I SAB/Wa 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego postanawia: odrzucić skargę.

M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2016 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na gruncie położonym w [...] przy ul. [...] ozn. jako "[...]" dz. nr [...]. Pismem z 19 lipca 2018 r. Sąd zwrócił się do M. S. o udzielenie w terminie 7 dni informacji, czy przed wniesieniem do Sądu ww skargi na bezczynność Prezydenta [...], strona skarżąca wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a), a jeśli tak, to zobowiązano stronę do nadesłania opisu złożonego zażalenia bądź ponaglenia – pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że wniosła do Prezydenta jedynie wniosek o przyspieszenie rozpoznania jej sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 23 maja 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302); zwanej dalej jako "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem art. 37 § 1 K.p.a sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Od dnia 1 czerwca 2017 r. skarżącemu przysługiwało prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w terminie w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na przepisy przejściowe zawarte w art. 16 i art. 17 ww ustawy z 7 kwietnia 2017 r. Zgodnie z art. 16 ww. ustawy zmieniającej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Z kolei zgodnie z art.17 tejże ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 1). Ponadto przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). Powyższe oznacza, że jeżeli w przedmiotowej sprawie organ nie zakończył postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z 23 maja 2016 r. i nadal pozostaje w bezczynności, to właściwym środkiem zaskarżenia będzie w niniejszym postępowaniu, zażalenie do organu wyższego stopnia, zgodnie art. 37 § 1 K.p.a., w związku z art. 52 § 2 P.p.s.a - w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Podkreślić należy, że art. 52 § 2 P.p.s.a w brzmieniu z przed nowelizacji, również nakładał na skarżącego przed wniesieniem skargi do sądu obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia. Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego należy, zatem ustalić, czy strona skutecznie wyczerpała tryb z art. 37 § 1 Kpa. W niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność, że stawiany przez stronę zarzut bezczynności dotyczył Prezydenta [...], zobligowana ona była do wystąpienia do organu wyższego stopnia tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu. Jak wynika natomiast z akt sprawy oraz z pisma skarżącej z dnia 27 lipca 2018 r., takiego zażalenia do organu wyższego stopnia skarżąca nie wystosowała. W związku z czym skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.