I SA/Wr 965/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r., I SA/Wr 965/16, w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości na 2011 r. postanawia: I. uchylić pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r., I SA/Wr 965/16; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

Wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r., nr [...] (pkt I) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). Pisemne uzasadnienie wyroku zostało doręczone Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 13 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło zażalenie, w którym zaskarżyło postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt II wyroku z dnia 9 marca 2017 r. Organ podatkowy zarzucił Sądowi naruszenie: 1. art. 141 § 4 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez nieuzasadnienie postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego; 2. art. 204 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych) poprzez ich niezastosowanie i nie zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego w kwocie 697 zł, w tym 480 zł opłaty za czynności radcy prawnego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 200 zł tytułem wpisu od skargi; 3. art. 204 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez ich niezasadne zastosowanie i błędne ustalenie kosztów postępowania sądowego w kwocie 2.617 zł, w tym 2.400 zł opłaty za czynności radcy prawnego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 200 zł tytułem wpisu od skarg, zamiast ustalenia tych kosztów w kwocie 697 zł, w tym 480 zł opłaty za czynności radcy prawnego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 200 zł tytułem wpisu od skargi. Uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia organ odwoławczy podniósł, że decyzja będąca przedmiotem skargi wydana została w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji, tj. w trybie stwierdzenia nieważności. Zatem przedmiotem zaskarżenia nie jest - jak błędnie przyjęto w postanowieniu kosztowym – należność pieniężna i tym samym nie zależy ona od wartości przedmiotu sporu, lecz skarga dotyczy sprawy w której wysokość kosztów zastępstwa procesowego jest stała i wynosi 480 zł zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Z akt sprawy wynika niezbicie, że skarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Trafnie zatem podnosił organ podatkowy, iż w sprawie doszło do naruszenia § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W zaskarżonym postanowieniu Sąd niewłaściwie bowiem przyjął, że przedmiotem skargi jest sprawa w której wysokość kosztów zastępstwa procesowego uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu, co skutkowało błędnym ustaleniem wysokości kosztów zastępstwa procesowego oraz nieprawidłowym orzeczeniem zwrotu kosztów postępowania między stronami postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jakim była decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności, należne bowiem pełnomocnikowi strony skarżącej koszty zastępstwa prawnego są wartością stałą, a zatem nie zależą od wartości przedmiotu sporu. Koszty te powinny zatem, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych, wynieść 480 zł. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że istnieją podstawy do zastosowania w sprawie art. 195 § 2 p.p.s.a. i zasadne jest uchylenie pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r., I SA/Wr 965/16, o czym orzeczono w pkt I sentencji. Rozpatrując sprawę na nowo Sąd uznał, że do zasądzenia między stronami podlegała kwota 697 zł., która obejmuje: wpis sądowy od skargi – 200 zł, opłatę skarbową – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego – 480 zł. Z tego względu, Sąd – na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w pkt II sentencji.