I SAB/Wa 1381/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu postanawia odrzucić skargę.

P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 21 maja 2015 r., uzupełnioną pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnieniu pouczenia w orzeczeniu nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, tj. 22 maja 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Powołany przepis wymienia akty i czynności związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej, wykraczającą poza ww. zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący domagał się rozpoznania jego wniosku o uzupełnienie pouczenia w postanowieniu Kolegium nr [...] i w tym zakresie zarzucił organowi bezczynność. Zgodnie z art. 111 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – powołanej dalej jako: "k.p.a.", strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia zażądać jego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia postanowienia następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b k.p.a.). W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia (art. 111 § 2 k.p.a.). Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia orzeczenia powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że postanowienie o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. postanowienia Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1486/10 oraz z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, bowiem nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia więc do zakwalifikowania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie pouczenia w orzeczeniu do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tego względu przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.