I SAB/Op 122/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na bezczynność P. Sp. z o.o. w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia umorzyć postępowanie.

P. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność P. Sp. z o.o. w N. (zwanej dalej organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskiem z 18 lipca 2025 r. dotyczącej inwestycji realizowanej przy ul. [...] w N. Wniosek obejmował zarówno informacje, jak i konkretne dokumenty, w tym dokumentację projektową, powykonawczą, korespondencję, protokoły, notatki służbowe, uzgodnienia, decyzje oraz materiały dotyczące demontażu tzw. zielonego dachu oraz montażu instalacji fotowoltaicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że tut. Sąd rozpatruje już skargę P. C. dotyczącą bezczynności organu w tym przedmiocie. W razie nieuwzględnienia tego wniosku, organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z 14 listopada 2025 r., P. C. cofnął wniesioną w sprawie skargę uzasadniając to pomyłką spowodowaną złożeniem przez niego do tut. Sądu, dwóch identycznych skarg w tym samym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt nie daje podstaw do oceny, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi oraz uznając wolę strony skarżącej jako dysponenta skargi co do jej cofnięcia, Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie. W świetle powyższego Sąd uznał, oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi za dopuszczalne, gdyż w ocenie Sądu nie zmierza ono do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wobec tego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie co orzekł, jak w sentencji postanowienia.