I SAB/Go 1/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi W.N. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego oddala skargę w całości.

W.N. (skarżący) wniósł skargę na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (organ, Naczelnik) w zakresie niewznowienia z urzędu postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...]. Z akt administracyjny wynika następujący stan faktyczny sprawy. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] jako organ I instancji wydał decyzję numer [...] z [...] sierpnia 2022 r. w sprawie odpowiedzialności wspólników spółki jawnej, określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I kwartał 2019 r. w kwocie 97 149 zł dla 2 sp.j. (przed dniem 30 kwietnia 2021 r. D. sp. j.) i orzekającej o solidarnej odpowiedzialności A.K. oraz W.N. jako byłych wspólników D. sp. j., za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za I kwartał 2019 r., w wysokości 97 149 zł oraz za odsetki podatkowe od tej zaległości w kwocie 26 840 zł. Od ww. decyzji obaj wspólnicy wnieśli odwołania, które zostały rozpoznane przez organ odwoławczy w odrębnych postępowaniach. Postępowanie dotyczące W.N. W dniu [...] stycznia 2023 r. W.N. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2022 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 209/24, odrzucił skargę. Zażalenie, wniesione przez A.K., na ww. postanowienie zostało odrzucone przez Sąd postanowieniem z 5 listopada 2024 r., a następnie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 lutego 2025 r., sygn. akt I FZ 296/24. W konsekwencji decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. stała się prawomocna. Równolegle W.N. w dniu [...] listopada 2024 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2025 r. organ wznowił postępowanie, które następnie zawiesił postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. akt I SA/Go 209/24). Po wpływie do organu w dniu [...] czerwca 2025 r. prawomocnego postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 209/24, postępowanie to zostało podjęte postanowieniem z dnia [...] lipca 2025 r. W dniu [...] sierpnia 2025 r. wyznaczył stronie oraz uczestnikowi postępowania siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, z którego nie skorzystali. Następnie zawiadomieniem z dnia [...] września 2025 r. organ poinformował ich o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień [...] września 2025 r. Decyzją z dnia [...] września 2025 r. organ odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2024 r. Decyzja ta stała się ostateczna wobec niewniesienia od niej odwołania. Postępowanie dotyczące A.K. W wyniku rozpoznania odwołania A.K. od decyzji z dnia [...] sierpnia 2022 r. organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2024 r. również utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. A.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia [...] grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 216/24, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Wyrok stał się prawomocny w dniu 4 lutego 2025 r. Wpłynął do organu w dniu 18 lutego 2025 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja z dnia [...] maja 2024 r. dotyczyła sprawy już wcześniej rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r., wydaną wobec drugiego wspólnika. Równocześnie zaznaczył, że dla prawidłowego rozpoznania sprawy konieczne jest wznowienie postępowania zakończonego tą wcześniejszą decyzją. W wykonaniu wyroku organ decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. umorzył postępowanie odwoławcze prowadzone wobec A.K. jako bezprzedmiotowe. Wcześniej, decyzją z dnia [...] marca 2025 r., organ umorzył postępowanie wznowieniowe wszczęte na wniosek A.K. z dnia [...] listopada 2024 r. (uzupełniony pismem z dnia [...] stycznia 2025 r.), z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] maja 2024 r. Dalej, w dniu [...] września 2025 r. W.N. wniósł wniosek o wznowienie postępowania z urzędu zgodnie z dyspozycją WSA w Gorzowie Wlkp. wynikająca z wyroku z 12 grudnia 2024 roku sygn. akt I SA/Go 216/24. Decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. organ odmówił wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi W.N. w dniu [...] listopada 2025 r., który w dniu [...] grudnia 2025 r. wniósł o uzupełnienie sentencji decyzji z [...] listopada 2025 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2025 r. organ odmówił uzupełnienia tej decyzji. W dniu [...] września 2025 r., skarżący wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (DIAS) ponaglenie na bezczynność Naczelnika w zakresie niewszczęcia postępowania z urzędu i nie uchylenia decyzji z [...] maja 2025 r., zgodnie z dyspozycją z wyroku z 12 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Go 216/24. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2025 r. (DIAS) uznał ponaglenie za bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazał, że "brak jest przedmiotu ponaglenia, bowiem organ podatkowy nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania z urzędu, a więc na chwilę obecną nie toczy się takie postępowanie. Skoro nie toczy się postępowanie to nie można mówić o upływie terminu ustawowego lub terminu ustalonego na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Natomiast jak już wyżej wskazano, przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że Pana ponaglenie z [...].09.2025 r. jest bezprzedmiotowe". W dniu [...] stycznia 2026 r. W.N., za pośrednictwem organu, wniósł skargę z dnia [...] stycznia 2026 r. na bezczynność organu. Organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2026 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. W skardze z dnia [...] stycznia 2026 r. strona wskazała na bezczynność (ewentualnie: przewlekłe prowadzenie postępowania) organu w zakresie niewznowienia z urzędu postępowania podatkowego - zgodnie z oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wyroku WSA w Gorzowie WIkp. z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 216/24 -dotyczącego sytuacji, w której organ rozpoznał odwołanie i doręczył decyzję wyłącznie jednej ze stron (przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.). W.N. wniósł o: 1.) stwierdzenie bezczynności Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w zakresie niewznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2024r., nr [...]; 2.) zobowiązanie organu do wykonania czynności polegającej na wszczęciu z urzędu trybu wznowieniowego, tj. do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1O.p.) w terminie 14 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie, 3.) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1aP.p.s.a.), 4.) wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 P.p.s.a.) w kwocie 5.000 zł, przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej (art. 149 § 2a P.p.s.a.) w kwocie 5.000zł, 6.) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że przed jej wniesieniem wyczerpał środek zaskarżenia przewidziany w toku instancji dla przypadków bezczynności organu podatkowego, składając w dniu [...] września 2025 r. ponaglenie. W jego ocenie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej W [...], w którym uznano ponaglenie za bezprzedmiotowe, stanowi jedynie element sekwencji procesowej oraz wyraz stanowiska organów administracji, natomiast właściwym środkiem ochrony prawnej pozostaje skarga na bezczynność organu prowadzącego postępowanie. Skarżący argumentował, że bezczynność organu może przejawiać się również w zaniechaniu podjęcia czynności inicjującej postępowanie, w tym w niewydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania z urzędu. W jego ocenie przyjęcie stanowiska organu nadzoru, zgodnie z którym brak wszczęcia postępowania wyłącza możliwość stwierdzenia bezczynności, prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, iż organ może trwale uchylać się od kontroli sądowej poprzez samo niewszczynanie postępowania. Podkreślił przy tym, że organ nadzoru wprost wskazał, iż postanowienie o wznowieniu z urzędu nie zostało wydane, co jego zdaniem potwierdza istnienie stanu bezczynności. Skarżący powołał się na związanie organu oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 216/24, wskazując, że w realiach sprawy zachodziła przesłanka wznowienia postępowania z urzędu, a organ uzależniając wykonanie tego obowiązku od zakończenia innych ("konkurencyjnych") postępowań oraz od "ostateczności" rozstrzygnięć pobocznych w istocie odwleka obowiązek wynikający z oceny prawnej i wskazań sądu. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał, że w wyniku składanych przez A.K. i W.N. oraz ich pełnomocnika pism (m.in. odwołań, skarg do WSA i wniosków o wznowienie), toczyły się "konkurencyjne" postępowania w jednym czasie, a ich chronologia i czas trwania uniemożliwiały wcześniejsze wznowienie z urzędu. Podniósł, że w tych postępowaniach niezwłocznie podejmował działania zmierzające do ich jak najszybszego zakończenia, a w następstwie do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2024 r., jednak nieustanne składanie kolejnych pism i wniosków inicjowało nowe sprawy przed uzyskaniem ostateczności poprzednich rozstrzygnięć. Po otrzymaniu [...] lutego 2025 r. prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 grudnia 2024 r., organ w pierwszej kolejności wydał decyzje z [...] marca 2025 r. i [...] kwietnia 2025 r. umarzające odpowiednio postępowanie wznowione na wniosek oraz "zdublowane" postępowanie odwoławcze, informując jednocześnie, że wznowienie z urzędu nastąpi po ostatecznym zakończeniu postępowań "konkurencyjnych". Następnie, po wpływie 13 czerwca 2025 r. prawomocnego postanowienia WSA z 27 sierpnia 2024 r., organ podjął zawieszone postępowanie i prowadził je do wydania decyzji z [...] września 2025 r. odmawiającej uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2024 r., przy czym uwzględniał terminy do wniesienia odwołania oraz czas na jego ewentualny wpływ. Wskazał, że zamiast odwołania został złożony kolejny wniosek o wznowienie, co zainicjowało następną "konkurencyjną" sprawę, zakończoną decyzją z [...] listopada 2025 r. i postanowieniem z [...] grudnia 2025 r., które stały się ostateczne. Dopiero po uznaniu tej decyzji za ostateczną organ mógł dokonać wznowienia z urzędu, co nastąpiło postanowieniem z [...] stycznia 2026 r., a tym samym wypełnił obowiązek wynikający z wyroku WSA. Organ podkreślił również sposób działania pełnomocnika, który nie załączał pełnomocnictw, nie odbierał korespondencji i inicjował kolejne postępowania, co wydłużało czas ich trwania i uniemożliwiało wcześniejsze zakończenie spraw. Organ podkreślił, że wstrzymanie się ze wznowieniem wynikało z faktu, iż "konkurencyjne" postępowania mogły doprowadzić do uchylenia spornej decyzji, co skutkowałoby bezprzedmiotowością wznowienia, a ich równoległe prowadzenie przed tym samym organem uniemożliwiałoby zawieszenie postępowania i prowadziłoby jedynie do przedłużania jego zakończenia. Przyjęta strategia proceduralna miała na celu uniknięcie niepotrzebnego przedłużania postępowania. Organ wskazał również, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uznał ponaglenie za bezprzedmiotowe, podzielając jego stanowisko, oraz że powoływane przez skarżącego orzecznictwo dotyczy odmiennych stanów faktycznych i innych podstaw prawnych, w szczególności postępowań prowadzonych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. Skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2026 r., w związku z odpowiedzią organu podtrzymał skargę na bezczynność organu. Wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odwołania od decyzji z [...] marca 2026 r. na okoliczność, że organ podjął czynności dopiero po wniesieniu skargi, a późniejsze działania nie doprowadziły do rzeczywistego wykonania wyroku WSA z 12 grudnia 2024 r., lecz jedynie zmieniły technikę utrzymywania stanu niezgodności z prawem. Zdaniem skarżącego odpowiedź organu potwierdza świadome odraczanie wykonania wyroku, gdyż organ uzasadniał zwłokę istnieniem "konkurencyjnych" postępowań oraz względami "ekonomiki postępowań", uzależniając wykonanie obowiązku od zakończenia innych spraw, co stanowi odsuwanie w czasie wykonania obowiązku wynikającego z wyroku. Skarżący podniósł ponadto, że późniejsze czynności organu miały charakter pozorny, gdyż mimo wszczęcia trybu wznowieniowego organ decyzją z [...] marca 2026 r. odmówił uchylenia decyzji, utrzymując model proceduralny uznany wcześniej przez sąd za niedopuszczalny, co oznacza, że nie doszło do rzeczywistego wykonania wyroku, lecz jedynie do stworzenia pozoru działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa na podstawie art. 119 pkt 4ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z zm., dalej: P.p.s.a.)została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] dopuścił się bezczynności, ewentualnie przewlekłego prowadzenia postępowania, poprzez niewszczęcie w określonym czasie postępowania wznowieniowego z urzędu po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 216/24. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019r., I OSK 2660/18, dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracyjny pozostaje zatem bezczynny, jeżeli nie dokona wymaganej czynności w terminie określonym przez ustawodawcę, zaś sąd administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność bada jedynie, czy organ rozpatrujący konkretną sprawę, przekroczył termin przewidziany do jej załatwienia. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 216/24, który uprawomocnił się w dniu [...] lutego 2025 r. i wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2025 r., wiązał organ na podstawie art. 153 P.p.s.a. i wskazywał na konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami. Rozstrzygające znaczenie ma natomiast ocena, czy sposób i czas realizacji tego obowiązku przez organ uzasadniają przypisanie mu bezczynności. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że sprawa miała charakter szczególnie złożony. Równolegle toczyły się bowiem postępowania dotyczące dwóch wspólników tej samej spółki, prowadzone w odrębnych trybach, a następnie postępowania sądowoadministracyjne o odmiennym rezultacie, jak również kolejne postępowania wznowieniowe inicjowane przez strony. Postępowania te pozostawały ze sobą w ścisłym związku i ich wynik mógł wpływać na zasadność podejmowania dalszych czynności procesowych. W ocenie Sądu, po wpływie do organu prawomocnego wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r. tj. w dniu 18 lutego 2025 r. organ nie pozostawał bierny, lecz podjął działania zmierzające do uporządkowania sytuacji procesowej. W szczególności decyzją z dnia [...] marca 2025 r. umorzył postępowanie wznowieniowe wszczęte na wniosek A.K., a decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. umorzył postępowanie odwoławcze prowadzone wobec tej strony. Następnie, po wpływie w dniu [...] czerwca 2025 r. prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 209/24, organ podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe dotyczące W.N. i prowadził je do wydania decyzji z dnia [...] września 2025 r., odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2024 r., która stała się ostateczna wobec niewniesienia od niej odwołania w ustawowym terminie. Równolegle skarżący inicjował kolejne postępowania, w tym wniosek o wznowienie z dnia [...] września 2025 r., zakończony decyzją z dnia [...] listopada 2025 r. oraz postanowieniem z dnia [...] grudnia 2025 r., które również musiały uzyskać przymiot ostateczności. Dopiero po zakończeniu wskazanych postępowań i uporządkowaniu sytuacji procesowej organ wydał w dniu [...] stycznia 2026 r. postanowienie o wznowieniu postępowania z urzędu. Było to uzasadnione koniecznością uniknięcia równoległego prowadzenia kilku powiązanych postępowań dotyczących tej samej decyzji. Działanie to służyło zapewnieniu spójności rozstrzygnięć oraz wyeliminowaniu ryzyka wydania rozstrzygnięć sprzecznych lub bezprzedmiotowych. W ocenie Sądu powyższe okoliczności wykluczają uznanie, że organ pozostawał w bezczynności. Organ przez cały analizowany okres podejmował czynności w prowadzonych postępowaniach a czynności te pozostawały w związku pismami strony zmierzającym do wzruszenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2024 r. Należy zgodzić się z organem, że natychmiastowe wszczęcie postępowania wznowieniowego w sytuacji, gdy równolegle toczyły się inne postępowania dotyczące tej samej decyzji, mogłoby prowadzić do dublowania czynności procesowych oraz ryzyka bezprzedmiotowości postępowania, w przypadku uchylenia decyzji w innym trybie. W tym kontekście działanie organu należy oceniać również przez pryzmat zasady ekonomiki postępowania (art. 125 § 1 O. p.), która nakazuje prowadzenie postępowania w sposób możliwie prosty i szybki, a zarazem efektywny. Wykonanie wyroku sądu administracyjnego musi zmierzać do osiągnięcia wskazanego w nim efektu. Sam upływ określonego czasu od jego wydania nie może być automatycznie utożsamiany z bezczynnością organu. Ocena w tym zakresie powinna uwzględniać, czy organ podejmował czynności bez zbędnej zwłoki, przy uwzględnieniu okoliczności sprawy, w tym jej złożoności oraz toczących się postępowań powiązanych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że brak wszczęcia postępowania z urzędu prowadził do "trwałego uniknięcia kontroli bezczynności" poprzez niewydanie postanowienia o wznowieniu, nie można podzielić tego stanowiska. Owszem, bezczynność może przejawiać się w zaniechaniu wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, jednak w realiach niniejszej sprawy niewszczęcie postępowania z urzędu nie stanowiło takiego zaniechania, lecz było konsekwencją przyjętej kolejności działań procesowych. Organ nie tworzył stanu "braku działania", lecz podejmował czynności w powiązanych sprawach i zmierzał do ich zakończenia, a dopiero po ich ostatecznym zakończeniu przystąpił do wykonania wyroku. Bez znaczenia dla oceny zasadności skargi pozostaje również fakt, że postanowienie o wznowieniu zostało wydane już po wniesieniu skargi. Okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o wcześniejszej bezczynności, jeżeli organ w okresie poprzedzającym jej wniesienie podejmował czynności w sprawach powiązanych, a brak określonego aktu wynikał z obiektywnych uwarunkowań procesowych. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, jakoby działania organu po wszczęciu postępowania miały charakter pozorny. Ocena ta wykracza poza zakres niniejszego postępowania, które dotyczy wyłącznie bezczynności, a nie merytorycznej prawidłowości wydanych rozstrzygnięć. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, w tym jej złożoność, wielość postępowań oraz aktywność stron, Sąd uznał, że organ podejmował działania zmierzające do wykonania wyroku, a przyjęta kolejność czynności nie uzasadnia przypisania mu bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego dotyczących niewznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. W konsekwencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlega oddaleniu.