I SAB/Po 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 09 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku za zasadny i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Wójta Gminy [...], a obejmującego grzywnę nałożoną w drodze mandatu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W zaleceniach organ nadzoru wskazał, że organ egzekucyjny winien wystąpić do wierzyciela zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów i rozpatrzyć je w przewidzianym ustawą trybie. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] maja 2014 r. przesłał zarzuty złożone przez skarżącego wierzycielowi. W dniu [...] sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) [...] wniósł skargę na przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W związku z wpływem skargi do organu i z nieudzieleniem odpowiedzi przez wierzyciela, organ egzekucyjny pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., ponownie zwrócił się do wierzyciela o przekazanie postanowienia wierzyciela w sprawie zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wierzyciel – Wójt Gminy [...] – uznał zarzuty zobowiązanego za uzasadnione, z uwagi na uiszczenie w dniu [...] października 2013 r. przez zobowiązanego grzywny z tytułu mandatu karnego w wysokości [...] zł. Wierzyciel wniósł o wszczęcie postępowania egzekucyjnego ponieważ zobowiązany wpłacając powyższą kwotę nie wskazał danych umożliwiających identyfikację wpłacającego, a ustalenie tych danych stało się możliwe dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, że stronie nie przysługuje, żaden środek zaskarżenia, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: "k.p.a.". Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). I dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność danego organu, zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie składania przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie, organem wyższego stopnia nad Naczelnikiem Urzędu Skarbowego [...], jest Dyrektor Izby Skarbowej w [...]. Do niego zatem, przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], skarżący powinien był wnieść zażalenie, w trybie art. 37 k.p.a. Skoro skarżący nie złożył takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpał trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania, dlatego sąd zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę - jako niedopuszczalną, odrzucić.