I SA/Wr 866/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Cieślak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Tomasz Kania Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miejskiej J. z dnia [...] listopada 2025 r. Nr [...] w przedmiocie określenia stawek podatku od nieruchomości postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Przedmiotem skargi M. B. (dalej: skarżący) jest uchwała Nr [...] Rady Miejskiej J. (dalej: Rada) z dnia [...] listopada 2025 r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Doln. poz. [...] i [...]). W skardze, wniesionej pismem z dnia 25 listopada 2025 r., skarżący zarzucił, że ww. uchwała została podjęta z licznymi i istotnymi naruszeniami prawa. Wskazał na naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP), ponieważ uchwała została przyjęta bez rzetelnej analizy ekonomicznej, bez pełnego uzasadnienia i bez udziału mieszkańców; 2) art. 7 Konstytucji RP, ponieważ Rada działała bez dostatecznych danych, bez pełnej dokumentacji i bez wykazania faktycznych podstaw wzrostu stawek; 3) art. 32 Konstytucji RP, ponieważ uchwała utrzymuje preferencyjną stawkę podatku dla pól golfowych (0,01 zł/m kw.), a jednocześnie znacząco podwyższa stawki dla mieszkańców (o 25-26%), czym w sposób nieproporcjonalny obciąża osoby prywatne; 4) art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; dalej: u.s.g.), gdyż Rada nie przedstawiła realnych danych kosztowych, analizy ekonomicznej, porównania z latami poprzednimi i skutków finansowych dla mieszkańców; 5) art. 5 ust. 2 u.s.g. poprzez brak konsultacji społecznych, mimo formalnego wniosku złożonego przez skarżącego na sesji; 6) procedury uchwałodawczej poprzez odrzucenie wniosku skarżącego o wstrzymanie procedowania oraz o skierowanie uchwały do konsultacji, a także poprzez odrzucenie wniosku radnych o zdjęcie uchwały z porządku obrad oraz poprzez ograniczenie debaty i udziału mieszkańca, co narusza art. 11b u.s.g. oraz art. 61 Konstytucji RP; 7) przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), gdyż stawki podniesiono o 25-26%, mimo inflacji wynoszącej 3,8%, przy braku jakiejkolwiek proporcji, logiki ekonomicznej, analizy skutków dla mieszkańców, spójnych argumentów w uzasadnieniu. Zdaniem skarżącego uzasadnienie uchwały jest pozorne, powiela argumentację z poprzednich lat, zawiera ogólniki, nie przedstawia danych ekonomicznych. 8) art. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.; dalej: u.f.p.) i zasady przejrzystości finansów jednostki samorządu terytorialnego poprzez nieodniesienie się przez Radę do przedstawionych przez skarżącego danych mających wskazywać na nieprawidłowości finansowe w systemie opłat za gospodarowanie odpadami 9) zasady równości (art. 32 Konstytucji RP), zasady sprawiedliwości podatkowej i proporcjonalności poprzez przyjęcie preferencyjnej stawki dla pól golfowych jednoczesnym podwyższeniu podatków dla mieszkańców. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub ewentualnie w części dotyczącej wysokości stawek, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto wniesiono o zobowiązanie Prezydenta Miasta J. do przedłożenia pełnego nagrania sesji Rady z dnia [...] listopada 2025 r., w tym dokładnej minuty i sekundy nagrania, w których skarżący występuje i składa wnioski formalne, radni głosują nad wnioskiem o zdjęcie uchwały z obrad, radni głosują nad przeprowadzeniem konsultacji społecznych, radni głosują nad przyjęciem uchwały. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta J. (dalej: Prezydent) wniósł o odrzucenie skargi w całości albo oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Zdaniem Prezydenta skarżący nie wykazał swego interesu prawnego, który mógłby być naruszony zaskarżoną uchwałą. Brak jest wskazania jakichkolwiek współzależności w przyjętych w uchwale rozwiązań prawnych, które miałyby wskazywać konkretnie na jego zobowiązania w porównaniu z zobowiązaniami dotychczasowymi. Niezależnie od powyższego, Prezydent stwierdził, że rozstrzygnięcie uchwały, a więc stawki podatku od nieruchomości, zostały określone na podstawie przepisów ustawy i w granicach przewidzianych w obwieszczeniu Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 1 sierpnia 2025 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2026 (M.P. poz. 726). Zatem Rada była w pełni uprawniona do przyjęcia nowych stawek. Projekt uchwały zawierał szczegółowe uzasadnienie oraz porównanie stawek dotychczas obowiązujących i stawek podatku przewidywanych na 2026 r. Zdaniem Prezydenta zarzucane w skardze naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP nie mają żadnego uzasadnienia, gdyż Rada wyłącznie wykonuje normy ustawowe, tj. ustawę o podatkach i opłatach lokalnych. Rada jest zobowiązana do ustalenia – w granicach obowiązującego prawa – stawek zapewniających dochody, które umożliwiają funkcjonowanie gminy. Podatki stanowią jeden z najistotniejszych składników budżetu gminy i rada gminy nie może dowolnie rezygnować z podwyższania stawek w prawem przewidzianych granicach. Zarzuty obejmujące brak dostatecznego uzasadnienia wysokości stawek oraz brak konsultacji społecznych są całkowicie bezpodstawne, gdyż wysokość stawek została szczegółowo uzasadniona w postaci formalnego uzasadnienia do projektu uchwały, a ponadto uzasadnienie stawek przedstawiono w trakcie dyskusji podczas obrad Rady. Ustawy nie przewidują również obowiązku konsultowania z mieszkańcami uchwał ustalających stawki podatku. Uchwała została przyjęta po przeprowadzeniu pełnej procedury przewidzianej w Statucie Miasta. Skarżący mimo umożliwienia mu wypowiedzi podczas sesji, nie posiada żadnych uprawnień do przedstawiania Radzie jakichkolwiek wniosków odnośnie do procedowania uchwały. Zgodnie z obowiązującym Statutem Miasta odbyła się nad uchwałą dyskusja i uchwała została przegłosowana w sposób prawem przewidziany. Prezydent wyjaśnił, że wysokość górnych stawek podatku określana przez Ministra Finansów i Gospodarki jest ustalana na podstawie wskaźnika wzrostu cen towarów i usług w roku poprzedzającym rok podatkowy. Natomiast wskaźnik wzrostu cen towarów i usług nie może być brany pod uwagę przy określaniu stawek podatku przez Radę, gdyż wysokość stawek w danym roku może być podyktowana sytuacją nadzwyczajną tak, jak miało to miejsce w 2024 r., gdy w związku z katastrofalną powodzią, która miała miejsce we wrześniu 2024 r., zrezygnowano z podwyższania stawek podatku na rok 2025 i pozostawiono je na poziomie stawek z roku 2024. Nadto zarzut co do stawki podatku od nieruchomości dla gruntów zajętych na pola golfowe jest całkowicie bezzasadny, gdyż stawka przyjęta w uchwale odnosi się do wszystkich gruntów zajętych na ten cel i w interesie Miasta leży propagowanie tej formy rekreacji. W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2026 r. skarżący ocenił stanowisko Prezydenta jako niezasadne. Zdaniem skarżącego twierdzenie organu, jakoby skarżący nie wykazywał interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały podatkowej, pozostaje w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz standardami konstytucyjnymi i europejskimi. Zaskarżona uchwała bezpośrednio kształtuje sytuację prawną skarżącego, albowiem określa wysokość daniny publicznej, ingeruje w jego prawa majątkowe, stanowi podstawę indywidualnego zobowiązania podatkowego. Tym samym interes prawny skarżącego wynika wprost z art. 64 Konstytucji RP (ochrona własności), art. 84 i art. 217 Konstytucji RP (ciężary publiczne tylko na podstawie prawa), art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego), art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej: EKPCz), art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE z dnia 7 czerwca 2016 r. Nr C 202, s. 389; dalej: KPP UE). Natomiast teza organu prowadziłaby do absurdalnego wniosku, że obywatel nie ma prawa kwestionować aktu, który decyduje o wysokości jego podatku, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z istotą sądowej kontroli administracji. Organ błędnie utożsamia legalność uchwały z faktem nieprzekroczenia maksymalnych stawek ustawowych. Tymczasem władztwo daninowe jednostki samorządu terytorialnego nie ma charakteru absolutnego oraz podlega kontroli sądowej nie tylko co do wysokości, ale co do sposobu stanowienia prawa. Każda ingerencja w prawa majątkowe musi być konieczna, proporcjonalna i racjonalnie uzasadniona. Tymczasem zaskarżona uchwała nie zawiera realnej analizy ekonomicznej, nie wyjaśnia przyczyn istotnych różnic stawek i ma charakter pozornie uzasadniony. Zaskarżona uchwała narusza art. 32 Konstytucji RP (zasada równości), art. 2 Konstytucji RP (sprawiedliwość społeczna) i zasadę proporcjonalności wynikającą z prawa UE. Natomiast prawo do udziału obywatela w sprawach publicznych wynika z: art. 4 i art. 61 Konstytucji RP, art. 11 KPP UE oraz standardów demokratycznego państwa prawa. Sąd administracyjny, sprawując kontrolę legalności, zobowiązany jest zapewnić realną, a nie iluzoryczną ochronę prawną (art. 45 Konstytucji RP, art. 47 KPP UE, art. 6 EKPCz). Formalistyczne przyjęcie argumentacji organu podważałoby zaufanie obywatela do państwa, czyniłoby kontrolę sądową pozorną oraz pozostawałoby w sprzeczności z zasadami niezależności i bezstronności wymiaru sprawiedliwości. Odpowiedź organu nie obala żadnego z kluczowych zarzutów skargi, ograniczając się do powtórzenia schematycznych twierdzeń o "legalności" i "procedurze". Kolejno w piśmie procesowym z dnia 31 lipca 2026 r. – na wezwanie Sądu – skarżący wskazał, że posiada indywidualny, osobisty, aktualny oraz bezpośredni interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Jest bowiem właścicielem nieruchomości położonych na terenie miasta J., wobec których zastosowanie znajdują stawki podatku określone w zaskarżonej uchwale. Uchwała ta w sposób bezpośredni kształtuje jego sytuację prawną, ponieważ stanowi podstawę określenia wysokości ciążącego na skarżącym obowiązku podatkowego. Interes prawny skarżącego nie ma więc charakteru hipotetycznego ani wyłącznie faktycznego. Jest on konkretny, rzeczywisty i aktualny, gdyż zaskarżona uchwała wpływa bezpośrednio na wysokość podatku od nieruchomości, który skarżący jest zobowiązany uiszczać. Tym samym uchwała ingeruje w jego sytuację majątkową oraz zakres jego obowiązków publicznoprawnych wynikających z przepisów prawa. Podwyższenie stawek podatku od nieruchomości skutkuje bezpośrednim zwiększeniem obciążeń finansowych skarżącego. Powoduje ona wzrost kosztów utrzymania i funkcjonowania posiadanych przeze niego nieruchomości oraz prowadzi do istotnego zwiększenia wydatków, które jest obowiązany ponosić jako właściciel nieruchomości położonych na terenie miasta. Są to skutki rzeczywiste, aktualne i dotyczą wyłącznie sytuacji prawnej oraz majątkowej skarżącego. Do pisma dołączono decyzje podatkowe dotyczące nieruchomości skarżącego. Skarżący podniósł, że nie występuje w niniejszej sprawie jako osoba działająca w interesie ogółu mieszkańców, lecz jako podatnik, którego prawa i obowiązki zostały bezpośrednio ukształtowane treścią zaskarżonej uchwały. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 7 października 2026 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. Skarżący uzupełnienie swego stanowiska zawarł w złożonym piśmie z dnia 6 października 2026 r. wraz z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z uzasadnienia do projektu zaskarżonej uchwały oraz projektu tej uchwały, a także z dwóch uchwał Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu dotyczących opinii do projektu wieloletniej prognozy finansowej oraz budżetu miasta na 2026 r. Nadto w piśmie skarżący wskazał na jego zastrzeżenia co do nierzetelnego uzasadnienia dla różnicowania stawek podatku od nieruchomości w zaskarżonej uchwale w kontekście sytuacji finansowej Miasta. Sąd oddalił ww. wniosek dowodowy strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (zob. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednocześnie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z powyższego wynika zatem, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi – stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że – w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. – prawo do wniesienia skargi, o której mowa w tym przepisie, przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Nie wystarcza zatem samo posiadanie interesu prawnego, ale dodatkowo skarżący powinien wykazać naruszenie tego interesu lub uprawnienia przez uchwałę. Na podstawę legitymacji skargowej składają się zatem dwa elementy: pierwszy – to interes prawny lub uprawnienie, drugi – to naruszenie tego interesu. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Przy czym interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (zob. A. Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. IV, red. B. Dolnicki, Gdańsk 2025, art. 101, pkt 9). Natomiast naruszenie interesu prawnego oznacza istnienie związku pomiędzy prawnie gwarantowaną, konkretną i indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżonym aktem, polegającego na tym, że zaskarżany akt narusza jego interes prawny, a więc że poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, np. nakłada na niego pewne obowiązki lub pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Chodzi zatem o takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Naruszenie to powinno być wyraźne, bezpośrednie, realne i indywidualne, odnoszące się do określonej normy prawnej i konkretnego podmiotu (zob. D. Dąbek [w:] Ustawa o samorządzie gminnym, red. P. Chmielnicki, Warszawa 2022, art. 101, pkt 7.4). Trzeba podkreślić, że legitymację skargową z art. 101 ust. 1 u.s.g. ma jedynie podmiot, który wykaże naruszenie interesu prawnego. Nie wystarczy jedynie wykazanie się indywidualnym interesem prawnym, lecz wymagane jest także wykazanie się zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego. Obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na skarżącym. Wnoszący skargę musi wykazać, że istnieje związek między jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że skarżony akt narusza jego interes prawny. Skarżący musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu. Naruszenie interesu prawnego musi istnieć w dacie wnoszenia skargi, a zatem najpóźniej w dniu wnoszenia skargi związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżonym aktem musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia go konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Natomiast niewykazanie przez wnoszącego skargę naruszenia jego interesu prawnego powoduje skutek w postaci odrzucenia skargi przez sąd (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.), przy czym rozstrzygając kwestię legitymacji skargowej, sąd nie bada merytorycznie zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności, nie rozstrzyga zatem merytorycznie danej sprawy sądowoadministracyjnej, ograniczając się jedynie do zbadania, czy skarżący może wnieść skargę (zob. D. Dąbek [w:] Ustawa o samorządzie gminnym, red. P. Chmielnicki, Warszawa 2022, art. 101, pkt 7.5 i 8; L. Etel, Uchwały podatkowe samorządu terytorialnego, Białystok 2004, s. 258). Wspomnieć jeszcze trzeba, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r., SK 76/06 (OTK-A 2008/7, poz. 121), uznał, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. rozumiany w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że przepisy zaskarżonej uchwały naruszają jego interes prawny. Skarżący wykazał jedynie posiadanie owego interesu prawnego, który służy mu jako podatnikowi podatku od nieruchomości na terenie miasta J. Natomiast ani w skardze, ani w pozostałych pismach procesowych, skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego możliwe byłoby wywiedzenie tego, że daje on skarżącemu jakieś prawo lub nakłada obowiązek, a zaskarżona uchwała, naruszając prawo, w to prawo skarżącego lub jego obowiązek ingeruje. Tylko w takiej sytuacji można by mówić o tym, że skarżący wykazał, że jego interes prawny został naruszony. Skarżący, zmierzając do wykazania naruszenia interesu prawnego, winien był wykazać, że zaskarżona uchwała negatywnie wpłynie na jego sytuację prawną, pozbawiając go jakichś uprawnień lub uniemożliwiając czy też ograniczając ich realizację. Musiałby w istocie wykazać swoiste "pokrzywdzenie" zaskarżoną uchwałą (zob. A. Górska, Gravamen jako przesłanka dopuszczalności skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Przegląd Sądowy" 2019, nr 2, s. 98). Tego rodzaju okoliczności, a więc naruszenia swojego interesu prawnego, skarżący nie wykazał. Zdaniem Sądu podnoszone w skardze i pismach procesowych okoliczności mające wskazywać na niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej uchwały oraz przyjęcie w niej niesprawiedliwych czy nieracjonalnych stawek podatku od nieruchomości, a także zarzucana wadliwość procedury uchwałodawczej nie mogą stanowić o naruszeniu interesu prawnego skarżącego. Naruszenia interesu prawnego skarżącego nie można w szczególności wywodzić z art. 2 Konstytucji RP, przy argumentacji, że zaskarżona uchwała została przyjęta bez rzetelnej analizy ekonomicznej, bez pełnego uzasadnienia i bez udziału mieszkańców. Wskazany przepis Konstytucji stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jest to przepis statuujący jedną z podstawowych zasad ustrojowych Rzeczpospolitej, która bywa źródłem rozmaitych innych zasad, jednak z uwagi na swój ogólny i generalny charakter nie może stanowić podstawy do wywodzenia naruszenia interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Podobnie art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, nie mógł stanowić podstawy normatywnej dla wywodzenia naruszenia interesu prawnego skarżącego z uzasadnieniem, że Rada działała bez dostatecznych danych, bez pełnej dokumentacji i bez wykazania faktycznych podstaw wzrostu stawek podatku od nieruchomości. Z zasady opisanej w art. 7 Konstytucji RP nie wynika możliwość wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego przejawiającego się w kwestionowaniu trybu działania Rady. Kolejno wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP wynika zaś, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Należy zauważyć, że nie każde zróżnicowanie sytuacji prawnej podatników stanowi o nierównym traktowaniu czy naruszeniu zasady demokratycznego państwa prawnego. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z przepisu tego wynika m.in., że obowiązkiem ustawowej regulacji objęta jest również materia dotycząca przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków, o ile ustawodawca zdecyduje się na wprowadzenie takich ulg, umorzeń i zwolnień. Przyznanie owych ulg, umorzeń i zwolnień zależy bowiem od woli ustawodawcy, nie są one przedmiotem przysługującego obywatelom prawa podmiotowego (zob. M. Florczak-Wątor [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, Warszawa 2023, art. 217). Nietrafnie zatem skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w oparciu o przepis art. 32 Konstytucji RP, nie wskazując jednocześnie, że Rada przyjmując stawkę podatku dla pól golfowych oraz stawki dla innych nieruchomości naruszyła konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Podkreślenia wymaga przy tym, że skarżący nie zarzucił Radzie naruszenia art. 5 ust. 1 u.p.o.l., który wyznacza stawki maksymalne, jakie może przyjąć rada gminy (miejska). Skarżący odnosił się za to do braku uzasadnienia dla przyjętych stawek, lecz nie zarzucił im sprzeczności z przywołanym przepisem prawa. Podnoszone przez skarżącego zarzuty miały więc w większości charakter słusznościowy lub ogólny, a nie związany z naruszeniem jego interesu prawnego. Odnosząc się natomiast do art. 1 Protokołu nr 1 do EKPCz, należy wskazać, że przepis ten gwarantuje poszanowanie mienia, jednak strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała (jej wykonanie) prowadzi do uszczerbku w jej mieniu, który wykraczałby poza granice określone ww. przepisem u.p.o.l. Podobnie z tych powodów należało ocenić powołanie się na art. 64 Konstytucji RP, który odnosi się do prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawa dziedziczenia. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Z przepisu tego również nie wynika w ogóle interes prawny skarżącego, a tym bardziej jego naruszenie, które miałoby polegać na tym, że Rada nie przedstawiła, przyjmując zaskarżoną uchwałę, realnych danych kosztowych, analizy ekonomicznej, porównania z latami poprzednimi i skutków finansowych dla mieszkańców. Dalej skarżący podnosił naruszenie art. 5 ust. 2 u.s.g. poprzez brak konsultacji społecznych, mimo formalnego wniosku złożonego przez skarżącego na sesji. W tym aspekcie należy zauważyć, że art. 5 ust. 2 u.s.g. nie odnosi się do konsultacji społecznych, a mowa o nich w art. 5a u.s.g. W art. 5a ust. 2 u.s.g. mowa o tym, że zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy określa uchwała rady gminy, z zastrzeżeniem ust. 7. Wskazany przepis nie kreuje zatem interesu prawnego skarżącego w odniesieniu do zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały, która nie dotyczyła przecież konsultacji społecznych. Jednocześnie skarżący nie sformułował zarzutów odnoszących się do tego, że naruszono obowiązującą w J. uchwałę podjętą na podstawie art. 5a ust. 2 u.s.g., co również uzasadniało ocenę, że powyższy zarzut nie stanowił wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego przez zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę. Co się tyczy naruszenia art. 11b u.s.g. oraz art. 61 Konstytucji RP, wskazać należy, że przepisy te odnoszą się do jawności działania organów gminy i dostępu do informacji publicznej, a to prowadzi do wniosku, że nie mogą być źródłem interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały dotyczącej stawek podatku od nieruchomości, gdyż dotyczą innej materii niż zawarta w zaskarżonej uchwale. Również przepis art. 3 u.f.p., który wprowadza normatywne pojęcie finansów publicznych, oraz zasada przejrzystości finansów jednostki samorządu terytorialnego nie mogą stanowić źródła legitymacji procesowej skarżącego w niniejszej sprawie. Co się tyczy naruszenia art. 17 KPP UE, wypada zauważyć, że zgodnie z art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze KPP UE, postanowienia Karty mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przy poszanowaniu zasady pomocniczości oraz do Państw Członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Uchwalanie stawek podatku od nieruchomości nie należy zaś do sfery stosowania prawa Unii Europejskiej, zatem przepis art. 17 KPP UE nie mógł stanowić podstawy do zasadnego twierdzenia o naruszeniu interesu prawnego skarżącego w tej sprawie. Końcowo należy jeszcze wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych strony skarżącej, ponieważ zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym wniosek o przeprowadzenie dowodu z nagrania sesji Rady nie mógł być zrealizowany, a wniosek złożony na rozprawie częściowo dotyczył dokumentów już znanych Sądowi, a częściowo (uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu) niedotyczących bezpośrednio niniejszej sprawy. Reasumując, stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., dla skutecznego wniesienia skargi konieczne było wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należało wykazać, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia skarżącego oraz wskazać naruszenie przez Radę konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Analiza treści skargi i pism procesowych skarżącego doprowadziła Sąd do wniosku, że powyższemu wymogowi skarżący nie sprostał. Mając na względzie powyższe, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. – odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast w pkt II sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W świetle literalnego brzmienia ww. przepisu, zwrot wpisu z urzędu następuje jedynie wówczas, gdy pismo zostało odrzucone lub cofnięte przed dniem rozpoczęcia rozprawy. Jednakże w orzecznictwie zwrócono uwagę, że przy wykładni tego przepisu nie można ograniczać się jedynie do jego brzmienia, ale należy także wykorzystać argumenty systemowe i celowościowe. Przemawiają one (w szczególności regulacja zawarta w art. 222 p.p.s.a.) za przyjęciem, że zawarte w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zastrzeżenie "do dnia rozpoczęcia rozprawy" dotyczy tylko umorzenia postępowania w związku z cofnięciem pisma. Sąd jest natomiast zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego, niezależnie od tego, czy odrzucenie pisma nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie (zob. postanowienia: WSA w Gliwicach z 16 czerwca 2020 r.: I SA/Gl 279/20 oraz I SA/Gl 280/20; WSA we Wrocławiu z 27 grudnia 2023 r., I SA/Wr 390/23; WSA w Olsztynie z 24 lipca 2024 r., I SA/Ol 214/24; WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2025 r., II SA/Łd 86/25 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że był zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od skargi, niezależnie od tego, że odrzucenie skargi nastąpiło po przeprowadzeniu rozprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji