co skargę uznać należy za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.