I SA/Wr 942/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi A.G. i A.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na czynność egzekucyjną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek.

W skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. reprezentowani przez pełnomocnika skarżący – A.G. i A.G. powołując się na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnieśli o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z nieruchomości z uwagi na możliwość powstania szkody w majątku osób trzecich. W ramach argumentacji wniosku wskazali również na złożoną apelację od wpisu hipoteki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Z treści zawartego w skardze wniosku wynika, że strona skarżąca powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) domaga się wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W nawiązaniu do tak sformułowanego żądania wniosku wymaga wyjaśnienia, że wydawanie orzeczeń w zakresie wstrzymania egzekucji należy do właściwości organów egzekucyjnych, których Sąd nie może zastępować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II FZ 620/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymać postępowanie egzekucyjne możliwe jest w trybie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: u.p.e.a.) w ramach nadzoru nad egzekucją administracyjną (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2395/16, LEX nr 2357923). Zgodnie z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (§ 6). Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru nad prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, a w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Dopiero w dalszej kolejności rozstrzygnięcie w tym zakresie może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, a przy tym dążąc do zapewnienia stronie pełni przysługujących jej praw procesowych, złożony przez stronę wniosek, z uwagi na wskazaną w nim podstawę prawną (art. 61 § 3 p.p.s.a.) Sąd poddał ocenie z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. względem postanowienia będącego przedmiotem skargi w sprawie. Na tej podstawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie z uwagi na jego charakter nie nadaje się do wykonania, a zatem, nie znajdzie w stosunku do tego orzeczenia ryzyko wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Wymaga zwrócenia uwagi, że w orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu w/w przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje (postanowienia) odmowne, jak również decyzje (postanowienia), które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744). Skutków materialnoprawnych, postrzeganych jako węzeł praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu nie wywołuje zaskarżone postanowienie. Postanowienie to nie podlega wykonaniu w podanym wyżej rozumieniu albowiem nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt I SA/Op 292/17 oraz powołane już wcześniej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II FZ 620/17, dostępne na stronie - orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie to zawiera jedynie ocenę zasadności skargi wniesionej na czynność egzekucyjną. Ubocznie należy wskazać, że złożony przez stronę wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia poza wyrażoną w sposób ogólny obawą powstania szkody w majątku osób trzecich. Z tych powodów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.