I SAB/Sz 19/23

Sygn. akt I SAB/Sz [...] P O S T A N O W I E N I E Dnia [...] lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpatrzeniu w dniu [...] lutego 2024 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę

Sygn. akt I SAB/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E G. K. (skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z [...] r. na bezczynność Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Ze uzasadnienia skargi wynika, że skarżący nie zgadza się m.in. z decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] r. ([...]), który utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu [...] w [...] z [...] r. (organ I instancji) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, o którą skarżący wnioskował pismem z [...] kwietnia 2024 r. Skarżący załączył do skargi otrzymaną decyzję organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż na dzień wniesienia skargi odpowiedź na wniosek została skarżącemu udzielona w postaci decyzji z [...] r. Według organu przeważająca część żądanych informacji objętych pierwotnym wnioskiem skarżącego została mu udostępniona lub powiadomiono go o ich udostępnieniu pod warunkiem uiszczenia stosownej opłaty. Jedynie w wypadku jednego zagadnienia wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a skarżący w tym zakresie pozostał bierny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udostępnienie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie organ wydał ostateczną decyzję z [...] r., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w postaci "odpowiedzi na pozwy osadzonych przeciwko zakładowi karnemu z powództwa cywilnego w latach 2022 i 2023, których było 27". Decyzja organu została skarżącemu doręczona, co wynika w sposób oczywisty z uzasadnienia skargi i tego, że decyzja ta stanowi załącznik do skargi. Z wyjaśnień zawartych w piśmie organu z [...] listopada 2023 r. wynika, że doręczenie nastąpiło [...] sierpnia 2023 r., a więc przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Tym samym decyzja organu jest ostateczna, a ponadto została zaskarżona do sądu administracyjnego. Skarga na tę decyzję będzie rozpoznawana przez sąd w odrębnym postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt I SA/Sz [...]. Sąd zwraca uwagę, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] czerwca 2020 r. w sprawie II OPS [...] stwierdzono, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W powyższej uchwale NSA podkreślił, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W ocenie sądu, rozważania NSA poczynione w uchwale II OPS [...] znajdują odpowiednie zastosowanie również w niniejszej sprawie, ponieważ wydanie przez organ decyzji z [...] r. zakończyło postępowanie zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z [...] kwietnia 2023 r. W rozpoznawanej sprawie przesądzające znaczenie ma okoliczność, że organ zobowiązany wydał i doręczył skarżącemu decyzję w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej przed złożeniem skargi na bezczynność. Decyzja ta stanowi przedmiot kontroli sądu w sprawie I SA/Sz [...], w zakresie jej zgodności z prawem. Skarga na bezczynność jest zatem niedopuszczalna z powodu wydania przez organ decyzji, która została wprowadzona do obrotu prawnego, bez względu na jej treść, a więc, czy odpowiada oczekiwaniom zainteresowanej strony, czy też nie. Nie można bowiem łączyć kwestii badania zgodności z prawem decyzji z oceną stanu bezczynności. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., o czym sąd orzekł w sentencji postanowienia.