I SAB/Op 17/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Burmistrza Niemodlina w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez S. M. (zwaną dalej też: skarżącą), reprezentowaną przez pełnomocnika - radcę prawnego J. P., jest bezczynność Burmistrza Niemodlina (zwanego dalej też: organem lub Burmistrzem), polegająca na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z częścią techniczno-magazynową, budowie dwóch zbiorników na ścieki gospodarcze, budowie dwóch silosów paszowych. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 1 października 2025 r. (data wpływu wniosku) skarżąca wystąpiła do Burmistrza Niemodlina o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z częścią techniczno-magazynową, budowie dwóch zbiorników na ścieki gospodarcze, budowie dwóch silosów paszowych na nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie nr. [...]. Pismem z dnia 2 października 2025 r., działając na podstawie art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 - zwanej dalej: u.p.z.p.) oraz art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - zwanej dalej: k.p.a.), Burmistrz wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku, w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia, wskazując, że wniosek należy uzupełnić o: dostarczenie prawidłowo wypełnionego wniosku wraz z uzupełnieniem w części 7 pkt 7.6 Parametry dotyczące terenu inwestycji zgodne z załącznikiem mapowym; określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu wraz z oznaczeniem frontu terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, zgodnie z wnioskiem przedstawione w formie graficznej na mapie pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w postaci papierowej, dostarczenie dokumentu potwierdzającego powierzchnię gospodarstwa rolnego w metrach kwadratowych związanego z planowaną inwestycją; podanie gatunku zwierząt hodowanych lub chowanych w planowanym budynku inwentarskim wraz z ilością DJP w istniejącej i planowanej fermie; uiszczenie opłaty skarbowej w wysokości 598 zł za wydanie decyzji. Odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca udzieliła pismem z dnia 22 października 2025 r., w którym to wskazała m.in., że "we wnioskowanym budynku planuje się hodowlę drobiu - kur w ilości do 40 DJP tj. do 10 000 sztuk, brak istniejących obiektów hodowlanych na przedmiotowej działce". Kolejnym pismem, z dnia 3 listopada 2025 r., organ działając na podstawie art. 52 u.p.z.p., § 3 ust.1 pkt 104 rozporządzania Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 - dalej jako: rozporządzenie) oraz art. 64 § 2 k.p.a. ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku, w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia o: dostarczenie dokumentu potwierdzającego powierzchnię gospodarstwa rolnego wnioskodawcy w metrach kwadratowych związanego z planowaną inwestycją oraz dostarczenie prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tożsamej z wnioskiem. Odpowiadając na powyższe wezwanie przy piśmie z dnia 19 listopada 2025 r. skarżąca przedłożyła zaświadczenie wskazujące, że jest podatnikiem podatku rolnego od gruntów rolnych o powierzchni 21,7744 ha, co do których w złożonym piśmie wskazała, że prowadzi na tych gruntach gospodarstwo rolne. Oświadczyła również, że inwestycja objęta przedmiotową sprawą nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniła, że planuje realizację fermy drobiu o obsadzie do 40 DJP. Natomiast z art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dołącza się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm. - zwanej dalej: ustawą środowiskową), o ile obowiązek jej dołączenia wynika z odrębnych przepisów. W sprawie planowanej przez nią inwestycji nie ma jednak takiej potrzeby, ponieważ ta decyzja byłaby wymagana dla fermy drobiu o obsadzie co najmniej 40 DJP, tymczasem - tak jak wskazała we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, planuje obsadę do 40 DJP. Zgodnie z kolei z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia polegające na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie co najmniej 40 DJP. Pismem z dnia 26 listopada 2025 r. Burmistrz poinformował skarżącą, że w związku z niekompletnym uzupełnieniem wniosku, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. przedmiotowy wniosek pozostaje bez rozpoznania. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w związku z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie analizy treści złożonego uzupełnienia wniosku ustalono z kolei, że planowane przedsięwzięcie obejmuje prowadzenie działalności rolniczej z obsadą zwierząt w liczbie do 40 DJP, co ma istotne znaczenie dla kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z ww. rozporządzeniem. Końcowo organ zaznaczył również, że w przypadku posiadania kompletu dokumentów wraz z prawidłowo wypełnionym wnioskiem można wniosek złożyć ponownie. W dniu 31 grudnia 2025 r., do organu wpłynęło ponaglenie skarżącej na pozostawienie sprawy bez rozpoznania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Burmistrz skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: - art. 12 § 1 i 2 k.p.a., art. 35 § 1 k.p.a., art. 6 k.p.a. poprzez pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego wniosku z uwagi na uznanie, że w przypadku inwestycji objętej niniejszą sprawą skarżąca jest obowiązana do przedstawienia decyzji środowiskowej, podczas gdy dla tej inwestycji decyzja środowiskowa nie jest wymagana, ponieważ planowana jest obsada zwierząt poniżej wielkości obsady, od której decyzja środowiskowa jest wymagana; - art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia na jakiej podstawie organ żąda przedstawienia decyzji środowiskowej w przypadku, gdy skarżąca wskazała, że aktualnie na nieruchomości nie ma żadnej obsady zwierząt, podała planowaną obsadę i przywołała przepisy prawne, z których wynika, że decyzja środowiskowa w jej sytuacji nie jest wymagana. Wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, dokonanie kontroli bezczynności organu włącznie z ustaleniem czy prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni i zasądzenie kosztów postępowania skarżąca wskazała, że przedstawiła organowi wszystkie informacji i dokumenty oraz spełniała wszystkie przesłanki do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie złożonego przez nią wniosku. Wywodziła, że w niniejszej sprawie nie było konieczne dołączenie do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach albowiem decyzja taka byłaby wymagana dla fermy drobiu o obsadzie co najmniej 40 DJP, tymczasem jej wniosek dotyczy obsady poniżej 40 DJP. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania stanowi czynność procesową kończącą postępowanie w sprawie i wyłącza możliwość przypisania organowi bezczynności, gdyż nie jest on wówczas zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania ani do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. W konsekwencji, wobec braku toczącego się postępowania administracyjnego w dacie wniesienia skargi oraz wobec zakończenia sprawy w trybie art. 64 § 2 k.p.a. (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), skarga jest bezprzedmiotowa i nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego. Ponadto, organ podtrzymał swoje stanowisko co do tego, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem skarżącej podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazując, że zgodnie z uzupełnionym wnioskiem obejmuje prowadzenie działalności rolniczej z obsadą zwierząt w liczbie do 40 DJP, co może być interpretowane włącznie z górną granicą 40 DJP. W replice na odpowiedź na skargę skarżąca zakwestionowała twierdzenie organu, że zastosowany przez nią we wniosku zwrot "do 40 DJP" może być interpretowany włącznie z górną granicą 40 DJP. Zaznaczyła, że gdyby wiedziała, że organ ma wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie to wskazałaby tę kwestię bardziej konkretnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w ustalonym przez prawo terminie. Skarga, o której mowa w tej regulacji ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w wymaganych terminach. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 k.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że została ona poprzedzona wniesieniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., co stanowi spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarżąca złożyła bowiem ponaglenie datowane na dzień 30 grudnia 2025 r. czym uczyniła zadość obowiązkowi wyczerpania środka zaskarżenia. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała natomiast, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była kwestia, czy zastosowana przez organ forma załatwienia wniosku skarżącej, w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania była trafnym sposobem zakończenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia. Stosownie do stanowiska organu w pierwszej kolejności wyjaśnić przy tym trzeba, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza bowiem, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie której dotyczy podanie, pozostaje bezczynnym i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego. W kontrolowanej sprawie Burmistrz podjął czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania w wyniku bezskutecznego upływu terminu, jaki wyznaczył skarżącej na usunięcie braków wniosku o ustalenie warunków zabudowy, poprzez przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem. Wezwania tego organ dokonał w trybie art. 64 § 2 k.p.a., uprzedzając o skutkach nieusunięcia braków wniosku w wyznaczonym terminie. Oceniając działanie organu przede wszystkim wskazać należy, że Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 k.p.a., tj. przez wydanie decyzji administracyjnej. Wyjaśnić też przyjdzie, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne może zostać wszczęte na żądanie strony. Podanie skierowanego do organu administracji publicznej powinno czynić zadość wymaganiom prawnym określonym w art. 63 k.p.a. w tym, stosownie do art. 63 § 2 k.p.a., czynić zadość także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, ustalonym w przepisach szczególnych. Z treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a. wynika, że podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać żądanie; musi być też podpisane. Natomiast art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest podaniem kwalifikowanym. Podanie to musi spełniać dodatkowe wymagania, określone w art. 52 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p., które podlegają uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wśród nich w art. 52 ust. 2a u.p.z.p. wskazuje się na konieczność dołączenia do wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzji, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej. Z tego też względu za prawidłowe należało uznać w niniejszej sprawie wezwanie skarżącej do usunięcia braku wniosku przez dostarczenie prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Tak ustalony brak formalny wniosku znajdował bowiem oparcie w ww. art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej zgodnie z którym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Stosownie natomiast do art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie skarżąca, w skorygowanym wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazała, że planuje obsadę zwierząt do 40 DJP, co miało istotne znaczenie dla kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem i prawidłowego ustalenia, co do konieczności dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd podziela stanowisko organu co do tego, że oznaczenie obsady zwierząt "do 40 DJP" oznacza przedział do 40 DJP włącznie, a więc obejmuje wszystkie liczby mniejsze oraz samą liczbę 40. Przeciwna argumentacja skargi, koncentrująca się na tej spornej kwestii, jest wadliwa. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uznaje się chów lub hodowlę zwierząt innych niż wymienionych w pkt. 103 (który odnosi się do chowu lub hodowli norek) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m: po pierwsze od terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone (podwójne tiret pierwsze rozporządzenia); a po drugie zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP (podwójne tiret drugie rozporządzenia). Do zakwalifikowania spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wystarczy stwierdzenie, że projektowana obsada zwierząt mieści się w określonym przedziale DJP. Przepis zawiera dodatkowe przesłanki, które z ww. warunkiem obsady zwierząt muszą być spełnione łącznie. Jest nią położenie, w normatywnej odległości mniejszej niż 210 m od terenu projektowanej działalności: określonych gruntów (por. § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a tiret pierwsze podwójne tiret pierwsze rozporządzenia) lub przedsięwzięcia w zakresie chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP (por. § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a tiret pierwsze podwójne tiret drugie rozporządzenia). Jak wynika z akt, uwzględniając tylko oświadczenie samej inwestorki i dane z jej wniosku, w budynku inwentarskim planowanym na działce dz. nr [...] obsada drobiu wyniesie do 40 DJP (a więc także 40 DJP). Z załączonych do wniosku map (k. 19 - 20, 34 - 35 akt admin. Burmistrza) wynika, że na północ od granic terenu planowanego przedsięwzięcia (granicy działki nr [...]), w odległości mniejszej niż 210 m, znajdują się tereny i grunty, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. grunty rolne zabudowane (Br), zajęte przez budynki mieszkalne (m1 i m2), w różnych klasach i użytkach, a oznaczone ewidencyjnie jako działki o nr.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Na działkach tych zaznaczono kontury budynków mieszkalnych (m1 i m2) i gospodarczych (g1 i g2). Z wniosku nie wynika, że stanowią on gospodarstwo skarżącej, na którego terenie planowany chów (hodowla) drobiu będą prowadzone. Nadto na zachód od granic terenu planowanego przedsięwzięcia (granicy działki nr [...]) w odległości ok. 30 m, znajduje się działka nr [...], oznaczona jako grunt rolny zabudowany (Br-RV), z zaznaczonym nań konturem budynku gospodarczego (g1), rozmiarowo blisko dwukrotnie większym niż projektowane przedsięwzięcie. Z treści wniosku nie wynika jakie jest jego przeznaczenie w szczególności, czy jest to zrealizowane, realizowane lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP. Powyższe ustalenia, wynikające z treści oświadczenie inwestorki i danych z jej wniosku, wystarczały do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko już na zasadzie z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a tiret pierwsze podwójne tiret pierwsze rozporządzenia bez konieczności dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i oceny merytorycznej wniosku. Z treści jej oświadczenie i wniosku wynika bowiem, że projektowane przedsięwzięcie spełnia warunek obsady drobiu (przedział do 40 DJP obejmuje samą liczbę 40) oraz położenia, w normatywnej odległości mniejszej niż 210 m od terenu projektowanego przedsięwzięcia, określonych gruntów (tu: działek o nr.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]). W konsekwencji, zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, przedsięwzięcie skarżącej wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której załączenie do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stosownie do art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 u.p.z.p., stanowiło wymóg formalny tego wniosku. Skarżąca nie uczyniła zadość ww. wymogowi formalnemu i - po prawidłowym wezwaniu organu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - nie uzupełniła wniosku o przedmiotową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzić trzeba, że z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku wystąpiły podstawy do jego pozostawienia bez rozpoznania, co też Burmistrz uczynił pismem z dnia 26 listopada 2025 r. Prawidłowo poinformował skarżącą m.in., że w związku z niekompletnym uzupełnieniem wniosku, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., wniosek pozostaje bez rozpoznania. Sąd dostrzega, że w pismach kierowanych do skarżącej Burmistrz skoncentrował się tylko na kwestii spornej, tj. sposobu rozumienia projektowanej obsady drobiu określonej wyrażeniem "do 40 DJP". Brak jest w nich odwołania się do pozostałych okoliczności wynikających z treści wniosku skarżącej, tj. opisanego powyżej położenia określonych gruntów w normatywnej odległości mniejszej niż 210 m od terenu projektowanego przedsięwzięcia. Ten mankament uzasadnienia jego pism nie stanowi jednak tego rodzaju wadliwości, która uzasadniałaby uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej. Wymóg załączenie do jej wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma bowiem oparcie w ww. ustaleniach wynikających w treści oświadczenie inwestorki i danych z jej wniosku. Tym samym uznać należało za prawidłowe procesowe zakończenie przez organ postępowania w trybie pozostawienia podania bez rozpoznania, bez konieczności dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i merytorycznej oceny wniosku. Słusznie przy tym organ pouczył skarżącą, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie tamuje złożenia kolejnego wniosku i z takim określeniem w nim obsady drobiu wyrażonej w DJP, by nie uzasadniała ona zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że organ nie pozostaje bezczynny i skarga - jako niemająca uzasadnionych podstaw prawnych, podlega oddaleniu. Wobec nieuzupełnienia wskazanego braku organ nie był zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek innych czynności co do wniosku strony. Powtórzyć przyjdzie, że działanie polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, pomimo prawidłowego wezwania w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie wezwanie, co do uzupełnienia braku formalnego wniosku, w zakresie wymogu wynikającego z art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 u.p.z.p. było prawidłowe, a brak ten nie został usunięty. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.