I SA/Wr 802/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Solatycka,, Asesor WSA Łukasz Cieślak,, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi: R. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2025 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.628.2025.1.KD w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych: I. uchyla ww. interpretację indywidualną w całości; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Strony skarżącej kwotę: 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

R. G. (dalej jako: Wnioskodawca, Podatnik, Skarżący) - osoba fizyczna, będąca wspólnikiem spółki jawnej (dalej jako: Spółka), której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako Organ interpretujący, DKIS) interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z 17 września 2025 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.628.2025.1.KD. We wniosku o wydanie interpretacji wskazano, że obejmuje on zaistniały stan faktyczny oraz dotyczy przepisów: art. 14 ust. 3 pkt 3a, w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.) – w skrócie jako u.p.d.o.f., w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 843 ze zm.) – w skrócie jako u.z.p.d.p.f. Wskazano, że Wnioskodawca rozlicza się na podstawie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, a przeważająca działalność Spółki to wynajem oraz zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Spółka wynajmuje powierzchnie magazynowe swoim kontrahentom na podstawie umowy najmu, gdzie wynagrodzenie z tytułu najmu powierzchni pobierane jest w formie czynszu. Zgodnie z postanowieniami umów najmu, oprócz czynszu najmu, najemcy są zobowiązani do pokrywania opłat eksploatacyjnych za zużyte media - energię elektryczną oraz gaz do ocieplenia pomieszczeń. Pomieszczenia wynajmowane przez kontrahentów Spółki: – posiadają własne podliczniki zużytej energii elektrycznej i pokrywają opłaty zgodnie z bezpośrednim zużyciem prądu na podstawie odczytów podliczników; – są ogrzewane za pomocą pieca na gaz ziemny z kotłowni budynku, a koszty zużytego gazu są rozdzielane na poszczególnych najemców, w zależności od wynajmowanej powierzchni oraz ilości osób przebywających w wynajmowanych pomieszczeniach. Opłatami za zużycie mediów w wynajmowanych pomieszczeniach ich dostawcy obciążają bezpośrednio Spółkę, która następnie w takiej samej wartości obciąża najemców za pomocą tzw. refaktur. Refaktury są odrębne wobec faktur z tytułu czynszu najmu. Wartość refaktur wystawianych przez Spółkę na rzecz najemców jest każdorazowo tożsama z tą wartością, którą Spółka została obciążona przez dostawców mediów. Spółka nie pobiera za tę czynność żadnego wynagrodzenia, nie dolicza również żadnej marży, ani nie osiąga żadnej innej korzyści majątkowej z tego tytułu. Całość kwoty otrzymanej od najemców, Spółka przekazuje na rzecz dostawców mediów. Wnioskodawca, w związku z przedstawionym stanem faktycznym zadał pytanie: "Czy, otrzymywane przez Spółkę, w której Wnioskodawca jest wspólnikiem, kwoty z tytułu zapłaty przez najemców kwot, wskazanych na refakturach, za zużycie przez nich mediów są przychodem w rozumieniu przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?", , prezentując stanowisko, zgodnie z którym otrzymane przez Spółkę, kwoty z tytułu refaktury mediów, zużytych przez najemców nie są Jego przychodem w rozumieniu art. 14 u.p.d.o.f., w związku z art. 6 ust. 1 u.z.p.d.p.f. Podatnik podnosił, że warunkiem uznania otrzymanych tytułem najmu kwot, jako przychodów do opodatkowania, jest to, by stanowiły one dla podatnika przysporzenie o charakterze definitywnym, tzn. takim, który powoduje, że aktywa podatnika ostatecznie się powiększają. Tymczasem, w stanie faktycznym objętym wnioskiem, realnego, definitywnego przysporzenia, w ocenie Podatnika, nie stanowią zaś kwoty otrzymywane, przez Spółkę od najemców. Wynika to z faktu, iż Spółka nie czerpie z tego tytułu żadnych korzyści, a sama transakcja nie powiększa w żaden sposób aktywów Spółki. Wskazano, że Spółka nie otrzymuje z tytułu refakturowanych mediów wynagrodzenia, nie nalicza również żadnej marży do kwot otrzymanych od najemców, a obowiązek ponoszenia opłat eksploatacyjnych wynika wprost z postanowień umownych. Ponadto nawiązując do art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., w związku z art. 6 ust. 1 u.z.p.d.p.f. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że kwoty z tytułu mediów - uzyskane od najemców, należą do kategorii zwróconych wydatków, które zostały poczynione na rzecz dostawców mediów. Zgodnie zaś ze wskazanym przepisem: "Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się: 3a) zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów zyskania przychodów." Tymczasem w związku z tym, że Wnioskodawca rozlicza się na zasadach ryczałtowych, poza sferą rozważań pozostaje kwestia zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, gdyż Wnioskodawca nie dokonuje takich odliczeń. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy. Organ interpretujący w uzasadnieniu swojego stanowiska zaznaczył, że w ramach zobowiązania najemcy, strony umowy mogą postanowić, że koszty związane z eksploatacją przedmiotu najmu będą rozliczane odrębnie - świadczenia takie mogą być rozliczane przykładowo na podstawie tzw. refaktur, not obciążeniowych, bądź w inny umówiony sposób. Jednakże zarówno wtedy, gdy wydatki z tytułu opłat za media są uwzględnione w kwocie czynszu, jak również w przypadku ich refakturowania odrębnie od czynszu, to uzyskany przychód z tego tytułu zaliczany jest do przychodów z najmu składników majątku, związanych z działalnością gospodarczą, a więc do przychodów z działalności gospodarczej. W konsekwencji tego Organ interpretujący uznał, że opłaty za media, w przypadku ich refakturowania, przy najmie składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, stanowią przychód z działalności gospodarczej, od którego należy odprowadzić ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Wnioskodawca ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej się nie zgodził i zaskarżył je do tut. Sądu, podnosząc zarzuty: – niewłaściwej oceny, co do zastosowania art. 14 ust. 3 pkt 3 i 3a, w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 pkt 11 u.p.d.o.f., w związku z art. 6 ust. 1 oraz art. 12 ust. 2 u.z.p.d.p.f., polegającą na ustaleniu, że kwoty otrzymywane od najemców tytułem zwrotu kosztów za media zużyte przez najemców, stanowią dla Skarżącego przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podczas gdy stanowią one zwrot wydatków i nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i tym samym nie stanowią przychodu w rozumieniu wskazanych przepisów, które to ustalenie DKIS jest konsekwencją niezastosowania art. 14 ust. 3 pkt 3 i 3a u.p.d.o.f., co miało wpływ na wynik sprawy i błędne uznanie stanowiska Skarżącego za nieprawidłowe, – naruszenie art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) – w skrócie jako o.p., przez brak sformułowania przez Organ interpretujący uzasadnienia oceny stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego tego, czy kwota otrzymana od najemców na podstawie refaktur stanowi definitywne przysporzenie podatnika, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe oznacza, że organ nie rozważył argumentacji Wnioskodawcy w tym zakresie, prowadząc tym samym postępowanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, a w konsekwencji uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe bez rozważenia całości stanu faktycznego. W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i o zasądzenie od Organu interpretującego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie Skarżącego stanowisko DKIS jest błędne i wynika z nieprawidłowej wykładni pojęcia "przychodu" na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami prezentowanymi w doktrynie w tej materii, przychodem podatkowym jest wyłącznie takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter definitywny, trwały i bezwarunkowy. W analizowanym stanie faktycznym kwoty otrzymywane od najemców tytułem zwrotu kosztów mediów nie spełniają tej przesłanki, ponieważ Spółka pełni jedynie rolę pośrednika w przekazywaniu środków od najemców do dostawców mediów. Otrzymywane kwoty nie powiększają Jej majątku, gdyż w całości są przekazywane dalej do podmiotów trzecich. Podkreślono, że Spółka nie dolicza żadnych marż do opłat za media, ani też nie pobiera żadnych opłat manipulacyjnych, technicznych, czy też innych dodatkowych płatności z tytułu refakturowania mediów. Traktowanie zwrotu kosztów mediów zużytych przez najemców jako przychodu Spółki prowadziłoby do opodatkowania środków, które nie stanowią dla podatnika żadnej realnej korzyści ekonomicznej, a są jedynie zwrotem kosztów zużycia mediów przez najemców. W odpowiedzi na skargę DKIS uznał zarzuty za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Organu interpretującego, dokonał On kompleksowej oceny stanowiska Skarżącego i przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa w sposób czytelny i zrozumiały. Stwierdzenie Skarżącego, że - otrzymywany od najemców zwrot kosztów za zużyte przez nich media nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi, (...) a Spółka pełni jedynie rolę administratora i pośrednika w rozliczeniach - odnosi się tylko do sytuacji, gdy najem nie jest prowadzony w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Zarówno bowiem, gdy wydatki z tytułu opłat eksploatacyjnych oraz opłat za media są uwzględnione w kwocie czynszu, jak również w przypadku ich refakturowania odrębnie od czynszu, uzyskany przychód z tego tytułu zaliczany jest do przychodów z najmu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym opłaty eksploatacyjne oraz opłaty za media, w przypadku ich refakturowania przy najmie opodatkowanym zryczałtowanym podatkiem dochodowym w ramach działalności gospodarczej, stanowią dla Skarżącego przychód z działalności gospodarczej, od którego powinien odprowadzić ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f., jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym. Natomiast w sprawie Skarżącego faktura kosztów opłat eksploatacyjnych oraz opłat za media dotyczy kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyłącza takich wydatków z katalogu kosztów uzyskania przychodów. Zatem kwota należnych od najemcy opłat za energię elektryczną oraz gaz winna stanowić u Skarżącego przychód podatkowy. Opodatkowaniu podlegają wszelkie wpływy majątkowe powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zgodnie z tą zasadą również otrzymany przez Skarżącego zwrot kosztów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowi dla Niego przychód podlegający opodatkowaniu. Wobec tego, Skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, otrzymująca kwotę wynikającą z refaktury, jest zobowiązany uznać ten wpływ za przychód podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143.) – w skrócie: p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie uwzględnienia skargi interpretacja podlega uchyleniu (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Skarga podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolnicza działalność gospodarcza), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Przychodem z działalności gospodarczej są zaś m.in. przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f.). Sąd uwzględnił podniesiony w skardze zarzut w zakresie prawa materialnego, albowiem na kanwie przepisu art. 14 ust. 1 i 2 pkt 11 u.p.d.o.f., zgadza się z poglądem wyrażanym nie tylko przez Skarżącego, ale i w orzecznictwie, zgodnie z którym za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego, gdyż przychodem jest określony przyrost majątkowy, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych wynika możliwość opodatkowania obejmującego tylko przysporzenia majątkowe o definitywnym charakterze, a nie zwrotnym. Przychód stanowi zaś definitywne przysporzenie majątkowe podatnika, gdy zwiększa jego aktywa bądź zmniejsza pasywa, czyli wiąże się z przyrostem majątkowym o charakterze ostatecznym. Każde więc świadczenie wpływające na rzecz wynajmującego przedsiębiorcy powinno być postrzegane poprzez pryzmat jego definitywnego charakteru, czyli zwiększenia jego własnych aktywów lub pomniejszenia jego własnych pasywów. Objęte zaś wnioskiem świadczenia tytułem mediów ani nie zwiększają aktywów, ani nie zmniejszają pasywów przedsiębiorcy. Tym samym zarzut skargi odnoszący się do przepisów prawa materialnego należy ocenić za zasadny. Powyższe znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych: "... prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przychód uzyskiwany przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych musi mieć charakter definitywny. Normatywne pojęcie przychodu ma na gruncie podatku dochodowego, w tym przede wszystkim obciążającego osoby fizyczne, podstawowe znaczenie dla kalkulacji dochodu w ramach rachunku podatkowego. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II FSK 2632/20 (publ. CBOSA), pojęcie dochodu ściśle łączy się z pojęciem przychodu, gdyż przychód ma charakter pierwotny względem dochodu, jako że istnienie przychodu w ogóle warunkuje możliwość powstania dochodu. Z kolei podstawą wyliczenia dochodu jest przychód realnie uzyskany przez podatnika. Tym samym istnienie rzeczywistego przychodu podatkowego implikuje w ogóle możliwość uznania danego świadczenia na rzecz każdej osoby fizycznej jako podstawowego elementu obliczenia dochodu lub straty w przypadku zasad ogólnych dotyczących opodatkowania dochodu. Zauważyć także należy, że już z treści nazwy u.z.p.d.o.f. wynika, że dotyczy on "zryczałtowanego podatku dochodowego". Tym samym przychód nie może również być inaczej postrzegany w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla obliczenia podstawy opodatkowania na gruncie u.z.p.d.o.f. W orzecznictwie wielokrotnie wyrażono pogląd, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego, gdyż przychód jest w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. (...) Odnosząc to do realiów rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że Skarżąca pobiera od najemców należne dla przedsiębiorstw przesyłowych opłaty za dostarczane media bez jakiejkolwiek marży. Otrzymuje zatem ich zwrot od poszczególnych najemców w takiej samej kwocie jaką są oni zobowiązani ponieść za korzystanie z mediów. Podkreślenia wymaga, że w istocie korzystającymi z mediów są najemcy i to oni są zobowiązani do ponoszenia z tego tytułu kosztów, a Skarżąca w istocie jedynie pośredniczy w ich przekazywaniu na rzecz ich gestorów. Kwota zatem otrzymana przez Skarżącą stanowiąca równowartość należności z tytułu zużycia mediów nie jest przysporzeniem majątkowym po jej stronie o charakterze definitywnym, co wyłącza możliwość zakwalifikowania tejże kwoty jako jej przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 11 u.p.d.o.f., a w konsekwencji także art. 6 ust. 1 u.zp.d.o.f. Świadczeniem, który Skarżąca otrzymuje do własnej dyspozycji o definitywnym charakterze jest wobec tego wyłącznie czynsz najmu." (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 stycznia 2026 r. o sygn. akt II FSK 559/23 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA)) Z zarzutem skargi dotyczącym prawa materialnego koresponduje zarzut odnoszący się do przepisów prawa procesowego. Istotnym bowiem dla zaskarżonej interpretacji było odniesienie się przez DKIS do mającego przesądzające znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisów, składających się na pojęcie przychodu, podnoszonej wyraźnie we wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji, kwestii charakteru (zwrotnego) otrzymywanych od najemców świadczeń za media. Istotnie w zaskarżonej interpretacji DKIS przemilczał tą kwestię, co Sąd ocenia jako naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych (DKIS), skoro charakter zwrotny/ostateczny otrzymywanych świadczeń stanowił istotną okoliczność zarówno w zakresie wykładni i stosowania prawa materialnego, jak i argumentacji wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W ponownie prowadzonym postępowaniu DKIS winien uwzględnić poglądy zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia odnośnie wykładni pojęcia przychodu w rozumieniu przepisów art. 14 ust. 1 i 2 pkt 11 u.p.d.o.f., w związku z art. art. 6 ust. 1 u.z.p.d.p.f. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), w związku z art. 146 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Dodatkowo Sąd zaznacza, że nie odnosi się do argumentacji/stanowiska DKIS zawartego w odpowiedzi na skargę, które nie składało się w ogóle na ocenę prawną zawartą w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Organ interpretujący nie może poprzez odpowiedź na skargę modyfikować, zmieniać treści wydanej interpretacji indywidualnej, mając na uwadze funkcję ochronną tego aktu dla podatnika. Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 września 2015 r. o sygn. akt I FSK 815/14 (CBOSA), że: "... nie można zaakceptować sytuacji, w której interpretacja indywidualna nie stanowi odpowiedzi na stawiane we wniosku pytanie, a jedynie impuls do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, na którego poszczególnych etapach organ zbliża się do udzielenia odpowiedzi adekwatnej do treści złożonego wniosku. Wyjaśnienia, których oczekuje wnioskodawca muszą jednak wynikać wprost z treści wydanej interpretacji, gdyż to interpretacja indywidualna, a nie pisma procesowe w postępowaniu sądowym, pełni funkcję informacyjną i ochronną w kwestii konkretnego zagadnienia z zakresu prawa podatkowego. Nie można zatem uznać za zgodne z prawem działania organu, który wymogi wynikające z art. 14c § 1 i 2 Op realizuje, nie w wydanej interpretacji indywidualnej, a na poszczególnych etapach sądowej kontroli działalności administracji publicznej. (...) Wbrew autorowi skargi kasacyjnej, wydana interpretacja nie odpowiadała wymogom, wynikającym z treści art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 Op, czego nie mogło sanować doprecyzowanie przez organ swojego stanowiska, w przedmiocie zadanego pytania, w toku postępowania sądowego." Powyższe zastrzeżenie dotyczy stanowiska DKIS odnośnie art. 14 ust. 3 pkt 3a u.p.d.o.f. - nieistniejącego w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wartość wpisu od skargi opłatę od pełnomocnictwa i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego.