I SAB/Wa 30/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu R. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 19 stycznia 2021 r. (data wpływu do Sądu 22 lutego 2021 r.) R. K. (Skarżący), reprezentowany przez adwokata A. T., wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] (Wojewoda) w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. W jego ocenie, skarga została złożona przedwcześnie, gdyż Skarżący przed jej złożeniem nie wyczerpał środków zaskarżenia określonych w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.". Następnie Sąd, pismem z 11 marca 2021 r., wezwał Skarżącego, do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi z 19 stycznia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku – Skarżący – występował z ponagleniem, o który mowa w art. 37 K.p.a. Jednocześnie Sąd zobowiązał do nadesłanie odpisu przedmiotowego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania do organu. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik Skarżącego, przy piśmie z 24 marca 2021 r., nadesłała pismo z 1 grudnia 2020 r. - skierowane przez Skarżącego do Wojewody, które nazwała pismem ponaglającym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 53 ust. 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a. ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia nie wyczerpał ww. trybu – tj. nie złożył ponaglenia w trybie art. 37 K.p.a. Nie można uznać bowiem, wbrew twierdzeniu Skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, że pismo z 1 grudnia 2020 r., skierowane do Wojewody, a zatytułowane "Pismo wnioskodawcy" jest ponagleniem złożonym w trybie art. 37 K.p.a. Z analizy powyższego pisma wynika owszem, że Skarżący wystąpił pismem z 1 grudnia 2020 r. do organu prowadzącego sprawę (Wojewody), jednak pismo to w żaden sposób nie można uznać za ponaglenie, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Z treści ww. pisma oraz jego nagłówka wynika jedynie, że było ono jedynie odpowiedzią Skarżącego na wezwanie Wojewody z [...] października 2020 r., do uzupełnienia braku formalnego wniosku, w którym to piśmie Skarżący przedstawił jedynie swoje stanowisko w sprawie. W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.