I SAB/Po 8/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M.-Z. i M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejęcie nieruchomości postanawia odrzucić skargę.

Skarżący I. M.-Z. i M. M., reprezentowani przez adwokata J. S., pismem z [...] czerwca 2022 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęcie przez Skarb Państwa nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb B., gmina P.. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w dniu [...] lipca 2021 r. złożyli zażalenie na postanowienie Starosty [...] z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie zwrotu podania w sprawie wypłaty odszkodowania. Podnieśli, że do dnia wniesienia skargi ww. sprawa nie została rozpatrzona, a SKO nie wykonało żadnej czynności procesowej. W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że sprawa zainicjowana wnioskiem skarżących o ustalenie odszkodowania została zakończona wydaniem przez SKO postanowienia z [...] lutego 2022 r., nr [...], którym utrzymano mocy postanowienie Starosty [...] z [...] lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu wniosku z [...] maja 2021 r. w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb B., gmina P.. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych druku zpo wynika, że postanowienie SKO zostało doręczone adw. J. S., za pośrednictwem upoważnionego pełnomocnika kancelarii, w dniu [...] marca 2022 r. (k. 23 akt admin.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Ustalenie przez sąd, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, czyni bezprzedmiotowym badanie przez sąd warunków formalnych dopuszczalności wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 136/21 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym postanowieniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że w uchwale z 7 marca 2021 r., sygn. akt II OPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, wniesiona po jego zakończeniu, podlega odrzuceniu. Podstawą dla odrzucenia tego rodzaju skargi jest przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, należy bowiem uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego, jako przewlekłość niedająca się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ w sposób kończący postępowanie administracyjne. Po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu. W powyższej uchwale podkreślono również, że za rozstrzygnięcie sprawy należy uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania. Przedstawiona powyżej sytuacja, w ocenie Sądu, ma miejsce w niniejszej sprawie. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że sprawa z wniosku skarżących z [...] maja 2021 r. została zakończona wydaniem przez SKO w P. postanowienia z [...] lutego 2022 r., nr [...], którym utrzymano mocy postanowienie Starosty [...] z [...] lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu wniosku z [...] maja 2021 r. w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb B., gmina P.[...] maja 2022 r. Jak wynika jednoznacznie z akt administracyjnych, powyższe postanowienie SKO w P. z [...] lutego 2022 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących, za pośrednictwem upoważnionego pracownika kancelarii – U. R. P., w dniu [...] marca 2022 r. (druk zpo, k. 23 akt admin.). Pełnomocnik skarżących uzyskał zatem wiedzę o zapadłym w sprawie rozstrzygnięciu jeszcze przed wniesieniem skargi na przewlekłość. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.