I SAB/Gl 7/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie odwołania od decyzji postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 18 lipca 2018 r. U. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie odwołania od decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej A sp. z o.o. w K. jako płatnika za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa oraz określającej należności z tytułu niepobranych lub pobranych a niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2014 r. w łącznej kwocie [...] zł. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, zgodnie z art. 141 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe do chwili obecnej pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Podkreślić przy tym trzeba, że wyliczenie środków zaskarżenia w przywołanym wyżej przepisie ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczy o tym użyty w tym przepisie zwrot "taki jak". To zaś prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 140). Ponadto należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, publ. LEX nr 165023 oraz z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 269/09, publ. LEX 542877; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, jaki służył jej w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu tym służyło jej bowiem ponaglenie, które w myśl art. 141 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej winna wnieść do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Z akt administracyjnych nie wynika, aby takie ponaglenie zostało wniesione. Nie sposób bowiem – jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę – za ponaglenie uznać pismo skarżącej z dnia 18 lipca 2018 r. adresowane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, w którym wzywa organ "do zgodnego z prawem zachowania" zawierając w nim jednocześnie "ponowny wniosek o rozpatrzenie odwołania". W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że złożona skarga jest niedopuszczalna, a taka skarga podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.