I SA/Wr 876/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonanie wykonania, który uzasadniał powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach argumentacji wniosku skarżący odwołał się do wysokości zobowiązania podatkowego (wraz z odsetkami) podkreślając, że nie dysponuje kwotą 645.492 zł (wraz z odsetkami). Podkreślił, że egzekucja tej kwoty oznacza w praktyce realne zagrożenie dla sytuacji materialnej skarżącego, jest on bowiem zobowiązany do ponoszenia opłat związanych z egzystencją i prowadzeniem gospodarstwa domowego. Podniósł także, że gdyby doszło do wszczęcia egzekucji z nieruchomości, ewentualne odwrócenie skutków tej egzekucji może okazać się niemożliwe, lub wymagające znacznych nakładów sił i środków. Przedstawioną argumentację skarżący powtórzył w piśmie z dnia 24 lipca 2017 r. (k. 17 akt sądowych). W piśmie z dnia 1 października 2018 r. skarżący zawarł wniosek o pilne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. prowadzi egzekucję z majątku skarżącego na podstawie decyzji, która nie została skarżącemu doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić uwagę, że użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności decyzji stanowią pojęcia nieostre, wymagające konkretyzacji w materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Poddając ocenie w myśl przedstawionych kryteriów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że jego uzasadnienie cechuje duży stopień ogólnikowości, nie pozwalający ocenić, czy skutki związane z wykonalnością zaskarżonej decyzji istotnie mogą wywołać niebezpieczeństwo następstw o jakich mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, poza samy wyrażeniem obawy wystąpienia przesłanek - wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, utożsamianych przez niego z zagrożeniem utraty środków utrzymania, a także, nieodwracalnością skutków związanych z prowadzoną egzekucją z jego majątku nie przedstawił żadnych konkretnych informacji, z których można by wyprowadzić wniosek, że jego obawy w tym zakresie są co najmniej uprawdopodobnione. W ocenianym wniosku nie zawarto ani szczegółowych informacji na temat aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy, ani też, nie uprawdopodobniono negatywnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową skarżącego. Także zawarta we wniosku informacja o nieodwracalności skutków związanych z prowadzeniem egzekucji z nieruchomości jest na tyle ogólna, że w istocie nie wiadomo o jaką nieruchomość chodzi, w szczególności, czy jest to nieruchomość w której wnioskodawca zamieszkuje, a nadto, czy organ egzekucyjny podjął czynności wskazujące na wybór tego właśnie środka egzekucyjnego. Należy zaznaczyć, że o prawdopodobieństwie zastosowania egzekucji z nieruchomości nie może świadczyć sama wysokość zobowiązania podatkowego połączona z argumentacją skarżącego, że nie dysponuje on środkami pieniężnymi na uregulowanie należności publicznoprawnej. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojej sytuacji materialnej, stąd, nie jest możliwa ocena, czy obowiązek uregulowania zobowiązania podatkowego stanowi zagrożenie dla jego egzystencji, prowadząc do wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W nawiązaniu do samej kwoty zobowiązania podatkowego należy podnieść, że sama wysokość obciążenia publicznoprawnego nie stanowi dostatecznej przesłanki przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Analizą tego rodzaju argumentacji na tle art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na skarżącym nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli skarżący nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.