I SAB/Rz 5/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd Województwa w zakresie rozpatrzenia protestu wniesionego przez R. M. od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "[...]" -postanawia- odrzucić skargę

Skarżący R. M., działający przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wniósł za pośrednictwem organu – skargę na bezczynność Zarządu Województwa w przedmiocie nierozpatrzenia w terminie jego protestu z dnia [...] listopada 2016 r. od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Skarżący wniósł, o: zobowiązanie Zarządu Województwa do wydania informacji o wyniku rozpatrzenia protestu, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenie, że dopuszczenie się bezczynności odbyło się z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz o przyznanie od strony przeciwnej kwoty pieniężnej w wysokości 5-krotności przeciętnego wynagrodzenia. Wniósł również o rozważenie wystąpienia z sygnalizacją do Sejmiku Województwa w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniesionej skargi, pełnomocnik skarżącego podniósł między innymi, że organ trzykrotnie dokonał naruszenia przepisu art. 57 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217 - dalej: ustawa lub ustawa wdrożeniowa). Po pierwsze, organ nie zachował 30-dniowego terminu do rozpatrzenia sprawy. Po drugie, Zarząd wyznaczył w sposób nieusprawiedliwiony dodatkowy wydłużony termin załatwienia sprawy, wskazując datę maksymalną 31 marca 2017 r. Końcowo, organ nie załatwił sprawy w dodatkowym, ostatecznym terminie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) nadanym za pośrednictwem organu - w związku z doręczoną do niego uchwałą rozpatrującą protest z [...] maja 2017 r. nr [...], dokonał modyfikacji skargi. Końcowo wniósł on, o: stwierdzenie, że Zarząd Województwa dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania odbyło się z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz o przyznanie od strony przeciwnej kwoty pieniężnej w wysokości 5-krotności przeciętnego wynagrodzenia. Wniósł również o rozważenie wystąpienia z sygnalizacją do Sejmiku Województwa w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.) regulują w sposób kompleksowy postępowanie przed sądami administracyjnymi, co wynika wprost z art. 1 tej ustawy, zgodnie, z którym – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z mocy art. 1 § 1 i § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do dokonania kontroli działalności administracji publicznej i stosowania środków określonych w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.) zobowiązany jest w pierwszej kolejności do stwierdzenia czy ma kompetencje, a więc czy jest właściwy do rozpoznania danej sprawy, bo w przypadku, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego zobowiązany jest do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z mocy art. 3 § 2 punkty 1 do 9 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei z mocy art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Postępowanie rozpoczęte złożeniem przez skarżącego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 uregulowane jest w ustawie z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020. Z mocy art. 61 ust. 1 tej ustawy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Z przytoczonego przepisu rangi ustawowej wynika jednoznacznie, że kompetencja sądu administracyjnego do rozpoznania spraw, w których stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej, nie wynika z przepisów P.p.s.a., a właśnie z przepisów ustawy wdrożeniowej – ustawy szczególnej (ustawodawca w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej jednoznacznie na to wskazuje, powołując się na art. 3 § 3 P.p.s.a.), a ponadto ustawodawca jednoznacznie wskazuje sytuacje, w których wnioskodawca może wnieść skargę do sądu (używa zwrotu "w tym zakresie"). Oznacza to, że art. 61 ust. 1 nie stanowi podstawy prawnej – ustawowej do skutecznego wniesienia przez Skarżącego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w skardze. Rozważenia wymaga jeszcze przepis art. 64 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52 – 55, art. 61 § 3 -6 art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika w sposób jednoznaczny, że dotyczy on takiej sytuacji procesowej, że istnieje podstawa prawna do skutecznego wniesienia skargi i w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy P.p.s.a., poza enumeratywnie wyłączonymi. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że potrzeba umieszczenia tego przepisu w ustawie wdrożeniowej wynika z tego, że ustawa wdrożeniowa zawiera przepisy dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi, regulujące pewne kwestie procesowe odmiennie niż przepisy P.p.s.a. (art. 61 ust. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz art. 62 i art. 63 ustawy wdrożeniowej). Sąd podkreśla ponadto, że z art. 64 wynika, że rozstrzygnięcia wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie są aktami lub czynnościami, o których w art. 3-2 pkt 4 P.p.s.a. (stosuje się do nich tylko odpowiednio przepisy P.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Reasumując powyższe rozważania - w P.p.s.a. i w ustawie wdrożeniowej brak jest podstawy prawnej uzasadniającej przyjęcie właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej skargi. Rozważenia również wymaga czy przepis art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1995r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1590) nie stanowi poszukiwanej podstawy prawnej do stwierdzenia kompetencji sądu administracyjnego do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. W ocenie Sądu nie stanowi. Pomijając inne kwestie, wystarczy wskazać, że art. 91 ust. 1 dopuszcza jedynie możliwość wniesienia skargi na bezczynność, którą należy odróżnić od przewlekłego prowadzenia postępowania, a więc przepis ten nie stanowi podstawy prawnej dla rozpoznania skargi wniesionej w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązany był do odrzucenia skargi.