I SAB/Wa 186/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Marszałka Senatu Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania petycji postanawia odrzucić skargę.

G. W. (dalej jako "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "Skarga na bezczynność Marszałka Senatu RP". W treści pisma wskazał na okoliczność złożenia w dniu 3 maja 2023 r. Marszałkowi Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako "Organ" lub "Marszałek") petycji dotyczącej nowych rozwiązań prawnych odnoszących się do osób kierujących taksówkami. Podkreślił przy tym, że skargę na bezczynność w związku ze złożoną petycją wnosi również z uwagi na aktualnie trwające postępowanie legislacyjne, które związane jest z przedmiotem jego skargi. Wobec braku odpowiedzi na petycję, Skarżący wniósł o nałożenie kary finansowej na Marszałka oraz wyegzekwowanie odpowiedzi na petycję. W odpowiedzi na skargę Marszałek wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o jej oddalenie. Organ motywując swój wniosek podkreślił, że wniosek (petycja) który wpłynął do Kancelarii Senatu został złożony przez Skarżącego za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) w dniu 15 kwietnia 2023 r., nie zaś jak wskazał Skarżący w dniu 3 maja 2023 r. Marszałek wskazał, że na złożony przez Skarżącego wniosek została udzielona odpowiedź w dniu 20 kwietnia 2023 r. Jednocześnie Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że skarga na bezczynność dotycząca petycji jest niedopuszczalna i jako taka powinna podlegać odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 3 § 1 (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. Natomiast za dopuszczalną uznaje się skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 p.p.s.a. który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści ww. przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651) jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Odrzucenie skargi przez sąd następuje w formie postanowienia, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, w myśl § 3 wymienionego ostatnio przepisu. Na podstawie sformułowanych przez skarżącego argumentów oraz pisma będącego odpowiedzią organu na skargę, Sąd przyjął, że formuła zaskarżenia działań Organu przez Skarżącego przyjmuje postać petycji. Prawo do petycji zostało, obok prawa do wniosków i skarg, ustanowione jako prawo konstytucyjne. Jak bowiem stanowi art. 63 Konstytucji RP każdy ma prawo składać petycje, wnioski i skargi w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Zasady składania i rozpatrywania petycji oraz sposób postępowania organów w sprawach dotyczących petycji określa ustawa z 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz. U. z 2018 r. poz. 870, powoływanej dalej jako "ustawa o petycjach"), która w art. 9 ust. 1 wskazuje że petycja złożona do Sejmu lub Senatu jest rozpatrywana przez te organy, chyba że w Regulaminie Sejmu lub Regulaminie Senatu zostanie wskazany organ wewnętrzny właściwy w tym zakresie. O sposobie jej załatwienia podmiot rozpatrujący petycję zawiadamia podmiot wnoszący petycję w formie pisemnej albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednak sam sposób załatwienia petycji nie może być przedmiotem skargi (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o petycjach). Zawiadomienie o sposobie załatwienia petycji nie przyjmuje bowiem formy decyzji, postanowienia lub niejurysdykcyjnych aktów (czynności) publicznoprawnych dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Już sam art. 13 ust. 2 ustawy o petycjach wskazuje na niemożliwość objęcia przedmiotem skargi zawiadomienia o sposobie załatwienia petycji, to jednak warto podkreślić że skoro czynność ta nie jest formą działania organu administracji publicznej, która podlega zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. to w związku z tym również bezczynność w zakresie jej podjęcia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa 129/19). W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem sprawy była bezczynność Organu dotycząca podjęcia czynności zawartych w petycji przekazanej Marszałkowi przez Skarżącego za pośrednictwem ePUAP w dniu 15 kwietnia 2023 r., Marszałek nie był obowiązany do wydania żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kontroli sądu administracyjnego. Marginalnie warto jednak zaznaczyć, że choć nie podlega to ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, to Skarżącemu na jego petycję została udzielona odpowiedź na jego adres ePUAP w dniu 20 kwietnia 2023 r. Korespondencja została uznana za doręczoną w dniu 5 maja 2023 r. z uwagi na jej nieodebranie przez Skarżącego w terminie. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.