I SAB/Wa 399/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 lutego 2014 r. oddala skargę.

T. G. pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 26 lutego 2014 r. o "wprowadzenie dyscypliny pracy dyrekcji (...)". Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że na powyższy wniosek Centrum Pomocy Społecznej [...] udzieliło skarżącej odpowiedzi w piśmie zbiorczym z dnia 4 marca 2014 r. Pismo to zostało jej skutecznie doręczone w dniu 27 marca 2014 r. Biorąc to pod uwagę organ wskazał, że nie pozostaje w bezczynności wobec wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Ponadto zgodnie z obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmieniem art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) – dalej "ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (pkt 4). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność postępowania organu I instancji. Po nowelizacji art. 119 ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) zgoda stron na rozpatrzenie skargi na bezczynność organu nie jest wymagana. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 ww. ustawy sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, T. G. pismem/wnioskiem z dnia 26 lutego 2014 r. zwróciła się do Dyrekcji Ośrodka Pomocy Społecznej o wprowadzenie dyscypliny pracy, stwierdzając iż ma trudności we współpracy z dyrekcją jak również pracownikami socjalnymi. Zakwestionowała również brak kontaktu telefonicznego oraz "odmów na kartę telefoniczną i o telefon". W tym miejscu wskazać należy, że ww pismo skarżącej zatytułowane przez nią jako "wniosek" nie jest wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie administracyjnej. Zdaniem Sądu jest to "zwykła" korespondencja z Ośrodkiem Pomocy Społecznej, w której skarżąca jak w wielu innych pismach składanych do ośrodka wyraża swoje niezadowolenie z jego pracy. Skoro zatem wniosek T. G. z dnia 26 lutego 2014 r. nie wszczynał sprawy administracyjnej to nie sposób mówić o bezczynności organu w związku z jej niezakończeniem. Toteż złożona w niniejszej sprawie jako niezasadna podlegała oddaleniu. Jedynie na marginesie wskazać należy, że na powyższy wniosek organ udzielił skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 4 marca 2014 r., w którym wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie znalazł uzasadnienia dla stawianych przez nią w przedmiotowym piśmie zarzutów dotyczących pracy Ośrodka Pomocy Społecznej. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku