I SAB/Po 3/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i P. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia [...] marca 2018 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpali środek zaskarżenia poprzez złożenia ponaglenia do SKO w P. oraz nadesłanie kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie doręczono w trybie doręczenia zastępczego (po dwukrotnym awizo w dniach [...] kwietnia 2018 r. oraz [...] kwietnia 2018 r.) na adres skarżących podany w skardze. Przesyłki zawierające powyższe wezwania nie zostały przez adresatów podjęte w terminie 14 dni od dnia pierwszego awiza. W związku z powyższym nastąpił zwrot przesyłek do Sądu, co dokumentują załączone do akt sprawy koperty adresowane do strony skarżącej (k. 14 i 15 akt sąd.). Przesyłki pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem [...] kwietnia 2018 r. Do dnia rozpatrywania niniejszej sprawy brak skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto przepis art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przepis art. 53 P.p.s.a. w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej: "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia. Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. Przy tym należy zaznaczyć, że do wyczerpania środków zaskarżenia konieczne jest zajęcie przez organ wyższej instancji (w rozpatrywanej sprawie SKO) stanowiska w tej kwestii. Dopóki bowiem organ nie wypowie się w tym przedmiocie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, że wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący przed złożeniem skargi wnieśli ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie do organu. W związku z powyższym Sąd wezwał stronę skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpali środek zaskarżenia poprzez złożenia ponaglenia do SKO w P. oraz nadesłanie kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niemożności doręczenia stronie skarżącej wezwania do usunięcia braku formalnego w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. zostało ono pozostawione na okres 14 dni w placówce pocztowej. Nieodebranie przez skarżących przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało, na mocy art. 73 P.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2018 r., to od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu [...] kwietnia 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem [...] kwietnia 2018 r. W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.