I SAB/Wa 244/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. i E. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia odrzucić skargę.

D. J. i E. J. pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawach dotyczących pomocy finansowej w ramach świadczeń z pomocy społecznej, w tym m.in. w sprawie sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie wskazując m.in., że decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] dotyczącą odmowy przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłatę najmu za lokal i uregulowanie zaległości za najem. Organ zaznaczył jednocześnie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wniesiono ponaglenia w trybie art. 37 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 podjął uchwałę, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaznaczył, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] maja 2020 r. wydało decyzję nr [...], mocą której, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] dotyczącą odmowy przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłatę najmu za lokal i uregulowanie zaległości za najem. Skarga na bezczynność organu odwoławczego wniesiona natomiast została pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., a zatem już po wydaniu przez SKO w [...] decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W świetle powołanej uchwały NSA wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wyczerpano trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, co oznacza, że złożona skarga jest niedopuszczalna również z tej przyczyny. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.