I SA/Wr 809/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska - Hrycyk po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące II-VIII, X, XI i XII 2012 r. oraz za I i VI 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić skargę.

W sprawie, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FZ 472/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 579/16 o odrzuceniu skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące II-VIII, X, XI i XII 2012 r. oraz za I i VI 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi – po odmowie przyznania stronie prawa pomocy - było przedwczesne. Sąd kasacyjny zaznaczył, że w sytuacji wydania postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy, sąd administracyjny jest uprawniony do odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu dopiero, gdy strona nie zastosuje się do wezwania przewodniczącego wydziału do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty sądowej. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd pierwszej instancji do wystosowania do skarżącej wezwania w tymże przedmiocie. Wykonując zalecenie zawarte w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pismem z dnia 28 sierpnia 2018 r. wezwał stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 10 września 2018 r. Z akt sprawy wynika, że skarga nie została opłacona (informacja z Wydziału Finansowo-Księgowego Sądu z dnia 29 września 2018 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z zaleceniem zawartym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FZ 472/18, wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W wezwaniu tym pouczono stronę o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Jako, że wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 10 września 2018 r., siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu - zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. - rozpoczął bieg 11 września 2018 r. i upłynął z dniem 17 września 2018 r. (poniedziałek). Z akt sprawy jednak wynika, co znajduje potwierdzenie w informacji przekazanej przez Wydział Finansowo-Księgowy Sądu, że skarga nie została opłacona. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji.