I SAB/Wa 132/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący, Sędziowie, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz sędzia WSA Monika Sawa asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2024 r. sprawy skargi R. L., M. L. i E. L. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej 1. stwierdza, że Prezydent m.st. Warszawy w rozpoznaniu wniosku J. L. z 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], ozn. nr hip. [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. przyznaje od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz R. L., M. L. i E. L. sumę pieniężną w wysokości po 4000 (cztery tysiące) złotych dla każdej z nich; 4. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz R. L., M. L. i E. L. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

R. L., M. L. i E. L. (dalej jako "skarżące") pismem z 5 kwietnia 2024 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent" lub "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku J. L. z 15 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], ozn. nr hip. [...]. Zarzuciły organowi rażące naruszenie art. 36 § 1, art. 35 § 1 i § 3, art. 12, art. 8, art. 97 § 1 pkt 4, art. 99 i art. 102 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, nr 5 i nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. 1993 r. Nr 61, poz. 284) polegające na: przekroczeniu terminów maksymalnych, w których organ powinien rozstrzygnąć sprawę oraz niepodejmowaniu działań zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku dekretowego z 1949 r., w szczególności w okresie od 5 października 2009 r., a więc od dnia, w którym ostatecznie "odżył" ten wniosek do 30 maja 2011 r., a następnie w okresie od 2016 r. do 2023 r.; podejmowaniu czynności w sposób opieszały i nieefektywny, w znacznym odstępie czasu, doprowadzając do przewlekłości postępowania, w szczególności w okresie od 5 października 2009 r. do maja 2016 r.; braku podjęcia zawieszonego postępowania przez co najmniej 2 lata, mimo że przeszkoda stanowiąca podstawę jego zawieszenia odpadła najpóźniej w dniu 30 grudnia 2020 r. Mając powyższe na uwadze skarżące wniosły o wyznaczenie organowi miesięcznego terminu do wydania decyzji w sprawie wniosku dekretowego; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości po 30 000 zł; zasądzanie od Prezydenta na ich rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżące wskazały, że na skutek wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "Kolegium") decyzji z 23 lutego 2009 r., utrzymanej w mocy decyzją z 5 października 2009 r., o stwierdzeniu nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 11 sierpnia 1961 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości, w październiku 2009 r. odżył wniosek dekretowy z 15 lutego 1949 r. Z uwagi na bezczynność Prezydenta w jego rozpoznaniu i na skutek ponaglenia skarżących, Kolegium postanowieniem z 26 listopada 2009 r. wyznaczyło Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do 31 stycznia 2010 r. Organ postanowieniem z 30 maja 2011 r. zawiesił z urzędu postępowanie z wniosku dekretowego do czasu dokonania podziału dz. nr [...] z obrębu [...], w celu wydzielenia z niej gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej. W toku zawieszonego postępowania skarżące kilkakrotnie składały mapy wykonane przez geodetę uprawnionego, wskazujące na możliwość wydzielenia z terenów objętych postępowaniem kilku działek, jak też wnioskowały o wystąpienie o zatwierdzenie projektowanego podziału nieruchomości. W kwietniu 2017 r. wniosły z kolei o podjęcie zawieszonego postępowania. Z uwagi na dalszą bezczynność organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 190/19, na skutek ich skargi, zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie jednego miesiąca od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdził, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze względu na niewykonywanie ww. wyroku, wyrokiem z 30 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 140/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 3000 zł; stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od Prezydenta na rzecz skarżących sumę pieniężną po 1000 zł na rzecz każdej z nich. Prezydent dopiero postanowieniem z 17 stycznia 2023 r. podjął z urzędu niniejsze postępowanie administracyjne, wskazując jako podstawę do podjęcia pismo otrzymane w dniu 30 grudnia 2020 r. z Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...], w którym poinformowano organ, że postępowanie podziałowe dz. nr [...] zostało zakończone bez wydania decyzji w sprawie podziału. Wynika z tego, że postępowanie z wniosku dekretowego pozostawało bezzasadnie zawieszone co najmniej przez pełne 2 lata. W ocenie skarżących, dowodzi to bezczynności, jak i przewlekłości. Co więcej, po podjęciu postępowania organ podejmował czynności sporadycznie, w znacznym odstępie czasu, na co wskazuje wystąpienie dopiero w dniu 25 stycznia 2024 r. do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...] o wydanie opinii, czy istnieje możliwość oddania w użytkowanie wieczyste na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli ww. nieruchomości. Nic zaś nie stało na przeszkodzie by organ wcześniej, tj. po podjęciu postępowania zwrócił się do ww. jednostki organizacyjnej Urzędu [...] z takim zapytaniem. Powyższemu nie mogło stać na przeszkodzie przekazanie akt do Sądu do sprawy o sygn. I SA/Wa 140/23, bowiem po przekazaniu akt organ nie jest zwolniony z obowiązku pozyskiwania materiału dowodowego koniecznego do załatwienia sprawy. Ponadto akta po zakończeniu postępowania sądowego zostały zwrócone Prezydentowi dnia 20 grudnia 2023 r., co oznaczałoby że nawet przewlekle podjął czynność z 25 stycznia 2024 r. Wszystkie ww. okoliczności dowodzą, że organ w okresie od "odżycia" wniosku dekretowego do chwili obecnej dopuścił się zarówno bezczynności, jak i przewlekłości w postępowaniu. Przy tym zarówno bezczynność, jak i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prezydent nie tylko przekroczył terminy maksymalne dla prowadzenia postępowania, ale również przekroczył terminy wynikające z postanowienia Kolegium z 26 listopada 2009 r. w którym zobowiązano go do rozpoznania sprawy do 31 stycznia 2010 r. Skarżące w uzasadnieniu wniosku o zasądzenie na ich rzecz sumy pieniężnej po 30 000 zł wskazały, że mając na uwadze, że Prezydent nie rozpoznał przez blisko 15 lat wniosku dekretowego, w tym przez co najmniej 2 lata bezzasadnie utrzymywał postępowanie w zawieszeniu, koniecznym pozostaje zrekompensowanie im szkody moralnej, której doznały, a która pozostaje proporcjonalna do zaniechań organu, a zaniechania te są na bardzo wysokim poziomie lub wręcz na najwyższym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, opisał czynności podejmowane w toku postępowania i wskazał, że pismem z 7 maja 2024 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 K.p.a.). Prezydent przy piśmie z 28 października 2024 r. nadesłał do Sądu decyzję z 28 października 2024 r. nr 911/SD/2024 r., którą, po rozpoznaniu wniosku dekretowego, odmówił skarżącym przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność organu ma więc na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji, czy postanowienia. Jak wynika natomiast z akt niniejszej sprawy, Prezydentowi nie można w chwili obecnej zarzucić bezczynności, bowiem przed dniem rozpatrzenia skargi przez Sąd, tj. w dniu 28 października 2024 r. wydał decyzję, którą, po rozpoznaniu wniosku dekretowego z 15 lutego 1949 r. odmówił skarżącym przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Powyższe miało miejsce już po wniesieniu skargi, ale przed dniem wyrokowania. Zdaniem Sądu, wydanie przez organ tej decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku dekretowego, nawet wówczas, gdy orzeczenie to podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jego wydania, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje natomiast, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się również bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w tym zakresie, Sąd jest zobowiązany się wypowiedzieć. Aby wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając zatem przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby jednak wyjaśnić okresy bezczynności organu, należy zwrócić uwagę na kilka etapów niniejszego postępowania, a mianowicie: 1) etap wstępny, tj. od 8 października 2009 r. (kiedy organowi przekazano akta sprawy po wydaniu decyzji Kolegium z 23 lutego 2009 r., utrzymanej w mocy decyzją z 5 października 2009 r., o stwierdzeniu nieważności orzeczenia administracyjnego z 11 sierpnia 1961 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości, na skutek której odżył wniosek dekretowy z 15 lutego 1949 r.) do 20 maja 2011 r., tj. do wydania postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania z wniosku dekretowego, a zatem okres około 1 roku i 7 miesięcy. W tym okresie Prezydent podjął zaledwie 3 czynności i to w znacznych odstępach czasu, tj. w dniu 4 stycznia 2010 r. (a zatem po 3 miesiącach od otrzymania akt), wystąpił do Delegatury Biura Geodezji i Katastru i Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] o wydanie dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości (dokumenty te wpłynęły w dniach 21 i 25 stycznia 2010 r.); w dniu 27 stycznia 2010 r. wystąpił do Wydziału Planowania Miejscowego Urzędu [...] o wskazanie, czy dla gruntu istnieje obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (odpowiedź wpłynęła w dniu 4 stycznia 2011 r.), zaś w dniu 16 maja 2011 r. wystąpił do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomości Urzędu [...] z zapytaniem, czy jest możliwość dokonania podziału dz. nr [...]. W dniu 20 maja 2011 r. zawieszono następnie przedmiotowe postępowanie. Co więcej, w ww. okresie organ jedynie raz – w dniu 27 stycznia 2010 r. poinformował skarżących o przewidywanym terminie zakończenia postępowania do lipca 2010 r. i przyczynach zwłoki (zgodnie z art. 36 § 1 i § 2 K.p.a.). Terminu tego jednak nie dotrzymał. W tym miejscu wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu, wbrew twierdzeniom skargi, Kolegium nie zobowiązywało jednak Prezydenta do rozpoznania wniosku dekretowego z 16 lutego 1949 r. (data wpływu do organu), zaś przywoływane w skardze postanowienie z 26 listopada 2009 r. nr KOC/3072/Go/09 wskazuje na wniosek dekretowy z 6 lutego 1948 r. i nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] / [...], ozn. nr hip. [...] (nie zaś przy ul. [...] i [...], ozn. nr hip. [...]) (tak wprost w uzasadnieniu tego postanowienia), a zatem Prezydent nie był związany wyznaczonym w tym postanowieniu terminem załatwienia sprawy do 31 stycznia 2010 r.; 2) etap zawieszenia postępowania, tj. od 20 maja 2011 r. (daty wydania postanowienia o zawieszeniu) do podjęcia postępowania w dniu 17 stycznia 2023 r., tj. około 12 lat. Przede wszystkim odnosząc się do tego okresu wskazać należy, że zgodnie z art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Inaczej mówiąc, ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możliwość powstania bezczynności lub przewlekłości związanych z upływem terminu załatwienia sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 czerwca 2023 r. sygn. akt I SAB/Wa 22/23, LEX nr 3627520). Nie jest zatem skuteczne zarzucanie organowi bezczynności lub przewlekłego postępowania dopóki we właściwym trybie nie zostanie albo wzruszone ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania lub nie zostanie podjęte postępowanie. W konsekwencji, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, brak było podstaw w obecnie prowadzonej sprawie, jak chciałyby tego skarżące, dokonywanie przez Sąd oceny okresu zawieszenia postępowania, w tym badanie, czy organ w sposób przewlekły nie podejmował go. Przede wszystkim należy tu zwrócić uwagę, że okoliczność nierozpoznawania przez Prezydenta wniosku skarżących o podjęcie zawieszonego postępowania była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który to prawomocnym wyrokiem z 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 190/19, na skutek ich skargi, zobowiązał Prezydenta do rozpoznania ww. wniosku w terminie jednego miesiąca od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdził, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Następnie, z uwagi na niewykonywanie ww. wyroku, wyrokiem z 30 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 140/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 3000 zł; stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od Prezydenta na rzecz skarżących sumę pieniężną po 1000 zł na rzecz każdej z nich. W konsekwencji bezczynność organu w ww. przedmiocie poddana została już ocenie w prawomocnych wyrokach, zaś skarżącym w ostatnim z tych wyroków zrekompensowano krzywdę (w formie sumy pieniężnej), jakiej doznały w związku z bezczynnością organu (wyrok ten nie został przy tym przez nie zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego); 3) etap po podjęciu postępowania, tj. od 17 stycznia 2023 r. do wydania decyzji kończącej postępowanie w dniu 28 października 2024 r., tj. 1 rok i 8 miesięcy. W tym okresie zwrócić uwagę należy jednak na okoliczność, że zaraz po podjęciu postępowania - od 19 stycznia 2023 r. do 20 grudnia 2023 r., tj. 11 miesięcy, oryginały akt znajdowały się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie ze skargą na niewykonanie wyroku z 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 190/19. Choć co do zasady zgodzić się należy ze skarżącymi, że po przekazaniu akt organ nie był zwolniony z obowiązku pozyskiwania materiału dowodowego koniecznego do załatwienia sprawy, to jednak zwrócić należy uwagę, że prócz wskazywanego przez nie pisma z 25 stycznia 2024 r. skierowanego już po zwrocie akt do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...] (odpowiedź wpłynęła w dniu 19 lutego 2024 r.), Prezydent w dniu 22 maja 2023 r. uzyskał również opinię geodezyjną wykonaną na podstawie umowy z [...] sierpnia 2022 r. i zlecenia z [...] lutego 2023 r. Zatem i w ww. okresie podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego, niemniej jednak ich liczba (dwie), jak i podejmowanie ich w znacznych odstępach czasu, a co najistotniejsze, mimo poinformowania skarżących w dniu 7 maja 2024 r. o zgromadzeniu materiału dowodowego, wydanie decyzji dopiero w dniu 28 października 2024 r. (na skutek obecnie rozpoznawanej skargi na bezczynność), wskazuje, że organ nie respektował w tym okresie podstawowych zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, że oceniając (z przyczyn szczegółowo wyjaśnionych wcześniej) okres bezczynności organu w etapie wstępnym -od 8 października 2009 r. do 20 maja 2011 r. (tj. około 1 roku i 7 miesięcy), jak i po podjęciu postępowania - od 17 stycznia 2023 r. do 28 października 2024 r. (tj. 1 rok i 8 miesięcy) Sąd uznał, że Prezydent działał w sprawie opieszale i nieskutecznie co przedłużyło termin jej załatwienia. W orzecznictwie sądowadministracyjnymi podkreśla się natomiast, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Postępowanie niniejsze prowadzone było bowiem z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 i art. 36 K.p.a. W konsekwencji w ocenie Sądu, uzasadnione jest również przyznanie na rzecz skarżących sumy pieniężnej w kwocie po 4000 zł dla każdej z nich, jako zadośćuczynienia za oczekiwanie na rozpoznanie wniosku dekretowego. Określając wysokość sumy pieniężnej Sąd wziął pod uwagę, że bezczynność organu w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co niewątpliwie narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę, że organ ostatecznie zakończył postępowanie decyzją z 28 października 2024 r., a zatem brak jest konieczności dyscyplinowania go do podjęcia działań. Zdaniem Sądu, kwota przyznanej na rzecz skarżących sumy pieniężnej (mając na uwadze ww. okresy bezczynności i przewlekłości trwające łącznie około 3 lat i 3 miesięcy) będzie adekwatna w kontekście okoliczności faktycznych sprawy oraz sposobu postępowania organu, pozostającego w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Podkreślić jednocześnie należy, że zasądzona kwota ma charakter uznaniowy, a jej celem jest przede wszystkim zrekompensowanie skarżącym oczekiwanie na rozpoznanie ich sprawy. Wyższą, niż zasądzona, sumę pieniężną (skarżące w skardze wskazywały na 30000 zł) Sąd uznał za zbyt wygórowaną, a kwota przyznana stanowi adekwatną rekompensatę za niedogodności, jakich skarżące doznały w związku z zaniechaniami, których dopuścił się organ. Jednocześnie Sąd uznał za niezasadne przyznanie skarżącym sumy pieniężnej za okres oczekiwania na podjęcie zawieszonego postępowania, ponieważ jak już wskazano powyżej, wyrokiem z 30 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 140/23 skarżącym przyznano już od Prezydenta sumę pieniężną po 1000 zł na rzecz każdej z nich i wyrok ten na skutek jego niezaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego stał się prawomocny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 wyroku. W pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Na ww. koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie po 480 zł oraz wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., który dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.