I SAB/Wa 179/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie informacji postanawia: odrzucić skargę.

B. W. (dalej jako "skarżący") pismem z 8 stycznia 2026 r. wystąpił do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (dalej jako "organ" lub "Szef SGWP") o "sprostowanie nieprawdziwej informacji w ten sposób, że Marszałek Sejmu PRL jest zwierzchnikiem sił zbrojnych RP". W celu umotywowania wniosku wskazał na przepisy, w jego ocenie obecnie obowiązującej, Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 22 lipca 1952 r. (Dz.U. Nr 33, poz. 232), powoływanej dalej jako "Konstytucja PRL", częściowo w brzmieniu nadanym jej przez ustawę z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. z 1989 r. Nr 75 poz. 444). Przywołał art. 32d ust. 1 i art. 32f ust. 2 Konstytucji PRL, z których wywiódł, że Prezydent RP Wojciech Jaruzelski nie miał kompetencji do powołania sędziów Sądu Najwyższego. Wskazał na postanowienie Prezydenta RP z 4 czerwca 1990 r. w sprawie powołania sędziów Sądu Najwyższego, które jest, w jego przekonaniu, dotknięte wadą nieważności. Podał, że udział przestępców w wyborach prezydenckich z 1990 r. pozbawił Naród możliwości swobodnego wyboru zgodnie z procedurą przewidzianą przez ustawę z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1990 r. Nr 67 poz. 398). W związku z tym skarżący wskazał, że nie mogła znaleźć zastosowania norma wynikająca z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o zmianie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1990 r. Nr 67 poz. 397), która przewidywała, że kadencja Prezydenta RP ulega skróceniu i wygasa z chwilą objęcia urzędu przez Prezydenta wybranego w wyborach powszechnych. Zdaniem skarżącego, warunek ten nie ziścił się, a więc do czasu wyboru Prezydenta RP w wyborach powszechnych urzędującym Prezydentem RP powinien być Wojciech Jaruzelski. Jednakże w związku z jego śmiercią obowiązki Prezydenta RP pełnić ma Marszałek Sejmu PRL będący zarazem zwierzchnikiem Sił Zbrojnych RP. Skarżący pismem z 13 lutego 2026 r. wniósł następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa SGWP w sprawie rozpoznania jego wniosku z 8 stycznia 2026 r. Skargę tę ponowił pismami z 24 marca 2026 r. i 12 maja 2026 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżący nie wniósł ponaglenia, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako "K.p.a." Stwierdził również, że nie naruszył terminów z art. 35 § 3 K.p.a. w związku z wystąpieniem okoliczności z art. 35 § 5 K.p.a., które uzasadnił niezrozumiałą treścią pisma oraz brakiem związku tematycznego między tytułem, treścią oraz załącznikami do wniosku z 8 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; a także w sprawach, w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z powyższych przepisów wynika, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu może być skutecznie wniesiona tylko wtedy, gdy organ jest zobowiązany do podjęcia określonego aktu lub czynności w sytuacji, gdy wpłynie do niego określone żądanie strony podlegające załatwieniu rozstrzygnięciem władczym, lub gdy organ zobowiązany jest wydać takie rozstrzygnięcie z urzędu w ustawowym terminie, gdy przewidują to przepisy prawa. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na zaniechanie organów, gdy przepis prawa nie ustanawia obowiązku podjęcia przez organ działania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że Szef SGWP wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej na podstawie stosownego upoważnienia Ministra Obrony Narodowej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej (Dz.U. z 2025 r. poz. 445), Minister Obrony Narodowej kieruje działem administracji rządowej obrona narodowa, a swoje zadania wykonuje przy pomocy Ministerstwa Obrony Narodowej, w którego skład wchodzi Sztab Generalny Wojska Polskiego. Zakres działania Szefa SGWP określa art. 8 ww. ustawy, zgodnie z którym do jego zadań należą m.in.: dowodzenie Siłami Zbrojnymi (pkt 1), reprezentowanie Sił Zbrojnych w najwyższych kolegialnych organach wojskowych organizacji międzynarodowych, których RP jest członkiem (pkt 11), doradzanie Ministrowi Obrony Narodowej, sekretarzom stanu oraz podsekretarzom stanu w Ministerstwie w sprawach dotyczących ogólnej i operacyjnej działalności Sił Zbrojnych (pkt 12), ochrona obiektów i urządzeń o szczególnym znaczeniu oraz zapewnienie ich funkcjonowania (pkt 14). Określone zadania i kompetencje Szefa SGWP jako organu pomocniczego Prezydenta RP w procesie kierowania obroną państwa przewiduje także ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o Obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2025 r. poz. 825 ze zm.). Żadna jednak z przywołanych powyżej ustaw nie wskazuje na to, że do właściwości Szefa SGWP należy rozpoznawanie wniosków o sprostowanie informacji dotyczących tego, kto jest zwierzchnikiem Sił Zbrojnych RP. Analiza obowiązujących przepisów doprowadziła Sąd do wniosku, że Szef SGWP nie był zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia (w formie decyzji lub postanowienia) w sprawie wniosku skarżącego. W związku z tym potencjalne zaniechanie organu w przedmiocie wniosku skarżącego z 8 stycznia 2026 r. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zauważyć jednocześnie należy, że art. 37 § 1 K.p.a. stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi z 13 lutego 2026 r. nie wystąpił – w trybie art. 37 § 1 K.p.a. – z ponagleniem do załatwienia przez Szefa SGWP sprawy, które winno poprzedzać wniesienie do sądu skargi na bezczynność, o czym mowa w cytowanym wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a. Ze wszystkich powyższych przyczyn wniesienie skargi na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego uznać należało za niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.