I SAB/Wa 252/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego P. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

P. S. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wskazał, że nie posiada informacji o wyczerpaniu procedury, przewidzianej w art. 37 kpa. Zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do nadesłania postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], którym rozpoznano zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego nadesłała żądane orzeczenie. Z treści tego rozstrzygnięcia wynika, że rozpatrzono nim zażalenie T. S., na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia prawa własności czasowej do nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 24 maja 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego o wskazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy P. S. wniósł zażalenie, w trybie art. 37 kpa, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz ewentualne nadesłanie kserokopii takiego zażalenia i poświadczenia jego nadania do organu. Odpowiadając na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego nadesłała zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wniesione w imieniu T. S. i stwierdziła, że została w sprawie spełniona formalna przesłanka dopuszczalności skargi na bezczynność organu, jaką jest wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. W niniejszej sprawie T. S. wniósł zażalenie do Wojewody [...] w dniu 11 sierpnia 2015 r., a złożenie przedmiotowego zażalenia zostało uczynione w uzgodnieniu i porozumieniu z pozostałymi uczestnikami postępowania, a także za ich zgodą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, (w brzmieniu tego aktu przed dniem 1 czerwca 2017 r.) należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym ostatnim przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 kpa, przed wniesieniem skargi na bezczynność. Nie można bowiem zgodzić się z jej stanowiskiem, że wyczerpanie trybu, poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność, tj. złożenie ww. zażalenia, przez jedną ze stron postepowania, rodzi skutek w postaci możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu przez innego uczestnika postępowania – zażalenie powyższe jest bowiem środkiem przysługującym każdej ze stron postępowania. W tych okolicznościach złożenie skargi na bezczynność przez P. S. - bez uprzedniego wystąpienia przez niego ze stosownym zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego - skutkować musiało odrzuceniem skargi na bezczynność. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.