I SA/Wr 937/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprzeciwu skarżącego z dnia 5 czerwca 2017 r. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz wniosku z dnia 5 czerwca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za pobrane i niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. odrzucić sprzeciw z dnia 5 czerwca 2017 r. III. umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 5 czerwca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 sierpnia 2016 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dniu od otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu, strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. referendarz odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Sąd utrzymał postanowienie referendarza w mocy. Na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 28 kwietnia 2017 r., ponownie wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi, doręczając odpis zarządzenia z dnia 30 sierpnia 2016 r. Ponowne wezwanie zostało doręczone w dniu 29 maja 2017 r. (potwierdzenie odbioru k. 72 akt sądowych). W dniu 5 czerwca 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 sierpnia 2016 r. oraz wniósł o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego ponad kwotę 40 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie, po uprawomocnieniu się postanowienia referendarza z dnia 12 stycznia 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, zaś ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz sprzeciw na ponownie doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu nie przerwały biegu terminu do uiszczenia wpisu. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w pkt I sentencji odrzucił skargę. Sprzeciw z dnia 5 czerwca 2017 r. na ponownie doręczone zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu podlega natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalny. Zgodnie z art. 167a § 2 p.p.s.a. i art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw przysługuje od zarządzeń referendarza, a nie od zarządzeń przewodniczącego wydziału lub sędziego sprawozdawcy. Natomiast zgodnie z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Z treści zacytowanego art. 227 § 1 p.p.s.a. wynika, że ustawa nie przewiduje wniesienia sprzeciwu na tego rodzaju zarządzenie. W konsekwencji uznać należało, że wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny, o czym orzeczono w pkt II sentencji. Sąd wskazuje, iż uznanie sprzeciwu skarżącego za zażalenie, także nie spowodowałoby rozpoznania tego pisma. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 198 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia zarządzenia. Z powyższego wynika, że na prawomocne zarządzenie przewodniczącego wydziału dotyczące uiszczenia wpisu sądowego ani na zarządzenie o ponownym doręczeniu prawomocnego zarządzenia dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego zażalenie nie przysługuje. Wynika to z faktu, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.). Zażalenie można wnieść tylko na nieprawomocne zarządzenia przewodniczącego wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OZ 785/12, LEX nr 1261041). Wyjaśnienia wymaga dodatkowo, że zarządzenie sędziego sprawozdawcy o doręczeniu prawomocnego zarządzenia przewodniczącego wydziału dotyczącego uiszczenia opłaty sądowej ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej, stanowi ono jedynie informację o obowiązku uiszczenia wpisu, skutkach prawnych jego niewykonania w zakreślonym terminie i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FZ 4/11, LEX nr 783828). W przedmiotowej sprawie podlegającym zaskarżeniu zarządzeniem było wyłącznie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 30 sierpnia 2016 r. (k. 18 akt sądowych) wzywające do uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzenie zostało doręczone w dniu 20 września 2016 r. (potwierdzenie odbioru k. 20) i wobec braku zażalenia, uprawomocniło się w dniu 27 września 2016 r., we wtorek. Natomiast zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 28 kwietnia 2017 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 sierpnia 2016 r. ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu - zarządzenie to nie jest zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych w rozumieniu art. 227 § 1 p.p.s.a., zatem nie przysługuje na nie zażalenie. W tym stanie rzeczy także uznanie pisma skarżącego z dnia 5 czerwca 2017r. za zażalenie na zarządzenie z dnia 30 sierpnia 2016 r. skutkować musiałoby uznaniem, iż zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. W dniu 5 czerwca 2017 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego treść stanowi praktycznie kopię uprzednio złożonego wniosku rozpoznanego negatywnie, a postanowienie wydane w tym przedmiocie jest prawomocne. Należy więc uznać, że merytoryczne rozpoznanie kolejnego wniosku jest zbędne i zachodzą podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 249a p.p.s.a. (tak też postanowienie NSA z dnia 6 października 2016 r., sygn. I GZ 522/16, opubl. w CBOSA). Z tych względów Sąd na podstawie art. 249a p.p.s.a. w pkt III sentencji umorzył postępowanie w sprawie prawa pomocy.