I SAB/Op 36/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Starosty Brzeskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Starostę Brzeskiego do rozpatrzenia wniosku M. L. z dnia 14 stycznia 2026 r., o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, z wyłączeniem żądania, na które udzielono odpowiedzi pismem z dnia 13 lutego 2026 r., 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie, 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) oddala dalej idącą skargę, 5) zasądza od Starosty Brzeskiego na rzecz strony skarżącej M. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. L. (zwanego dalej: skarżącym), reprezentowanego przez adwokata T. P., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest bezczynność Starosty Brzeskiego (zwanego dalej: organem lub Starostą), w udostępnieniu informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2026 r. (data wpływu do organu 19 stycznia 2026 r.), w ramach dostępu do informacji publicznej, skarżący wystąpił do Starosty Brzeskiego o udostępnienie pełnej dokumentacji związanej z wykonaniem progu zwalniającego zlokalizowanego w Brzegu przy ul. Zielonej 19, w szczególności o przekazanie: 1) dokumentacji projektowej (w tym projektu stałej organizacji ruchu); 2) decyzji, zgód, opinii i uzgodnień poprzedzających realizację inwestycji (w szczególności policji, zarządcy drogi, organów właściwych ds. ruchu drogowego); 3) analiz przeprowadzonych w celu wykazania zasadności stosowania progu zwalniającego; 4) analiz, badań, pomiarów, opinii które wskazywałyby na niewystarczające zastosowanie innych metod uspokojenia ruchu drogowego; 5) umowy zawartej z wykonawcą robót (wraz z aneksami); 6) dokumentów potwierdzających odbiór robót (protokoły odbioru, dokumentacja powykonawcza); 7) informacji o źródle finansowania inwestycji oraz jej całkowitym koszcie; 8) dokumentów potwierdzających zgodność wykonanego progu zwalniającego z obowiązującymi przepisami i normami technicznymi. Pismem z dnia 2 lutego 2026 r. organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) zwanej dalej u.d.i.p., poinformował skarżącego, że sprawa nie może być załatwiona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wyjaśnił, że przyczyną niedotrzymania terminu są braki kadrowe oraz znaczna ilość spraw prowadzonych przez Starostwo Powiatowe w Brzegu. W związku z tym sprawa będzie rozpatrzona w możliwie najbliższym terminie, najpóźniej do 19 marca 2026 r. Następnie, Starosta udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z dnia 13 lutego 2026 r., którym przekazał skarżącemu dokumenty zgromadzone w sprawie według oznaczonego wykazu, w postaci: 1) wniosku o montaż progu zwalniającego z dnia 26 września 2023 r. skierowanego do Burmistrza Brzegu; 2) pisma z dnia 4 października 2023 r. o przekazaniu ww. wniosku przez Burmistrza Brzegu do Starostwa Powiatowego w Brzegu; 3) pisma z dnia 20 października 2023 r., skierowanego przez Starostę do Urzędu Miasta Brzeg wyrażającego zgodę na montaż progu zwalniającego; 4) pisma z dnia 25 marca 2025 r. oznaczonego jako wniosek o likwidację lub relokację progu zwalniającego; 5) pisma z dnia 30 kwietnia 2025 r. o przekazaniu ww. wniosku przez Burmistrza Brzegu do Starostwa Powiatowego w Brzegu; 6) pisma z dnia 15 maja 2025 r. stanowiącego odpowiedź Starosty na wniosek z dnia 25 marca 2025 r.; 7) pisma z dnia 10 lutego 2026 r. skierowane przez Burmistrza Brzegu do Starostwa Powiatowego w Brzegu informujące, że przedmiotowy prób został wykonany w ramach bieżącego utrzymania dróg gminnych na podstawie umowy z dnia 6 grudnia 2022 r. nr [...] oraz protokolarnie odebrany; 8) umowy nr [...] zawartej dnia 6 grudnia 2022 r. przez Gminę Brzeg z wykonawcą, na bieżące utrzymanie dróg, chodników oraz oznakowania pionowego na terenie Gminy Brzeg w 2023 r.; 9) protokołu odbioru wykonanych robót budowlanych na podstawie ww. umowy. Pismem z dnia 4 marca 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej jego wnioskiem. W skardze tej zarzucił organowi m.in. niezałatwienie wniosku skarżącego w ustawowym terminie, polegające na udostępnieniu jedynie części żądanych informacji publicznych oraz pozostawaniu w bezczynności w zakresie pozostałej części wniosku. W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że w odpowiedzi na wniosek organ ograniczył się w istocie do przekształcenia korespondencji prowadzonej pomiędzy stroną a urzędem (niepełna dokumentacja), a także kopii umowy zawartej z wykonawcą robót oraz protokołu odbioru prac. Nie udostępnił natomiast zasadniczej części dokumentacji objętej wnioskiem, w szczególności dokumentów potwierdzających legalność oraz prawidłowość wprowadzenia progu zwalniającego, tj. dokumentacji projektowej, projektu organizacji ruchu, wymaganych uzgodnień oraz analiz stanowiących podstawę zastosowania tego rodzaju urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podkreślając, że dokumenty te mają fundamentalne znaczenie dla oceny czy instalacja progu zwalniającego została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz normami technicznymi skarżący wskazał, że brak ich udostępnienia oznacza, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego w pełnym zakresie, ograniczając się do przekazania jedynie fragmentarycznych informacji. W konsekwencji organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku co sprawie, że pozostałe on w bezczynności. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domagał się: stwierdzenia bezczynności organu; zobowiązania Starosty do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie informacji w pełnym zakresie, w jakim nie została dotychczas udostępniona, w terminie wskazanym przez Sąd; orzeczenia, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia organowi grzywny na postawie aft. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; zobowiązania Starosty do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy, a także ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta wskazał m.in., że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. Przedstawiając swoje stanowisko wyjaśnił, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi wynikało z konieczności uprzedniego zgromadzenia dokumentacji niezbędnej do kompleksowego rozpoznania wniosku, która nie znajdowała się w zasobie organu. W szczególności dotyczyło to dokumentacji wytworzonej przez zarządcę drogi gminnej, tj. Burmistrza Brzegu będącego podmiotem odpowiedzialnym za realizację inwestycji. Stąd, w celu udostępnienia wnioskowanej informacji zwrócono się do Burmistrza Brzegu o przekazanie stosownej dokumentacji. Działanie to miało na celu zapewnienie możliwie pełnego i rzetelnego udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego. Dokumentacja ta została przekazana organowi w dniu 10 lutego 2026 r., co umożliwiło dokonanie jej analizy oraz przygotowanie odpowiedzi uwzględniającej zarówno dokumenty pozostające w dyspozycji organu, jak i materiały uzyskane od podmiotu trzeciego. Dalej Starosta podkreślił, że odpowiedź ta została udzielona przed wniesieniem skargi, a w toku całego postępowania podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy. W dacie wniesienia skargi nie pozostawał więc w stanie bezczynności. Odnosząc się do zarzutu braku udostępnienia wszystkich żądanych informacji organ wyjaśnił, że udostępnił wszystkie informacje, którymi faktycznie dysponował. W pozostałym zakresie żądanie skarżącego obejmowało informacje, które nie znajdowały się w zasobie organu lub których udostępnienie wymagałoby dokonania dodatkowych czynności analitycznych, polegających na selekcji, zestawieniu oraz opracowaniu danych z różnych źródeł. W takiej sytuacji wniosek skarżącego należało kwalifikować jako dotyczący informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że wniesiona skarga zasługuje w części na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględniając taką skargę sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Starosty Brzeskiego w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego złożonego w trybie, obejmującego udostępnienie dokumentacji związanej z wykonaniem progu zwalniającego zlokalizowanego w Brzegu przy ul. Zielonej 19, w szczególności przekazania konkretnych, wyszczególnionych we wniosku dokumentów. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia wobec czego, skarga była dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. W sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej stwierdzenie bezczynności wymaga w pierwszej kolejności potwierdzenia tego, że żądanie jej udzielenia zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej oraz że wniosek został skutecznie złożony, a w następnej kolejności, że informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., do której zastosowanie znajduje tryb jej udostępnienia określony w ustawie. Zaistnienie bezczynności związane jest natomiast z brakiem podjęcia przez zobowiązany podmiot odpowiednich czynności skutkujących ostatecznie rozpoznaniem wniosku. W świetle art. 4 u.d.i.p., który określa zakres podmiotowy realizacji obowiązku w granicach prawa do informacji publicznej, nie budzi żadnych wątpliwości i nie jest sporne między stronami to, że Starosta Brzeski, jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Zdaniem Sądu, nie ma również wątpliwość co do tego, że wnioskowana przez skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej. Wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 ustawy, który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Jest informacja odnosząca się do przedmiotu działalności organów władzy publicznej (art. 6 pkt 2 lit. c u.d.i.p.), dotycząca danych publicznych w tym m.in. treści i postaci dokumentów urzędowych, stanowisk w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej czy treści innych ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Inaczej mówiąc, informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił natomiast o udostępnienie dokumentów związanych z realizacją zadania w ramach działalności organów władzy publicznej, polegającego na wykonaniu na drodze publicznej progu zwalniającego, a więc zadania realizowanych w ramach zarządu drogami publicznymi. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek skarżącego jako dotyczący informacji publicznej, organ zobowiązany był rozpoznać zgodnie z przepisami ustawy. Stosownie do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej; poinformowaniu wnioskodawcy odpowiednio, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdy żądanie nie dotyczy informacji mającej walor informacji publicznej, gdy organ nie jest dysponentem wnioskowanej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1-2b u.d.i.p. lub w przypadku informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. niewykazaniem, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego; w końcu wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. nie później niż po dwóch miesiącach od wpływu wniosku. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie udostępnienia informacji o charakterze publicznym oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności skutkujących ostatecznie rozpoznaniem wniosku. Podkreślić przy tym trzeba, że w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, rolą sądu administracyjnego nie jest nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd, bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za z jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej - zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1111/18). W rozpoznawanej sprawie organ nie kwestionował tego, że żądana przez skarżącego informacja ma walor informacji publicznej i udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Uwzględniając treść odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 13 lutego 2026 r. zgodzić się jednak należy ze skarżącym, że odpowiedź organu tylko części odnosiła się do żądania wniosku. Przyznanej to sam w organ w odpowiedzi na skargę stwierdzając, że udostępnił wszystkie informacje, którymi faktycznie dysponował. Przyznaje, że w pozostałym zakresie żądanie skarżącego obejmowało informacje, które nie znajdowały się w zasobie organu lub których udostępnienie wymagałoby dokonania dodatkowych czynności analitycznych, polegających na selekcji, zestawieniu oraz opracowaniu danych z różnych źródeł. W takiej sytuacji wniosek skarżącego należało kwalifikować jako dotyczący informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Rzeczywiście, spośród wyszczególnionych we wniosku dokumentów, organ przekazał tylko wyrażoną przez siebie zgodę na montaż progu oraz umowę zawartą z wykonawcą robót. Nie zajął natomiast żadnego stanowiska co do udostępnienia informacji w zakresie pozostałych, wskazanych przez skarżącego dokumentów. Zaznaczył, że przekazuje dokumenty zgromadzone w sprawie dotyczącej progu zwalniającego - w tym przekazał dokumenty, których skarżący nie wyszczególnił, co odnosić się mogło do żądania przekazania pełnej dokumentacji. Jednak nie wyjaśnił w żaden sposób, czy są to jedyne dokumenty dotyczące wykonania progu zwalniającego jakimi dysponuje. Co istotne też, w wymagany sposób nie wyraził swojego stanowiska co do pozostałych dokumentów wyszczególnionych we wniosku. W szczególności nie wydał w tym zakresie stosownej decyzji odmownej, ani też nie poinformował, że nie dysponuje żądanymi informacjami. Swoje stanowisko przedstawił dopiero w odpowiedzi na skargę jednak pismo procesowe zawierające stanowisko organu nie zastępuje rozpoznania wniosku, które powinno nastąpić w wymaganej formie. Brak jakiejkolwiek odpowiedzi i stanowiska organu w zakresie żądania wniosku, na które nie udzielono odpowiedzi pismem z dnia 13 lutego 2026 r., zdaniem Sądu uznać należało za bezczynność organu. W tych granicach Starosta nie podjął bowiem czynności polegających na udostępnieniu żądanej informacji lub na poinformowaniu, że nie posiada tych informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej lub umarzającej postępowania. Stosownie do tego, wobec brak rozpoznania wniosku w tej części w trybie u.d.i.p. Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., odpowiednio w pkt. 1. wyroku, zobowiązał Starostę Brzeskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2026 r., o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, z wyłączeniem żądania, na które udzielono odpowiedzi pismem z dnia 13 lutego 2026 r., a w pkt. 2. wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Z bezczynności tej nie mógł zwalniać organu fakt powołany w odpowiedzi na skargę, że dokumentacja dotycząca realizacji inwestycji polegającej na wykonaniu progu zwalniającego na drodze gminnej pozostaje w dyspozycji organu gminy. Skoro adresatem wniosku był Starosta, to zobowiązany był on podjęć odpowiednie działania skutkujące jego rozpoznaniem. Jeśli natomiast żądane informacje nie znajdowały się w zasobie organu powinien, w ramach rozpoznania wniosku poinformować o tym skarżącego. Słusznie w odpowiedzi na skargę Starosta zaznacza, że obowiązek wynikający z u.d.i.p. obejmuje wyłącznie informacje istniejące i znajdujące się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego. Nie obejmuje on natomiast obowiązku ich poszukiwania u innych podmiotów, pozyskiwania, odtwarzania ani tworzenia nowych jakościowo informacji, w szczególności poprzez sporządzanie zestawień, analiz czy rekonstrukcji przebiegu określonych zdarzeń. Problem jest w tym, że do tej słusznej tezy nie zastosował się na etapie udzielania informacji publicznej, bo zwrócił się do zarządcy drogi gminnej - Burmistrza Brzegu - o przekazanie stosownej dokumentacji, co nie było działaniem wymaganym u.d.i.p. na potrzeby załatwienia wniosku skarżącego i nie usprawiedliwia jego bezczynności. W kwestii oceny organu wyrażonej w odpowiedzi na skargę, że wniosek skarżącego w części należało kwalifikować jako dotyczący informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zaznaczyć z kolei należy, że na obecnym etapie postępowania Sąd nie był uprawniony do dokonania oceny odnośnie do charakteru informacji objętej wnioskiem skarżącego, tzn. czy jest ona informacją przetworzoną, co organ podnosił w odpowiedzi na skargę. Ocena taka dokonywana może być dopiero podczas badania zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub oceny legalności pozostawienia wniosku bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych - w związku z uznaniem przez organ żądanej informacji za przetworzoną. Jak wskazano już wcześniej, nie było też w kompetencji Sądu dokonywanie oceny co do zaistnienia w niniejszej sprawie podstaw do określonego działania organu. W granicach niniejszej sprawy przedmiotem oceny Sądu była bowiem bezczynność organu, a nie legalność określonego działania. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, sąd nie może określić, w jaki sposób adresat wniosku powinien załatwić sprawę. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie dostępu do informacji publicznej oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi polegało zatem na zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w sposób zgodny z przepisami ustawy. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt. 3. wyroku. W zakresie tej oceny Sąd uwzględnił, że organ w wymaganym terminie poinformował skarżącego o tym, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wskazał powody opóźnienia oraz o termin, w jakim udostępni informację. Jednocześnie też, jak wynika z udostępnionego skarżącemu pisma z dnia 10 lutego 2026 r. podjął działania w celu uzyskania od informacji objętych wnioskiem i w tym celu wystąpił o informacje do Burmistrza Brzegu. Brak załatwienia całości wniosku w wymaganym trybie nie wynikał zatem ze złej woli organu i uchylania się od udostępnienia żądanych odpowiedzi. Tymczasem, rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. Ocena naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Orzeczenie rażącego naruszania jest zatem zastrzeżone dla najbardziej skrajnych przypadków długotrwałej, bierności organów, lekceważenia i braku woli załatwienia sprawy. W rozpatrywanej sprawie organowi nie można postawić tego rodzaju zarzutów. Rezultatem stwierdzenia, że bezczynność nie miała rażącego charakteru był brak orzeczenia na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o wymierzeniu organowi grzywny. Skoro bowiem zaistniała bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru to, w ocenie Sądu, orzeczenie w tym przedmiocie było zbędne i niecelowe. Zdaniem Sądu oceniając całokształt działań organu, nie można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle art. 149 p.p.s.a. brak przy tym było podstaw prawnych do orzeczenia o zobowiązaniu Starosty do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy, a także ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Wobec tego, w punkcie 4 wyroku, Sąd dalej idącą skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt. 5. wyroku Sąd orzekł z kolei o kosztach, na które składa się wpis od skargi uiszczony w wysokości 100 zł, zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictw w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu wyroku i sprowadzają się do konieczności rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie ustawy w części, w jakiej nie udzielono mu na niego odpowiedzi w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.