I SAB/Wa 380/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L.S. i M.R. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżących L. S. i M. R. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

L.S i M. R. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1968 r. nr [...] , odmawiającej ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ulicy [...] ozn. nr hip. [...]. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 16 maja 2015 r. do Ministra Infrastruktury wpłynął wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1968 r. nr [...] . Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nr [...] odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3003/14 uchylił postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. Odpis prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy został doręczony Ministrowi w dniu 6 maja 2015 r. Pismami z dnia 5 listopada 2015 r. i 5 sierpnia 2016 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Na skutek nierozstrzygnięcia sprawy, skarżący pismem z dnia 16 maja 2017 r. (data prezentaty) wnieśli skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniesiono o: 1) zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do merytorycznego rozpoznania wniosku o odszkodowanie za ww. nieruchomość w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdzenie na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") rażącego naruszenia prawa przy wykonywaniu władzy publicznej, polegające na nieuzasadnionym, przedłużającym się pozostawaniu organu w bezczynności i przewlekłym prowadzeniu postępowania administracyjnego; 3) zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z przepisem art. 200 p.p.s.a; ewentualnie o: 4) uwzględnienie skargi w całości przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa na zasadzie art. 54 § 3 p.p.s.a oraz na podstawie art. 104 i n. k.p.a. niezwłoczne zakończenie sprawy w formie ostatecznej decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że duża ilość spraw oraz ograniczone zasoby kadrowe w istocie uniemożliwiają mu dochowanie terminów wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "k.p.a."). Dodał, iż ze względu na wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] , umarzającej postępowanie wszczęte przedmiotowym wnioskiem z uwagi na brak interesu prawnego skarżących. Zdaniem Ministra obecnie organ nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na tej podstawie możliwe było zatem rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Sąd nie mógł uwzględnić przedmiotowej skargi w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] września 1968 r. nr [...] . Z akt sprawy wynika bowiem, że Minister Infrastruktury i Budownictwa, po wniesieniu skargi na bezczynność, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] załatwił ten wniosek. W tej części postępowanie sądowe podlega umorzeniu. Oceniając natomiast stan bezczynności Ministra, licząc od daty otrzymania przez organ wyroku Sądu z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3003/14 (6 maja 2015 r.) do daty wydania decyzji kończącej postępowanie ([...] czerwca 2017 r.) Sąd uznał, że bezczynność organu nadzoru miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, przekroczenie przez Ministra maksymalnego terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy w postępowaniu nadzorczym miało charakter rażąco nadmierny, skoro organ rozpatrywał wniosek skarżących ponad 2 lata. Szczególnie negatywnie należało ocenić, że organ nie podejmował żadnych czynności prowadzących do zakończenia sprawy z wyjątkiem informowania stron o jej skomplikowanym charakterze. Zauważyć należy również, że ponad dwuletni okres rozpoznawania sprawy, która ostatecznie została zakończona decyzją umarzającą postępowanie, był zdecydowanie zbyt długi. Natomiast samo wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] załatwiającej wniosek nieważnościowy nastąpiło po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi na bezczynność. Te okoliczności wzmacniają argumentację przemawiającą za zakwalifikowaniem tak długo trwającej bezczynności Ministra Infrastruktury i Budownictwa jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podnoszone w odpowiedzi na skargę trudności o charakterze wewnętrznym (organizacyjne, kadrowe) nie miały znaczenia dla oceny wystąpienia w sprawie stanu bezczynności i jej kwalifikacji. Takie okoliczności jak: przyjęta przez organ kolejność i tryb rozpatrywania spraw, ilość spraw przypadających do załatwienia na jednego referenta, nie podlegały w tym zakresie kontroli sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w pkt. 1 wyroku orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. i 120 p.p.s.a., a w pkt. 2 wyroku orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego w pkt. 3 wyroku były przepisy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.