I SA/Wr 933/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z/s w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od gier za listopad 2010 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Skarżąca Spółka, prowadząca działalność w branży gier losowych i zakładów wzajemnych, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych bez uzasadnienia. Zgodnie z oświadczeniem o majątku i dochodach, wysokość kapitału zakładowego lub środków finansowych spółki wynosi 2.500.000 zł, wartość środków trwałych – 4.657.599,66 zł, a wysokość straty za ostatni rok obrotowy – 888.485,30 zł. Stan kont na dwóch rachunkach bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił 0 zł. Oba rachunki są zajęte w postępowaniu zabezpieczającym do wysokości 6.697.100,67 zł. Na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) strona przedłożyła wydruki historii rachunków bankowych za luty, marzec i kwiecień 2014 r. Na wydrukach tych odnotowane są m.in. opłaty za prowadzenie rachunku, wpłaty z NZOZ z tytułu "zapłat" i zwroty kosztów postępowania administracyjnego. Nie nadesłano bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2013 r. i za ww. miesiące 2014 r. Z dokumentów złożonych do akt sprawy w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na wcześniejszym etapie postępowania wynika, że za 2012 r. spółka uzyskała przychód w kwocie 148.155.284,25 zł. Prowadzone są wobec niej liczne postępowania egzekucyjnej – sądowe i w administracji. Jako znane z urzędu wskazać należy, że w sprawie, postanowieniem Sądu z dnia 23 września 2013 r., odmówiono stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a zażalenie w tym przedmiocie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie referendarza sądowego, powyższe dane nie dają podstaw do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Zgodnie z treścią art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Jak wynika z brzmienia przytoczonej wyżej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które mają uzasadniać jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, gdy informacje udzielone na urzędowym formularzu wniosku, dotyczące stanu finansowego i majątkowego wnioskodawcy okażą się niewystarczające lub budzą wątpliwości, stosownie do treści art. 255 p.p.s.a. Tymczasem w sprawie przedmiotowy wniosek nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Spółka też nie przedłożyła dokumentów, które odzwierciedlałyby jej aktualną sytuację finansową. Wydruki rachunków bankowych w tym względzie są natomiast niewystarczające, tym bardziej, że brak na nich jakichkolwiek danych, które dotyczyłyby prowadzonej działalności gospodarczej, a nadto – jak sama strona wskazuje – są zajęte w postępowaniu zabezpieczającym. W aktach sprawy znajdują się wprawdzie liczne dokumenty finansowe spółki, które zostały złożone na wcześniejszym etapie postępowania. Nie mogły jednak stanowić podstawy do uwzględnienia żądania obecnie rozpoznawanego wniosku, skoro Sądy obu instancji uznały, że dane wynikające z tych dokumentów nie uzasadniają przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy nie było możliwości dokonania rzetelnej oceny zasadności przedmiotowego wniosku, co jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że strona nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wobec tego, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.