I SAB/Go 10/20

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi L.K. i W.K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok p o s t a n a w i a : przyznać doradcy podatkowemu T.Z. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, wynagrodzenie w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług, z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Postanowieniem z 12 listopada 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 10/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę L.K. i W.K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. Odpis ww. postanowienie wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącym w dniu 5 grudnia 2020 r. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I SPP/Go 111/20 Referendarz sądowy ustanowił dla skarżących doradcę podatkowego z urzędu, na którego Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego T.Z. W dniu 29 marca 2021 r. wyznaczony pełnomocnik złożył do tut. Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie postanowienia. Równocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2021 r. sędzia sprawozdawca uznał, że przedmiotowa opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. W tym stanie rzeczy wniosek pełnomocnika należało uwzględnić. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności tych należy m.in. sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 15 czerwca 2004 r., OSK 93/04, ONSAiWSA z 2004 r. z. 2, poz. 23). Stosownie do treści § 6 ust. 2 pkt 2 Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2018r., poz. 1688), w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - wynagrodzenie obliczane jest na podstawie pkt 1, a w pozostałych sprawach wynosi - 240 zł (pkt 2). Z uwagi na charakter sporu, w sprawie ma zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Zarazem wskazać należy, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik strony nie brał udziału w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji. W związku z tym wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 180 zł tj. 75% kwoty 240 zł. Jednocześnie ww. wynagrodzenie, w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z uwagi na powyższe oraz na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.