I SA/Wr 753/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Protokolant: Starszy specjalista Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi T. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 września 2025 r. znak 0113-KDIPT2-2.4011.604.2025.5.MK, 0111-KDIB2-3.4015.216.2025.4.LM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi T. R. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący, podatnik) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 23 września 2025 r. znak 0113-KDIPT2-2.4011.604.2025.5.MK, 0111-KDIB2-3.4015.216.2025.4.LM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn. Postępowanie przed organem. We wniosku z 14 czerwca 2025 r. podatnik wskazał, że [...] czerwca 2014 r. zmarł jego ojciec, po którym spadek nabyli jego żona oraz trzech synów, w tym wnioskodawca. Wnioskodawca stał się współwłaścicielem w udziale 1/8 nieruchomości wchodzących w skład masy spadkowej, w tym domu rodzinnego położonego w miejscowości K. Wnioskodawca ponosił nakłady na remont i adaptację części ww. domu. Nakłady te były ponoszone wspólnie z jego partnerką (przyszłą żoną), przy czym pierwsze wydatki miały miejsce jeszcze przed formalizacją związku. Wnioskodawca i jego partnerka zawarli związek małżeński 26 września 2015 r., jednocześnie ustanawiając w chwili zawarcia małżeństwa umową majątkową (intercyzą) ustrój rozdzielności majątkowej. Niezależnie od powyższego, cała inwestycja w nieruchomość, zarówno przed, jak i po ślubie, stanowiła ich wspólne przedsięwzięcie. Celem nakładów było wyłącznie zaspokojenie własnych, wspólnych potrzeb mieszkaniowych i nie były one związane z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie dokonywał odliczeń podatku VAT ani nie zaliczał tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Prace polegały na kompleksowym dostosowaniu domu do współczesnych standardów. Dodatkowo poczyniono prace ogrodnicze, w tym nasadzenia, których wartość jest trudna do oszacowania. Łączna, rzeczywista wartość poniesionych nakładów przekroczyła kwotę 60 000 zł. Po zakończeniu prac i zamieszkiwaniu w lokalu, wnioskodawca wyprowadził się z nieruchomości. W związku z decyzją rodziny o uregulowaniu stanu prawnego, przed Sądem Rejonowym w T. toczyła się sprawa o podział majątku wspólnego i dział spadku. 14 sierpnia 2024 r. Sąd wydał prawomocne postanowienie, w którym w szczególności dokonał podziału majątku i działu spadku przyznając całość własności nieruchomości na rzecz najmłodszego brata oraz zasądził od ww. brata na rzecz wnioskodawcy kwotę 60 000 zł tytułem rozliczenia nakładu poniesionego na nieruchomość. Wartość nakładów została ustalona przez Sąd na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów, kosztorysu robót budowlanych oraz zestawienia poniesionych kosztów. Kwota ta nie uwzględniała waloryzacji ani spadku wartości pieniądza w czasie. Brat zobowiązany do zwrotu nie kwestionował w toku postępowania wysokości poniesionych nakładów. 19 listopada 2024 r., w wykonaniu prawomocnego postanowienia Sądu, brat przelał na konto bankowe wnioskodawcy zasądzoną kwotę 60 000 zł. Otrzymana kwota stanowi zwrot wartości poniesionych nakładów (które w rzeczywistości były wyższe). Jednakże, z uwagi na znaczny upływ czasu (ponad 10 lat), część dowodów zakupu (głównie paragony z kas fiskalnych) wyblakła, uległa zniszczeniu lub zagubieniu. Wnioskodawca posiada obecnie dokumenty (faktury, dowody spłaty rat) potwierdzające poniesienie wydatków na kwotę ok. 20 000 zł. Oznacza to, że zasądzony zwrot przekracza wartość nakładów udokumentowanych zachowanymi dowodami. Ponieważ nakłady były ponoszone wspólnie z żoną, małżonkowie podjęli wspólną decyzję o przeznaczeniu otrzymanych środków na spłatę posiadanego wspólnie kredytu hipotecznego. 13 grudnia 2024 r. wnioskodawca przelał kwotę 41 664,75 zł na ten cel. Pozostała kwota również jest przeznaczona na spłatę tego samego kredytu. Jak wskazano we wniosku, spadkodawca wybudował dom na początku lat 90-tych XX wieku. Wyjaśniono, że wnioskodawca nie otrzymał żadnych składników majątkowych w wyniku działu spadku, a wyłącznie zwrot nakładu (zwrot własnych pieniędzy) w wysokości 60 000 zł. Na tle opisanego stanu faktycznego wnioskodawca sformułował pytania: 1. Czy w opisanym zdarzeniu wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i darowizn? 2. Czy otrzymany przez wnioskodawcę zwrot nakładów na nieruchomość w świetle art. 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 226, ze zm.; dalej: uPIT, ustawa o PIT), stanowi dla niego przychód do opodatkowania? 3. Czy otrzymana przez wnioskodawcę w wyniku sądowego działu spadku spłata w kwocie 60 000 zł, stanowiąca rozliczenie nakładu na nieruchomość, będzie w całości neutralna podatkowo na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ: a. w części odpowiadającej wartości udziału wnioskodawcy w spadku, czynność ta nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) 3 uPIT zgodnie z art. 10 ust. 7 tej ustawy, b. natomiast w części ewentualnie przewyższającej wartość tego udziału (nadwyżka), przychód z odpłatnego zbycia nie będzie podlegał opodatkowaniu z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT? Przedstawiając własne stanowisko w zakresie podatku od spadków i darowizn, wnioskodawca ocenił, że nie jest zobowiązany do jego zapłaty. Jak wskazał opodatkowaniu podlega wyłącznie nabycie majątku w drodze czynności enumeratywnie wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r., poz. 596). Katalog ten jest zamknięty i nie może być interpretowany rozszerzająco, a otrzymane przez wnioskodawcę świadczenie nie wypełnia definicji darowizny. W ocenie wnioskodawcy, otrzymana przez niego spłata w kwocie 60 000 zł w ramach sądowego działu spadku nie będzie również rodziła obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Stanowisko to wywiódł z łącznej analizy przepisów art. 10 ust. 7 oraz art. 10 ust. 5 uPIT. Zdaniem wnioskodawcy, kluczowe dla prawidłowej oceny skutków podatkowych jest ustalenie rzeczywistego charakteru otrzymanej kwoty 60 000 zł. Mimo, że w postanowieniu Sądu została ona określona jako "rozliczenie nakładu poniesionego na nieruchomość", na gruncie prawa podatkowego można ją traktować jako element ceny (spłaty) uzyskanej w związku z odpłatnym zbyciem udziału w nieruchomości w drodze działu spadku. Zgodnie z art. 10 ust. 7 uPIT, nie stanowi odpłatnego zbycia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), odpłatne zbycie w drodze działu spadku, do wysokości kwoty, która odpowiada udziałowi w spadku przysługującemu zbywcy. Powyższy przepis ustanawia zasadę, zgodnie z którą dział spadku jest neutralny podatkowo do wysokości wartości udziału, jaki przysługiwał spadkobiercy w masie spadkowej. W analizowanym stanie faktycznym wartość udziału spadkowego wnioskodawcy wynosi 56 250 zł. W świetle powyższego, na podstawie art. 10 ust. 7 uPIT, kwota 56 250 zł z otrzymanych 60 000 zł jest neutralna podatkowo, gdyż nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu ustawy. Różnica pomiędzy otrzymaną kwotą a wartością udziału spadkowego, tj. kwota 3 750 zł (60 000 zł - 56 250 zł), stanowi nadwyżkę. Ta część może zostać zakwalifikowana jako przychód z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) uPIT. Jednakże, zdaniem wnioskodawcy, również ta nadwyżka nie podlega opodatkowaniu. Do jej oceny należy bowiem zastosować art. 10 ust. 5 uPIT, który stanowi normę szczególną (lex specialis) w zakresie ustalania pięcioletniego terminu, po upływie którego zbycie nieruchomości jest wyłączone ze źródeł przychodów. Przepis ten stanowi, że w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Jako, że nieruchomość została wybudowana przez spadkodawcę na początku lat 90-tych XX wieku, to pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT, liczony zgodnie ze szczególną dyspozycją art. 10 ust. 5 uPIT, upłynął wiele lat temu. Skoro termin ten upłynął, to odpłatne zbycie udziału w nieruchomości - w każdej części, w tym również w części stanowiącej nadwyżkę ponad wartość udziału - nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu. Po rozpatrzeniu wniosku DKIS wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od spadków i darowizn, w której uznał stanowisko przedstawione przez skarżącego za prawidłowe w podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zwrotu nakładów poniesionych na nieruchomość oraz w części dotyczącej opodatkowania podatkiem dochodowym kwoty otrzymanej tytułem zwrotu nakładów poniesionych przez skarżącego z własnych środków. Natomiast w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym kwoty otrzymanej tytułem zwrotu nakładów. DKIS wyjaśnił, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości (udziału) nabytej w spadku. Zatem przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8, ust. 5 i ust. 7 uPIT, nie mają w sprawie zastosowania. Tym samym, otrzymana przez wnioskodawcę od brata część kwoty, która odpowiada wydatkom poniesionym na nieruchomość przez jego żonę, nie będzie już zwrotem kwoty poniesionych nakładów. Ta część kwoty zwróconej przez brata będzie stanowić dla podatnika przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, wnioskodawca będzie zobowiązany do wykazania kwoty tej nadwyżki w zeznaniu rocznym jako przychód z innych źródeł. Postępowanie przed Sądem. Od powyższej interpretacji indywidualnej strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając interpretację w całości, zarzucając naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 11 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 uPIT poprzez błędną wykładnię i uznanie, że uzyskany przez skarżącego zwrot nakładów na nieruchomość, w części odpowiadającej wydatkom sfinansowanym przez żonę skarżącego stanowi dla niego przychód z innych źródeł, podczas gdy: – zwrot w tej części nie miał charakteru trwałego przysporzenia majątkowego po stronie skarżącego, bowiem środki te zostały, zgodnie z dyspozycją żony skarżącego (w części odpowiadającej jej wydatkom), przeznaczone na spłatę wspólnie zaciągniętego kredytu hipotecznego przez skarżącego i jego żonę, – skarżący w tej części działał jedynie jako faktyczny pośrednik w przekazaniu środków od swojego brata (zobowiązanego do zwrotu) na rachunek banku kredytującego, nie mając prawa do swobodnego dysponowania tą częścią kwoty, – środki te pochodziły z majątku odrębnego żony, a ich zwrot i przeznaczenie na spłatę wspólnego zobowiązania stanowiło jedynie rozliczenie majątkowe między małżonkami, które jest neutralne podatkowo. 2. art. 2 ust. 1 pkt 4 uPIT poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji objęcie opodatkowaniem przychodu wynikającego z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy - w odniesieniu do części zwrotu nakładów przypadającej na żonę skarżącego. Organ bezpodstawnie uznał za przychód skarżącego środki, które stanowiły zwrot nakładów żony, a które skarżący był zobowiązany przeznaczyć na spłatę wspólnego kredytu. Ewentualne uznanie, że skarżący uzyskał te środki dla siebie, oznaczałoby bezpodstawne wzbogacenie kosztem małżonki, co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i nie może być podstawą do kreowania obowiązku podatkowego. II. Przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.), poprzez całkowite zignorowanie kluczowego elementu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, a mianowicie faktu, że całość zwróconych nakładów w części przypadającej na żonę skarżącego została przeznaczona na spłatę wspólnego kredytu hipotecznego. Pominięcie tak istotnej okoliczności, determinującej ocenę charakteru prawnego otrzymanych środków, podważa zaufanie do rzetelności i wnikliwości działania organu interpretacyjnego. 2. art. 14c § 1 o.p. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia przedstawionego stanu faktycznego. Organ pominął okoliczność, że otrzymany zwrot w części odpowiadającej nakładom żony nie stanowił dla skarżącego trwałego przysporzenia, lecz był z góry przeznaczony na spłatę wspólnego zobowiązania kredytowego. W efekcie organ wydał interpretację w oparciu o niepełny i wybiórczo potraktowany stan faktyczny, co doprowadziło do błędnej oceny prawnej i naruszenia zasady prawdy obiektywnej, która nakazuje uwzględniać wszystkie fakty mające znaczenie dla sprawy. Strona wniosła o uchylenie interpretacji oraz o zasądzenie od DKIS zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości czterokrotności stawki minimalnej, z uwagi na znaczny nakład pracy pełnomocnika oraz skomplikowany charakter sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Odnotować trzeba, że strona żądając w skardze uchylenia interpretacji zaskarżyła ją w całości, tymczasem zarzuty skargi sformułowano wyłącznie do tej jej części, w której stanowisko podatnika zostało ocenione jako nieprawidłowe. W świetle powyższego należy wyjaśnić, że uwzględnienie żądania skargi przez Sąd i uchylenie interpretacji w całości skutkowałyby jej uchyleniem również w tej części, w której organ stanowisko podatnika uznał za prawidłowe. Przywołując ramy prawne sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie (podkreślenie Sądu) oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak stanowi art. 14c § 1 o.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy (podkreślenie Sądu) wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl art. 14c § 2 o.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Należy również wskazać, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 o.p. zawiera dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (dalej: stanu sprawy), w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji podzielić należy pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76). Wyjaśnić trzeba, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ – w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i ocenił ich zastosowanie. W sprawie zasadniczym przedmiotem sporu jest to czy, wypłacona na rzecz skarżącego przez jego brata kwota, tytułem rozliczenia nakładu poniesionego na nieruchomość, w części która nie została poniesiona przez skarżącego, tylko odpowiada wydatkom poniesionym przez jego żonę, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W świetle przytoczonych przepisów należy podkreślić, że w kontekście przedstawionego stanu sprawy strona wyraziła pogląd, że wypłacona na rzecz skarżącego przez jego brata kwota, w części przewyższającej wartość udziału wnioskodawcy w spadku, stanowi przychód z odpłatnego zbycia, który nie będzie podlegał opodatkowaniu z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT. To właśnie stanowisko organ ocenił jako nieprawidłowe. DKIS wyjaśnił, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości (udziału) nabytej w spadku. Zatem przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8, ust. 5 i ust. 7 uPIT, nie mają w sprawie zastosowania. Ten pogląd organu Sąd ocenia jako słuszny. Strona przedstawiając we wniosku własne stanowisko nie przedstawiła takiego poglądu jak w skardze. Nadto w skardze rozszerzono opis stanu faktycznego sprawy podając okoliczności na które podatnik nie powołał we wniosku, a które zostały wyeksponowane dopiero w złożonej skardze. W szczególności we wniosku nie wskazano, że: 1. skarżąc i jego żona zaciągnęli wspólnie kredyt hipoteczny (z udziałami po 50%) na zakup i budowę nowej nieruchomości mieszkalnej 2. zaciągnięcie kredytu nastąpiło z zamiarem utrzymania obu nieruchomości – zarówno nowo budowanego domu, jak i odremontowanej części domu w K. 3. kredyt został udzielony głównie w oparciu o zdolność kredytową żony skarżącego. 4. wspólny kredyt hipoteczny małżonków, ze względu na wymogi techniczne banku, jest obsługiwany wyłącznie z rachunku bankowego założonego przez skarżącego i jest to jedyne konto, z którego możliwe jest dokonywanie spłat rat oraz nadpłat kredytu. 5. żona skarżącego, aby dokonać nadpłaty kredytu ze swoich środków, musi uprzednio przelać je na ww. konto skarżącego. Z wniosku wynika jedynie, że wnioskodawca i jego żona posiadają wspólnie kredyt hipoteczny. We wniosku o udzielenie interpretacji opisano więc inny stan faktyczny niż ten wynikający ze złożonej skargi - bowiem w skardze został on w sposób istotny rozszerzony o dodatkowe informacje - oraz przedstawiono na tle tego stanu faktycznego inny pogląd (pytanie oznaczone numerem 3 lit. b) niż ten, który został zaprezentowany w skierowanej do Sądu skardze. Podkreślić więc jeszcze raz trzeba trzeba, że w wydanej interpretacji indywidualnej organ ocenił stanowisko podatnika przedstawione we wniosku w świetle stanu faktycznego, który został w nim opisany. Mając na uwadze powyższe, podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz wskazanych przepisów ustawy o PIT przez dopuszczenie się błędu wykładni, a także niewłaściwej oceny co do ich zastosowania, Sąd uznał za niezasadne, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości. Należy końcowo wyjaśnić, że wydana interpretacja indywidualna i wyrok Sądu nie stanowią przeszkody dla sformułowania przez stronę nowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym strona przedstawi wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz własne stanowisko w sprawie.