I SA/Wr 821/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak –Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skardze na oznaczone w sentencji postanowienie skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.; dalej: ppsa), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 62 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Najważniejszą kwestią jest zatem ocena czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Z zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w części w mocy postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym, nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Nie kreuje ono obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nie noszący znamion wykonalności. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość prowadzenia egzekucji nie wynika z faktu wydania postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest bowiem wcześniej wystawiony tytuł wykonawczy. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ppsa nie jest możliwe (v. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, a także postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.