I SA/Wr 770/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: maj 2012 r. i maj 2013 r. oraz określenie w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za miesiące: od stycznia do grudnia 2010 r., od stycznia do grudnia 2011 r., od stycznia do kwietnia, od czerwca do grudnia 2012 r., od stycznia do kwietnia, od czerwca do grudnia 2013 r. postanawia: oddalić wniosek.

W skardze skarżąca powołując art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że skarżąca we wniosku powołała przepis dotyczący możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a nie przez Sąd. Jednak ze względu na fakt, iż skarżąca nie jest w sprawie reprezentowana przez fachowego pełnomocnika oraz ze względu na konstrukcję uzasadnienia, w którym wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia zawarto w katalogu wniosków skierowanych jednoznacznie do Sądu – uznać należy, iż wniosek w rzeczywistości został złożony w postępowaniu sądowym, a nie administracyjnym i opiera się o art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Brak uzasadnienia wniosku praktycznie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazując, na czym szkoda miałaby polegać oraz nie przedkładając dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową i majątkową, nie wykazała tych przesłanek. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wynikają także z akt administracyjnych. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.