I SA/Wr 985/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 12 stycznia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2014 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 985/16.

Skarżąca spółka, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych na urzędowym formularzu, które nie został podpisany. W związku z tym, pismem z dnia 8 listopada 2016 r., pełnomocnik spółki został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez jego podpisanie przez osobę uprawnioną zgodnie ze sposobem reprezentacji wykazanym w KRS lub nadesłania ponownie wypełnionego i podpisanego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do pisma załączono stosowny formularz. Wezwanie zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 14 listopada 2016 r. Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w podanym powyżej zakresie, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2017 r. wydanym na podstawie m.in. art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), pozostawił rzeczony wniosek bez rozpoznania. W sprzeciwie od ww. zarządzenia pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wskazując, że spółka wykazała brak posiadania dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania i wniósł o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do treści art. 260 § 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd, po ponownym zbadaniu akt sprawy uznał, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane zgodnie z prawem. Okolicznością faktyczną, która stanowiła podstawę dla wydania zaskarżonego zarządzenia, było nieuzupełnienie – pomimo skutecznie doręczonego wezwania - braku formalnego wniosku przez jego podpisanie przez osobę uprawnioną zgodnie ze sposobem reprezentacji wykazanym w KRS lub nadesłanie ponownie wypełnionego i podpisanego wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak prawidłowo wskazał referendarz sądowy w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który składa się na urzędowym formularzu, winien spełniać wymogi każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym, które zostały wymienione w art. 46 § 1 p.p.s.a. (m.in. podpis wnioskodawcy). Z kolei, uzupełnienie braków formalnych przedmiotowego wniosku przez jego podpisanie, podlega rygorom przewidzianym w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a. To zaś oznacza, że merytoryczne rozpoznanie wniosku, a więc ocena, czy strona wykazała okoliczności uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie, uzależnione jest od spełnienia wymaganych prawem warunków formalnych owego wniosku. W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej powiedziano, wniosek zawierał brak formalny (brak podpisu), który pomimo wezwania, nie został uzupełniony, a zatem należało pozostawić go bez rozpoznania. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że przepis ten nie był podstawą prawną wydania zaskarżonego zarządzenia, bowiem referendarz sądowy, z uwagi na nieuzupełniony brak formalny wniosku, nie oceniał sytuacji finansowo-majątkowej skarżącej spółki. Referendarz sądowy nie mógł więc naruszyć art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.