I SAB/Po 202/26

Dnia 28 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2026 roku sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu I. stwierdza bezczynność Prezydenta Miasta - Z. D. M. w P., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązać organ do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku M. C. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu w terminie 30 dni od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem, IV. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Przedmiotem skargi M. C. jest bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie załatwienia przez ten organ sprawy zainicjowanej wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu. Wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności udokumentowane w aktach sprawy. Pismem z dnia 27 stycznia 2025 r. M. C. zwrócił się do Z. D. M. w P. w sprawie uzgodnienia lokalizacji dwóch zjazdów z drogi publicznej ul. [...] na nieruchomość oznaczoną geodezyjnie jako dz. [...], ark. [...], obręb S.. Zjazdy miałyby obsługiwać plac manewrowy do nauki jazdy dla kierowców, na którym miał być zlokalizowany budynek administracyjno-biurowy oraz wiaty gospodarcze. Do wniosku został dołączony akt notarialny kupna-sprzedaży ww. działki przez M. C. z dnia 30 lipca 2024 r., decyzja nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2024 r. (nr sprawy [...]) dla inwestycji polegającej na budowie budynku administracyjno-biurowego i wiat gospodarczych, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz potwierdzenie przelewu uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia. W dniu 20 lutego 2025 r. Z. D. M. w P. wystosował pismo do skarżącego - o uzupełnienie braków, w postaci opinii zespołu ds. partycypacji mieszczącego się w Wydziale [...] Urzędu Miasta P., co zgodne miało być z zapisami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2024 r. oraz obsługi komunikacyjnej inwestycji uzgodnionej przez ZDM w odrębnym postępowaniu. Pismem z dnia 26 lutego 2025 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania. Skarżący motywował wniosek koniecznością skompletowania dokumentacji celem wykonania uzgodnienia z ZDM w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji (w odrębnym postępowaniu). Skarżący w powyższym piśmie zawarł także swoją ocenę, iż ZDM nie ma podstaw, by żądać przedłożenia opinii Zespołu ds. partycypacji przed uzyskaniem decyzji administracyjnej na lokalizację zjazdów z drogi publicznej ul. [...]. ZDM przychylił się do żądania strony i w dniu 24 marca 2025 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. Strona postępowania nie odebrała powyższego pisma pomimo prób dostarczenia w dniu 14 kwietnia 2025 r. oraz w dniu 22 kwietnia 2025 r. Pismem z 12 listopada 2025 r. skarżący ponowił wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu zawierający cofnięcie wniosku z dnia 25 lutego 2025r. o zawieszenie postępowania. Skarżący złożył też ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez ZDM. W dniu 20 listopada 2025 r. ZDM wydał postanowienie o podjęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Następnie przekazał ponaglenie na przewlekłość postępowania wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W dniu 01 grudnia 2025 r. ZDM ponownie wezwał skarżącego o uzupełnienie braków formalnych w postaci opinii zespołu ds. partycypacji oraz poinformował go, że podstawą prawną do uzyskania przez wnioskodawcę opinii zespołu ds. partycypacji jest Zarządzenie Prezydenta nr [...] z dnia 01 lutego 2024 r. Termin na uzupełnienie braku wynosił 7 dni od daty otrzymania wezwania. Skarżący został pouczony, iż w przypadku nieusunięcia braku we wskazanym terminie, podanie zostanie pozostawione bez rozpoznania, zgodnie z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 – dalej: "k.p.a."). Powyższe pismo zostało odebrane przez skarżącego w dniu 08 grudnia 2025 r. Skarżący nie uzupełnił braków wskazanych w ww. piśmie. Następnie pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. skarżący zwrócił się do organu z prośbą o udzielenie informacji dotyczących wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz ponownego doręczenia postanowienia w tym przedmiocie. Skarżący odniósł się również do konieczności uzyskania opinii zespołu ds. partycypacji, informując że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 9 września 2025 r. decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 lipca 2024 r. w części dotyczącej zapisu punktu IV ppkt. 1.1 oraz stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie dość, że w punkcie IV ppkt. 1.1. zawarł bezpodstawnie warunek, jaki musi spełnić inwestor to uczynił to dodatkowo w oparciu o bliżej nieokreślone zarządzenie Prezydenta. W dniu 23 grudnia 2025 r. ok. godz. 10:30 w siedzibie Z. D. M. odbyło się spotkanie ze skarżącym w ww. sprawie. W spotkaniu brał udział skarżący (M. C.), st. Referent Wydz. Zarządzania i Ewidencji Dróg (E. S.) oraz st. Referent Wydz. Zarządzania i Ewidencji Dróg (P. P.). Skarżący zapoznał się z aktami sprawy. Pismem z dnia 19 stycznia 2026 r. skarżący złożył ponownie ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez ZDM. W piśmie tym skarżący podniósł, że zamiast merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, które ewentualnie pozwalałoby mu na składanie odwołania celem ochrony jego interesów Z. D. M. w P. kierował do niego pisma, w których żądał przedłożenia dokumentów, nieznajdujących odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Wskazał, że w sprawie lokalizacji zjazdów oraz dokonania uzgodnienia obsługi komunikacyjnej inwestycji nie wydano żadnej decyzji, ani chociażby postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, ani o zawieszeniu postępowania. Organ w ustawowym terminie nie podjął żadnej merytorycznej decyzji w sprawie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o wskazanie, że zarządca dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. W dniu 26 lutego 2026 r. ZDM przekazał ww. ponaglenie na przewlekłość postępowania wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismem z dnia 14 marca 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność organu polegającą na braku rozpatrzenia do chwili obecnej, wniesionego przez niego wniosku z 12 listopada 2025 r. o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, na działce nr [...], arkusz [...],obręb S., położonej w P. przy ul. [...]. Jednocześnie skarżący wniósł o stwierdzenie, że Z. D. M. w P. dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie do wydania decyzji stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), a także orzeczenie o zwrocie od Z. D. M. w P. na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, strona podniosła m.in., że organ nie tylko nie załatwił sprawy w miesięcznym terminie, ale też nie był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ponieważ kwestie dotyczące partycypacji wykraczają poza określone w art. 29 ustawy o drogach publicznych organy administracji. W ocenie skarżącego ZDM, rozstrzygając w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu, wykroczył poza granice sprawy wyznaczone nie tylko wnioskiem inwestora, ale również przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku organu o oddalenie skargi, organ wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania od Z. D. M.. Organ nie zgodził się z podnoszonym przez skarżącego zarzutem bezczynności. Podkreślił, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest wyłącznie skutkiem braku współpracy ze strony skarżącego, a nie bezczynności organu. Z. D. M. w P. udzielił skarżącemu szczegółowej instrukcji odnośnie dokumentów niezbędnych do zaopiniowania wniosku, w tym opinii Zespołu ds. Partycypacji mieszczącego się w Wydziale [...] Urzędu Miasta P.. Skarżący jednak braku tego nie uzupełnił, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Organ wyjaśnił, że skarżący uzyskał wymaganą opinię Zespołu ds. Partycypacji w dniu 10 października 2024 r. Opinia wskazała, iż są spełnione przesłanki do zawarcia umowy partycypacyjnej: (...) inwestor zobowiązany zostaje do zrealizowania fragmentu ul. [...] (...). Skarżący jednak nie przedłożył organowi rzeczonej opinii, pomimo otrzymania w tym przedmiocie wezwania na piśmie. Po uzyskaniu ww. opinii skarżący złożył wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia 15 lipca 2024 r. w części dotyczącej obsługi komunikacyjnej. SKO z dniem 09 października 2025 r. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 lipca 2024 r. nr [...] w części dotyczącej zapisu punktu IV ppkt.1.1. Skarżący powołał się w skardze z 14 marca 2026 r. na ww. decyzję SKO, jednak nie przedłożył organowi kserokopii ww. decyzji. Organ nie jest więc w stanie odnieść się wyłącznie na podstawie przytoczonego w skardze fragmentu decyzji SKO do toczącej się sprawy w ZDM. To na skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia dokumentu, na podstawie którego domaga się pominięcia przez organ w rozstrzygnięciu opinii zespołu ds. partycypacji. Organ zwrócił również uwagę, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 lipca 2024 r. w części dotyczącej zapisu punktu IV ppkt.1.1. dotyczącej obsługi komunikacyjnej, skarżący zobowiązany jest do zwrócenia się do ZDM o ustalenie sposobu obsługi działki. Ponadto stanowisko ZDM dotyczące opinii Zespołu ds. partycypacji nie stanowi powtórzenia ani "przywrócenia" zapisów uchylonych przez SKO w decyzji o warunkach zabudowy. Ma ono charakter odrębny i odnosi się do etapu realizacyjnego inwestycji, poprzedzającego uzyskanie pozwolenia na budowę. Ustalenie przesłanek do zawarcia umowy partycypacyjnej jako element procedury wynikającej z Zarządzenia Prezydenta nr [...] z dnia 01 lutego 2024 r. służy określeniu zasad realizacji infrastruktury w związku z inwestycją niedrogową. Uchylenie zapisu w decyzji o warunkach zabudowy nie zwalnia skarżącego z obowiązku wynikającego ww. zarządzenia. W ocenie organu, nie można uznać, że dopuścił się on bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Organ podejmował terminowo działania zmierzające do załatwienia złożonego przez skarżącego wniosku. Nierozpoznanie wniosku i brak rozstrzygnięcia są wyłącznie skutkiem nieprzedłożenia dokumentów przez skarżącego, o których przedłożenie skarżący został wezwany przez organ. Organ nie lekceważył wniosków skarżącego i stosował się do obowiązujących przepisów prawa. W ocenie organu fakt, że organ oczekiwał na przedłożenie dokumentów przez stronę jest okolicznością usprawiedliwiającą dłuższy czas prowadzenia postępowania, zatem nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa przez Z. D. M. przy załatwianiu przedmiotowej sprawy. W piśmie z dnia 20 lipca 2026 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. Skarżący powołując się na stosowne przepisy podkreślił, że ZDM sam w sobie nie jest odrębnym organem władzy, lecz komunalną jednostką organizacyjną (jednostką budżetową) M. P. i działa jako narzędzie wykonawcze, przy pomocy którego organ, tj. Prezydent Miasta realizuje swoje obowiązki jako zarządca dróg. Skoro ZDM stanowi jednostkę organizacyjną powołaną do obsługi Prezydenta w sferze zarządu drogami, to wszelkie działania, rozstrzygnięcia, wiedza oraz akty woli podejmowane przez Prezydenta Miasta (lub M. P.) w tym obszarze, znajdują się w posiadaniu i sferze świadomości ZDM. W związku z powyższym wzywanie do dostarczania dokumentów, które znajdują się już w zasobach Urzędu Miasta P. stanowi naruszenie art. 220 k.p.a. Skarżący zarzucił ponadto, że Z. D. M. (ZDM) w P. w sposób całkowicie bezprawny uzależnia wydanie decyzji lokalizacyjnej dla zjazdu od uprzedniego przedstawienia opinii Zespołu ds. Partycypacji, która to opinia będzie de facto zawierała uzgodnione elementy umowy partycypacyjnej, zawieranej w trybie art. 16 ustawy o drogach publicznych. Takie działanie stanowi rażące przekroczenie upoważnienia ustawowego i wprost narusza ustrojową zasadę legalizmu (art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP). Przepisy regulujące wydawanie decyzji o lokalizacji zjazdu (art. 29 ustawy o drogach publicznych) oraz zasady dotyczące budowy lub przebudowy dróg przez inwestorów niedrogowych (art. 16 ustawy o drogach publicznych) stanowią dwie odrębne, niezależne od siebie procedury. Organ nie posiada żadnego umocowania prawnego, aby warunkować wydanie władczego aktu administracyjnego dokonaniem dwustronnej czynności cywilnoprawnej, jaką jest umowa partycypacyjna. Co więcej, powoływanie się przez ZDM na procedury wynikające z Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 1 lutego 2024 r. i żądanie opinii powołanego na jego mocy Zespołu ds. Partycypacji, nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Organ, odmawiając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zjazdu, opiera się na akcie, który w świetle art. 87 Konstytucji RP nie stanowi źródła prawa miejscowego, a jest jedynie wewnętrznym aktem kierownictwa. Uzależnianie decyzji lokalizacyjnej od procedury partycypacyjnej należy utożsamiać z błędnym działaniem samego organu. Zdaniem skarżącego nieformalne "pozostawienie wniosku bez rozpoznania" z powodu nieprzedłożenia pozaprawnego dokumentu stanowi podręcznikową definicję bezczynności organu. Obowiązkiem organu wynikającym z art. 35 k.p.a. jest załatwić sprawę przez wydanie władczego aktu administracyjnego w ustawowym terminie. Jeśli organ uważał, że zjazd jest niedopuszczalny bez spełnienia określonych kryteriów, powinien był wydać merytoryczną decyzję odmowną, od której strona mogłaby się odwołać. Tamowanie procedury, zawieszanie sprawy w próżni i przerzucanie winy na stronę stanowi rażące naruszenie zasad praworządności. Skarżący nie ma obowiązku współdziałać z ZDM w działaniach, które stoją w jawnej sprzeczności z porządkiem ustawowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (pkt 8). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei art. 149 § 1a p.p.s.a. stanowi, że jednocześnie (z powyższym) sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd w przypadku bezczynności lub przewlekłości organu może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona została bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi podkreślić należy, że skarżący wyczerpał, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., przysługujące mu środki zaskarżenia na etapie administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu administracji jest wniesienie ponaglenia. Art. 53 § 2b p.p.s.a. precyzuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi, w dniu 20 stycznia 2026 r. (data stempla pocztowego) złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Ponadto, do chwili orzekania do Sądu nie wpłynęła informacja, aby doszło do załatwienia sprawy przez organ administracji. Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ dopuścił się bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Przypomnienia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje wyrażona w art. 12 k.p.a. ogólna zasada szybkości i prostoty postępowania. Powołany przepis stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zasadę tę uszczegóławia art. 35 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl zaś art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (zob. art. 36 § 1 i 2 k.p.a.). Bezczynność definiuje art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiąc, że zachodzi ona wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Pojęciem tym objęte zostały zatem przypadki przekroczenia terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a., względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Zastosowanie przywołanej definicji legalnej rozciąga się także na przepisy p.p.s.a., co oznacza, że skarga na bezczynność organu jest skargą na "bezczynność" w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie doszło do przekroczenia terminu załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W sprawie tej, jak wspomniano, pismem z dnia 27 stycznia 2026 r. skarżący zwrócił się do Z. D. M. w P. w sprawie uzgodnienia lokalizacji dwóch zjazdów z drogi publicznej ul. [...] na nieruchomość oznaczoną geodezyjnie jako dz. [...], ark. [...], obręb S.. Zgodnie więc z powołaną zasadą ogólną, niezwłocznie, nie później niż w ciągu miesiąca, a najdalej dwóch miesięcy organ powinien był zakończyć sprawę. Na organie administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania, spoczywa bowiem podstawowy obowiązek rozpoznania tego wniosku i zakończenia postępowania w sposób przewidziany prawem. W rozpatrywanej sprawie dopiero w dniu 20 lutego 2025 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku, a w dniu 24 marca 2025 r. na skutek kolejnego wniosku skarżącego o dotyczącego zawieszenia postępowania, postępowanie zawiesił. Wskutek kolejnego wniosku o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu i cofnięcia decyzji w sprawie zawieszenia postępowania oraz ponaglenia z dnia 12 listopada 2025 r. organ w dniu 20 listopada 2025 r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie w dniu 1 grudnia 2025 r. ponownie wezwał skarżącego o braki wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 15 grudnia 2025 r. skarżący skierował do organu pismo, aby ten udzielił mu potrzebnych informacji, a następnie w dniu 23 grudnia 2025 r. odbyło się spotkanie, na którym wnioskodawca zapoznał się z aktami sprawy. W dniu 20 stycznia skarżący złożył kolejne ponaglenie. Mimo ponaglenia organ nie zawiadomił skarżącego o stanie sprawy, sposobie jej załatwienia czy przyczynach zwłoki, naruszając tym samym art. 36 § 1 k.p.a. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70; wyroki NSA z 24 lipca 2013 r., I OSK 2749/12; z 3 lipca 2014 r., II OSK 348/13; z 4 września 2014 r., I OSK 413/14; publ. – dalej CBOAS). Innymi słowy bezczynność to brak działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa, polegającego zarówno na niewydaniu rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) w przewidzianym przepisami terminie, jak również braku informacji o pozostawieniu podania bez rozpoznania czy też dokonanie tej czynności materialno-technicznej bezpodstawnie (szerzej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13; publ. - CBOSA). W niniejszej sprawie organ nie wydał decyzji ani też nie zawiadomił strony o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wskazuje, że nie załatwił sprawy bowiem wnioskodawca do chwili obecnej nie uzupełnił wniosku, tj. nie nadesłał wymaganej opinii, a zatem w ocenie organu nie jest możliwe podjęcie rozstrzygnięcia. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przy tym, skutek wszczęcia postępowania administracyjnego (na wniosek strony - art. 61 § 3 k.p.a.) wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że organ podejmuje czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. (wezwanie wnoszącego podanie do usunięcia jego braków w terminie nie krótszym niż siedem dni, pouczenie go, że nieusunięcie tych braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, czy samo pozostawienie podania bez rozpoznania) już w toku wszczętego postępowania (patrz np. wyroki NSA z dnia: 25 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2618/24 i II OSK 2620/24, 12 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2524/24, 11 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2508/24). Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia. Brak poinformowania o pozostawieniu podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) stanowi przejaw bezczynności organu administracji. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania to czynność materialno-techniczna, o której organ ma obowiązek zawiadomić wnioskodawcę. Takie twierdzenie uzasadnia fakt, że w aktach sprawy brak pisma organu o poinformowaniu strony o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Z tych powodów skargę na bezczynność należało uznać za zasadną. Jednakże stwierdzona bezczynność nie miała cech rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia. Wskazuje się szereg przypadków rażącej bezczynności, do których zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w jej stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, ani w ilości wniosków procesowych składanych przez strony. Nie jest uznawana za bezczynność z rażącym naruszeniem prawa sytuacja, w której do niezałatwienia sprawy dochodzi z powodu błędnych działań organu wynikających z oceny wniosku strony. Natomiast jako rażące naruszenie prawa traktuje się sytuację, w której organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy bądź gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony czy też do celowego uchylania się organu od podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r. sygn. II GSK 1336/20 oraz powołane orzecznictwo; publ. w bazie internetowej pod adresem publ. CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Działanie organu, polegające na podejmowaniu czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej merytorycznego rozstrzygnięcia bez znaczącego uszczerbku dla celu nadrzędnego, choć nie odpowiadało regułom załatwienia sprawy obowiązującym na gruncie k.p.a., to jednak nie naruszało w sposób rażący przepisów prawa. Mając na uwadze fakt, że do dnia wydania wyroku organ nie załatwił sprawy w sposób wymagany z prawem, Sąd zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.