I SA/Wr 744/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż postępowanie podatkowe w wyżej wymienionej sprawie prowadzone było przez niewłaściwy miejscowo organ podatkowy, w związku z czym, w opinii strony, skarżona decyzja niewątpliwie zostanie wyeliminowana z obiegu prawnego przez tut. Sąd. Podniosła nadto, iż uiszczenie podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 8.076 zł spowoduje zamrożenie tej kwoty na okres co najmniej jednego roku. Jest to suma, którą strona planuje przeznaczyć na rozwój prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w tym na wypłatę wynagrodzeń zatrudnionym w przedsiębiorstwie pracownikom. Zwrot podatku wraz z odsetkami ustawowymi po zakończeniu postępowania sądowego nie zrekompensuje potencjalnych strat, jakie strona poniesie w wyniku bezzasadnego uiszczenia podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec strony ochrony tymczasowej. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być oparty na przekonaniu strony o wadliwości skarżonej decyzji. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Taką okolicznością nie jest powoływana przez skarżącego hipotetyczna możliwość uniemożliwienia rozwoju działalności gospodarczej na skutek zapłaty kwoty określonej w decyzji. Nie jest to możliwość realna, lecz potencjalna. Nadto skarżący w żaden sposób nie wskazuje, dlaczego uważa, iż szkoda ta będzie znaczna. Skarżący stwierdzając zaś, iż kwotę określoną w decyzji zamierza przeznaczyć na wynagrodzenia pracowników nie wykazał żadnymi dokumentami, ani nawet nie przedstawił podstawowych faktów obrazujących sytuację ekonomiczną jego przedsiębiorstwa, z których wynikałoby, że nie posiada wystarczających przychodów lub innych możliwości finansowania działalności. Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.