I SAB/Wa 355/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. A. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 27 września 2023 r. A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z 29 stycznia 1973 r. nr GKM.IV/6210/23/73/BP oraz decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy Warszawa-Wola z 2 kwietnia 1982 r. nr T.1.8221/1632/13/82/JŁ. Skarga A. A. w zakresie dotyczącym bezczynności Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy Warszawa-Wola z 2 kwietnia 1982 r. nr T.1.8221/1632/13/82/JŁ została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 listopada 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 307/22. Postanowienie stało się prawomocne 5 stycznia 2023 r. Pismem z 27 marca 2023 r., skutecznie doręczonym skarżącej 11 kwietnia 2023 r. zwrócono się o wskazanie, czy przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z 27 września 2022 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w sprawie nr KOC/6016/Go/13 skarżąca wyczerpała tryb do wniesienia skargi, tj. wniosła ponaglenie do organu w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) . Równocześnie zwrócono się do skarżącej o nadesłanie odpisu przedmiotowego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania do organu – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie 18 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie trzeba wskazać, że Sąd potraktował skargę A. A. z 27 września 2023 r., jako wniesioną na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z 29 stycznia 1973 r., skoro w zakresie bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy Warszawa-Wola z 2 kwietnia 1982 r. nr T.1.8221/1632/13/82/JŁ skarżąca wniosła odrębną skargę, która została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 listopada 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 307/22. Jeżeli chodzi o niniejszą skargę Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r, poz. 1634 ze zm., dalej jako: "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 53 § 2b ppsa skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Mimo skutecznego wezwania skarżąca nie przedłożyła dowodu wniesienia do organu ponaglenia. Z akt sprawy również wynika, że skarżąca nie zwracała się z ponagleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. W takich okolicznościach należało uznać, że skarżąca nie wyczerpała trybu przed wniesieniem skargi, przez co była ona niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Poza tym skarga z 27 września 2022 r. na bezczynność SKO w Warszawie została wniesiona po wydaniu przez SKO w Warszawie decyzji z 3 sierpnia 2022 r. nr KOC/6016/Go/13, która to decyzja została doręczona skarżącej 25 sierpnia 2022 r. poprzez tzw. awizo w trybie doręczenia zastępczego z art. 73 § 1-3 ppsa. To zaś świadczy o tym, że skarga ta była i z tej przyczyny niedopuszczalna, zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzeczono, jak w sentencji.