I SAB/Wa 301/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w Sochaczewie w przedmiocie rozpoznania pisma postanawia odrzucić skargę.

T. K. (dalej: "Skarżący"), pismem z 3 października 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w Sochaczewie mającą mieć miejsce przy załatwieniu sprawy zainicjowanej jego pismem zatytułowanym "okup" z 17 marca 2025 r. W piśmie tym – wnoszonym za pośrednictwem Przewodniczącego Rady Miejskiej w Sochaczewie - Skarżący, nawiązując do wystosowanego do niego wezwania do zapłaty zaległości czynszowych, wskazywał na terminowe realizowanie tych opłat, a także na możliwość popełnienia przez bliżej nieokreślony krąg osób fałszerstw faktur. W odpowiedzi na skargę Zakład Gospodarki Komunalnej w Sochaczewie wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że nie był właściwym do rozpoznania pisma Skarżącego, a tym samym w skardze błędnie oznaczono organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przedmiotem zaskarżenie jest bezczynność jakiej miał się dopuścić Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w Sochaczewie przy rozpoznawaniu pisma Skarżącego zatytułowanego "okup", w którym - jak można domniemywać z chaotycznie sformułowanej jego treści – poddaje w wątpliwość zasadność wzywania go przez Zakład Gospodarki Komunalnej do uregulowania stwierdzonej zaległości w należnościach czynszowych. Wskazać zatem wypada, że nie w każdym przypadku opieszałego (w ocenie strony) działania określonego podmiotu, możliwe jest skuteczne zainicjowanie kontroli tego postępowania przed sądem administracyjnym. Jak wynika bowiem z art. 3 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej "p.p.s.a.", skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji przysługuje wyłącznie w sprawach, w których wydawane są: decyzje i niektóre postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), inne akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a ), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.), oraz w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, ale podjęte tylko w ramach postępowania administracyjnego, tj. na podstawie przepisów K.p.a. lub Ordynacji podatkowej. Skarga na przewlekłość postępowania lub bezczynność organu jest zatem pochodną skargi na określone formy działania organu. Jest więc dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 września 2012 r. II GSK 1324/12,Lex nr 1244532; z 17 lipca 2012 r. I OSK 1620/12, Lex nr 1264584). W związku z wniesionym przez Skarżącego pismem z 17 marca 2025 r., Zakład Gospodarki Komunalnej w Sochaczewie, a dokładniej rzecz ujmując kierujący tą jednostką organizacyjną dyrektor, nie był zobowiązany do wydania w jego przedmiocie żadnego władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, ani aktu lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Takiego obowiązku nie nakładają bowiem na niego powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Stąd ewentualna ocena tempa procedowania tego pisma nie może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sam natomiast spór o wysokość należności czynszowych może być rozstrzygnięty we właściwej ku temu procedurze cywilnej w postępowaniu przed sądem powszechnym. W tym stanie rzeczy skarga jako dotycząca działań (zaniechań) organu, które nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, oceniona musi być jako niedopuszczalna, a co za tym idzie podlega ona odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.