I SAB/Po 211/26

Dnia 6 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Michał Ilski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Spółki o.o. w P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania decyzji I. stwierdza bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w prowadzeniu postępowania; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597,- (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. w P. (dalej: "skarżąca", "spółka", "strona") jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji. Wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności udokumentowane w aktach sprawy. Pismem z dnia 26 kwietnia 2024 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Z. D. M., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P., z dnia 8 kwietnia 2024 r., w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z zajęciem pasa drogowego ulicy [...], poprzez umieszczenie reklamy bez zgody zarządcy drogi. Pismem z dnia 12 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia wskazując, że rozstrzygnięcie w sprawie winno zostać wydane w ciągu 180 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia. Ww. zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia 26 czerwca 2024 r. Pismem z dnia 29 maja 2025 r. skarżąca złożyła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W piśmie tym podniosła, że do dnia sporządzenia pisma, pomimo upływu terminu załatwienia sprawy w grudniu 2024 r., stronie nie zostało doręczone rozstrzygnięcie sprawy, jak również nie otrzymała informacji o przyczynach zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości oraz stwierdzenie, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 7 kwietnia 2026 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 § 1-3, art. 36 § 1 w zw. z art. 8 i art 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej: "k.p.a.") oraz wniosła: 1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.") - o stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności, 2. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do załatwienia sprawy i wydania decyzji w określonym terminie, 3. na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - o stwierdzenie, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - o przyznanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 40.000,00 zł (słownie: czterdzieści tysięcy złotych [...]), 5. na podstawie art. 200 p.p.s.a. - o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, strona podniosła m.in., że w dalszym ciągu, pomimo upływu terminu załatwienia sprawy w grudniu 2024 r., stronie nie zostało doręczone rozstrzygnięcie sprawy, jak również strona nie otrzymała informacji o przyczynach zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia. Zdaniem strony organ prowadzący postępowanie naruszył przepis art. 35 § 3 k.p.a. albowiem nie zastosował się do wyznaczonych w przywołanych przepisach terminów załatwienia sprawy, jednocześnie naruszając przy tym art. 36 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o przyczynie zwłoki i niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy. Oczekiwanego skutku nie przyniosło także wniesienie pismem z dnia 29 maja 2025 r. ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i nie wymierzanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny. Organ wyjaśnił, że sprawa dotyczyła nałożenia kary na A. sp. z o.o. za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] przez umieszczenie reklamy w czasie od 27 sierpnia 2021 r do dnia 03 września 2021 r. Sprawa była już przedmiotem rozpatrzenia zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez WSA w Poznaniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą spółkę karę w wysokości 8000 zł decyzją z dnia 08 kwietnia 2024 r. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie. W dniu 19 maja 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzyło postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, że do dnia złożenia skargi nie zakończyło ostatecznie prowadzonego postępowania w tej sprawie, jednak skoro decyzja została podjęta to bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma obecnie miejsca. Organ wyjaśnił, że na okoliczność, iż postępowanie w tej sprawie nie zakończyło się w terminie wpłynął m.in. fakt, iż sprawa została przydzielona orzecznikowi, który ciężko zachorował. W sprawie wyznaczano kolejne składy orzekające, które nie podejmowały czynności w sprawie, dopiero wyznaczenie kolejnego składu doprowadziło do skutecznego zakończenia postępowania. W chwili, gdy skład orzekający miał możliwość zebrania się kolejne składy nie dochodziły do ustaleń pozwalających na jednoznaczne rozstrzygnięcie sprawy, w tym także z uwagi na zapowiedź wniesienia zdania odrębnego. Po kolejnym wyznaczeniu składu orzekającego okazało się, że nastąpi trudność w szybkim rozpatrzeniu wniesionego odwołania ze względów organizacyjnych bowiem większości członków pozaetatowych Samorządowego Kolegium Odwoławczego , którzy przywołani zostali do załatwienia sprawy, a specjalizują się w zakresie szeroko pojętej tematyki dróg publicznych, wygasło członkostwo w Samorządowym Kolegium Odwoławczym . Nie bez znaczenia jest także okoliczność, iż brak orzeczników przełożył się na ogromne spowolnienie w załatwianiu spraw przy ich ciągłym i znacznym wpływie począwszy od początku 2025 r. Niestety, Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego , pomimo działań podjętych przed wygaśnięciem członkostwa, a zmierzających do przeprowadzenia konkursu na członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego , z uwzględnieniem członków pracujących kolejne kadencje oraz nowych członków, uzyskał informację o kontroli przeprowadzonego naboru konkursowego. W związku z tym Prezes Rady Ministrów wstrzymał zatwierdzenie dokonanego przez Zgromadzenie Ogólne Kolegium wyboru członków. Podjęto działania zmierzające do wyznaczenia nowego składu orzekającego, który nie specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu dróg publicznych, jednak podjął niezwłocznie pracę nad rozpatrzeniem obszernego odwołania i materiału dowodowego w tej sprawie. Organ wyjaśnił ponadto, że przekazuje skargę na bezczynność z opóźnieniem bowiem przez pomyłkę skargę dołączono do obszernych akt administracyjnych skierowanych do kolejnego składu orzekającego. Akta i skargi zostały zwrócone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , w dniu 18 maja 2026 r. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Sądu o wzięcie pod uwagę wskazanych okoliczności zdrowotnych składu orzekającego, trudności organizacyjne w ich wyznaczeniu, a przede wszystkim możliwości finansowe Samorządowego Kolegium Odwoławcze , jako organu budżetowego. Trudności finansowe, z jakimi organ odwoławczy musi się mierzyć przekraczają jego możliwości bowiem prezes Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada już środków na bieżącą działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym na przesyłki pocztowe, powołanie biegłych ekspertów do spraw, a ponadto na opłacenie pracy członków pozaetatowych. Ilość spraw, jaką mogliby załatwić obecnie pracujący pozaetatowi członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest znaczna jednak brak jest środków finansowych na ten cel. Podobnie, jak brak jest środków mobilizujących członków etatowych, którzy są prawnikami, często radcami prawnymi, jednak budżet nie przewidział środków na podwyżki, których członkowie etatowi nie otrzymali od ponad 10 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei art. 149 § 1a p.p.s.a. stanowi, że jednocześnie (z powyższym) sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd w przypadku bezczynności lub przewlekłości organu może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona została bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji Z. D. M. z dnia 8 kwietnia 2024 r. i wydania decyzji. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi podkreślić należy, że skarżąca wyczerpała stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., przysługujące jej środki zaskarżenia na etapie administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu administracji jest wniesienie ponaglenia. Art. 53 § 2b p.p.s.a. precyzuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi, w dniu 4 czerwca 2025 r. (data stempla pocztowego) złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Z odpowiedzi na skargę wynika, że SKO rozpatrzyło odwołanie i wydało decyzję dopiero w dniu 19 maja 2026 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ dopuścił się bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Przypomnienia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje wyrażona w art. 12 k.p.a. ogólna zasada szybkości i prostoty postępowania. Powołany przepis stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zasadę tę uszczegóławia art. 35 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl zaś art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (zob. art. 36 § 1 i 2 k.p.a.). Bezczynność definiuje art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiąc, że zachodzi ona wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Pojęciem tym objęte zostały zatem przypadki przekroczenia terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Zastosowanie przywołanej definicji legalnej rozciąga się także na przepisy p.p.s.a., co oznacza, że skarga na bezczynność organu jest skargą na "bezczynność" w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie doszło do przekroczenia terminu załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 kwietnia 2024 r., wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, skarżący złożył w dniu 26 kwietnia 2024 r., zaś organ przekazał odwołanie wraz z aktami postępowania w dniu 16 maja 2024 r. Zgodnie więc z powołaną zasadą ogólną, niezwłocznie, nie później niż w ciągu miesiąca, a najdalej dwóch miesięcy organ powinien był zakończyć sprawę. Na organie administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania, spoczywa bowiem podstawowy obowiązek rozpoznania tego wniosku i zakończenia postępowania w sposób przewidziany prawem. W rozpatrywanej sprawie pismem z dnia 12 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia wskazując, że rozstrzygnięcie w sprawie winno zostać wydane w ciągu 180 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia. Ww. zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia 26 czerwca 2024 r. W tych okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno rozpatrzeć odwołanie do dnia 23 grudnia 2024 r. Mimo ponaglenia organ nie zawiadomił skarżącego o stanie sprawy, sposobie jej załatwienia czy przyczynach zwłoki, naruszając tym samym art. 36 § 1 k.p.a. Za bezsporne należało zatem uznać, że organ odwoławczy nie dotrzymał ustawowego, terminu do załatwienia sprawy. Odwołanie skarżącej zostało rozpoznane przez organ odwoławczy dopiero w dniu 19 maja 2026 r., kiedy to wydana została decyzja uchylająca decyzję Z. D. M. z dnia 8 kwietnia 2024 r. w całości oraz umarzająca postępowanie organu I instancji. W tych okolicznościach nie zaistniała konieczność zobowiązania organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) natomiast właściwym było stwierdzenie bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzekając w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na względzie, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią wadliwego działania organu administracji. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Wymaga ono uwzględnienia wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena naruszenia prawa jako rażącego będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest znaczny, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, to jest przede wszystkim sytuacja, gdy przekroczenie terminu załatwienia sprawy jest niewątpliwie znaczne. W orzecznictwie sądowym zwraca się też uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego, długotrwałego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty i znaczący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, Nie sposób przyjąć, że organ działał w tej konkretnej sprawie w sposób celowy, rażąco opieszały czy nacechowany złą wolą. Także sam okres, o który przedłużono rozpoznanie odwołania nie jest na tyle znaczący, by określić go jako rażąco naruszający prawo. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Ustawodawca sądowi orzekającemu pozostawił ocenę czy okoliczności sprawy wskazują także na konieczność wymierzenia grzywny lub przyznania od organu sumy pieniężnej. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej żądanej przez nią sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu powyższego środka przemawia przede wszystkim przedstawiona powyżej ocena co do braku rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy. Uprawnienie sądu administracyjnego do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest szczególnym instrumentem, który poza funkcją dyscyplinującą ma na celu zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Zdaniem Sądu, okoliczności sprawy nie uzasadniają przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., z środków publicznych, którymi dysponuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Należy też zauważyć, że skarżąca wnosząc o przyznanie sumy pieniężnej w żaden sposób nie uzasadniła dlaczego domaga się takiej a nie innej kwoty. Żądając określonej sumy pieniężnej skarżąca winna uzasadnić swoje żądanie, a brak ten uniemożliwił Sądowi zajęcie stanowiska w tej kwestii. W tym zakresie Sąd uznał żądanie skargi za niezasadne i oddalił ją w powyższej części na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku, zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 597 zł. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.