I SA/Wr 729/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Tomasz Trybuszewski, Protokolant: Starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2026r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 4 września 2025 r. nr 0201-IEW2.4253.15.2025 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za m-ce od IX do XII/2021 r., od I do XII/2022 r. i od I do VII/2023 r. wraz z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenie wykonania zobowiązania na majątku podatnika oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej DIAS, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej NDUCS, organ I instancji) z 30 maja 2025 r. nr 458000-CKK-4111.4253.5.2025.25, określającą M. sp. z o.o. (dalej Strona, Skarżąca) przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę i orzekającą o zabezpieczeniu na majątku Spółki wykonania zobowiązań podatkowych. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu wszczął wobec Spółki kontrolę celno-skarbową w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od września 2021 r. do lipca 2023 r. Wszczęcie kontroli nastąpiło 11 grudnia 2023 r. na podstawie upoważnienia nr [...] z 5 grudnia 2023. W toku kontroli organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu przez Spółkę podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. Decyzją z 30 maja 2025 r. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu określił przybliżone kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz odsetki za zwłokę za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe oraz orzekł o zabezpieczeniu wykonania tych zobowiązań na majątku Spółki. W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa: 1. art. 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.) przez błąd w ustaleniach faktycznych oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 tej ustawy, przez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, polegające na: 1) błędnym przyjęciu, że Spółka nie była podmiotem leczniczym i nie zatrudniała osoby o wykształceniu medycznym, podczas gdy usługi takie były wykonywane przez P. J. zatrudnionego w Spółce od 21 października 2022 r. do 30 listopada 2023 r. wpisanego na listę fizjoterapeutów 8 sierpnia 2023 r.; 2) błędnym przyjęciu, że Spółka nie była podmiotem leczniczym i nie zatrudniała osoby o wykształceniu medycznym i w momencie sprzedaży bonów/voucherów powinna posiadać wiedzę, w jakiej wysokości należy opodatkować usługi świadczone na rzecz posiadacza bonu/vouchera (23%), podczas gdy usługi takie były wykonywane przez P. J. - błędne jest stanowisko organu, że Spółka świadczyła w kontrolowanym okresie wyłącznie usługi opodatkowane stawką 23% oraz że wykładnię pojęcia "bon jednorazowego przeznaczenia" należy dokonać nie na podstawie bezpośredniej informacji wynikającej z treści bonu ale na podstawie charakteru faktycznie wykonywanej działalności przez emitenta bonu w dniu jego emisji; 3) błędnym przyjęciu, że kwota płatności dokonanych za pomocą kart płatniczych, które nie miały odzwierciedlenia w wartościach wystawianych paragonów fiskalnych i faktur VAT wynosząca 1.093.375,29 zł, pomniejszona o należny podatek VAT stanowi wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży, podczas gdy różnica ta wynika ze sprzedaży bonów różnego przeznaczenia; 4) błędnym przyjęciu, że Spółka ujęła w plikach JPK_VAT faktury zakupu, które nie mają związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług – bez uwzględnienia tego, że Spółka prowadzi różnego rodzaju akcje. Po pandemii COVID-19 przed lokalem Spółka rozdawała zupki, [...] z rosołu, ciasta domowe, herbatki, balony i wszystko, co mogło zwrócić uwagę klienta, że Spółka funkcjonuje. W trakcie akcji Spółka świadczyła usługi w promocyjnych cenach. Na co dzień zaś serwuje klientom domowe ciasto. Ma w ofercie zestawy zabiegów z serwowanym poczęstunkiem oraz winem oraz [...] w winie. Wyposaża modelki w pełen asortyment do kręcenia zdjęć produktowych; 2. art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) przez rażąco zawężającą wykładnię pojęcia "bon jednego przeznaczenia"; 3. art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, § 3 i § 4 O.p., przez błędne przyjęcie, że konieczne jest zabezpieczenie na majątku Spółki wykonania zobowiązania podatkowego przed terminem płatności, a także odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe nie istnieje w kwotach wskazanych w decyzji o zabezpieczeniu z 30 maja 2025 r. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wywodził, że specyfika postępowania w przedmiocie zabezpieczenia powoduje, iż nie jest zasadnym rozpatrywanie zarzutów dotyczących kwestii wymiaru wysokości zobowiązania w postępowaniu z odwołania od decyzji o zabezpieczeniu. Z przepisów zawartych art. 33 O.p. wynika, iż zabezpieczenie może być dokonane przed terminem płatności lub też w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. Postępowanie w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania mającego na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Poza zakresem postępowania w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego pozostaje ocena dowodów, które będą stanowiły podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć. Organ odwoławczy w postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia nie może badać więc prawidłowości ustaleń organu I instancji co do istnienia samego obowiązku czy też wysokości podatku. Postępowanie w sprawie zabezpieczania nie ma charakteru zastępczego dla postępowania wymiarowego (na obecnym etapie - kontroli celno-skarbowej). Ostateczna ocena kwestii związanych z podstawą opodatkowania i samym podatkiem dokonana zostanie w decyzji wymiarowej kończącej postępowanie podatkowe - jeśli po zakończeniu kontroli zgodnie z odrębnymi przepisami Strona nie zdecyduje na złożenie stosownych korekt deklaracji podatkowych z wykazaniem w nich należnego podatku we właściwej wysokości. W dalszej części DIAS przytoczył ustalenia organu I instancji, co do rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące. W tym wskazał na nieprawidłowe stosowanie stawek VAT i rozbieżności pomiędzy ewidencją sprzedaży a danymi dotyczącymi płatności kartami. Wskazał też na wydatki niemające w jego ocenie związku ze sprzedażą opodatkowaną. Uzasadniając obawę niewykonania zobowiązania wskazał na: • niską rentowność Spółki, • brak majątku odpowiadającego wartością kwocie łącznej zobowiązania w podatku VAT za okresy rozliczeniowe objęte niniejszym postępowaniem, • egzekucję administracyjną prowadzoną do majątku Spółki, • brak odpowiednich środków na rachunkach bankowych. Organ wskazał, że zabezpieczeniu podlega kwota 326.373,00 zł. Z akt sprawy wynika, że Spółka nie jest właścicielem ani współwłaścicielem pojazdów, co potwierdza wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Spółka nie jest również właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości, co potwierdza informacja z Serwisu Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości dla Ministerstwa Finansów. Spółka nie posiada składników majątku, na których można ustanowić zastaw skarbowy lub hipotekę przymusową, co oświadczyła sama składając na żądanie organu I instancji formularz ORD-HZ. Zgodnie z danymi bilansowymi, na zakończenie okresów rozliczeniowych lat 2022, 2023 i 2024, Spółka nie posiadała aktywów trwałych, w tym środków trwałych. Za lata 2022-2024 Spółka wykazała w rachunku zysków i strat: • za 2022 r. stratę w wysokości 126 535,83 zł, • za 2023 r. dochód w wysokości 15 255,48 zł, • za 2024 r. dochód w wysokości 38 830,73 zł. Organ stwierdził, zatem, że Spółka w ostatnich latach nie zgromadziła środków finansowych odpowiadających kwocie zabezpieczenia. Łączny dochód wyniósł, bowiem 54.086,21 zł. Ponadto z tego dochodu Spółka musiała jeszcze pokryć poniesioną wcześniej stratę. DIAS podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Spółka nie posiada środków finansowych na zapłatę określonego w przybliżonej wysokości zobowiązania ani też majątku, który mogłaby spieniężyć w celu zapłaty. Spółka nie posiada udziałów w innych podmiotach. Według stanu na 27 maja 2025 r., a więc 3 dni przed wydaniem decyzji o zabezpieczeniu, Spółka posiadała na rachunku bankowym kwotę 2 911,46 zł, co jest wartością znikomą, a wręcz pomijalną przy ocenie zdolności zapłaty kwoty 326.373,00 zł podlegającej zabezpieczeniu. W zasadzie już same wyżej wymienione okoliczności przesądzają o istnieniu uzasadnionej obawy niewykonania przedmiotowego zobowiązania. Zatem stanowią solidną przesłankę do wydania decyzji o zabezpieczeniu. Również, jako dodatkową okoliczność potwierdzającą słuszność wydania decyzji o zabezpieczeniu DIAS wskazał wynikający z bilansów fakt, że zobowiązania Spółki względem innych podmiotów są o większej wartości, niż przysługujące jej należności. Rentowność Spółki organ I instancji wyliczył w oparciu o bilans za 2024 r. jako wartość 0,02%, co również świadczy o tym, że w najbliższym czasie nie będzie ona w stanie wypracować zysku. Jako kolejną okoliczność potwierdzającą obawę niewykonania zobowiązania DIAS wskazał na nierzetelne prowadzenie ewidencji podatkowych. Tę okoliczność wskazano, jako dodatkową, niestanowiącą - w przeciwieństwie do wyżej wymienionych - samodzielnej podstawy do wydania decyzji o zabezpieczeniu. Ostateczne ustalenia w zakresie prawidłowości ewidencji dopiero zapadną. Jednak już na tym etapie można stwierdzić w oparciu o dane zamieszczane przez Spółkę w ewidencji sprzedaży oraz w oparciu o JPK jej kontrahentów i ich wyjaśnienia, że nie ewidencjonowała ona całości dokonanej sprzedaży. Takie działanie może być skutkiem świadomej decyzji w zakresie nieewidencjonowania wszystkich faktur sprzedażowych bądź wynikiem pomyłki. Niemniej jednak świadczy o nierzetelności ksiąg w tym zakresie. Jest to jedna z przesłanek uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2024 r. sygn. akt II FSK 1118/23). Przy czym nie bez znaczenia jest skala nieprawidłowości (odnośnie kwoty łącznej) oraz ich ilość. Wskazał również, że na przestrzeni lat 2022-2025 organ podatkowy wystosował do Spółki 11 upomnień w związku z brakiem zapłaty deklarowanych zobowiązań podatkowych (3 z nich wycofane) na kwoty od około 73,00 zł do 13 929,00 zł. Choć fakt ten nie świadczy o nierzetelności Spółki, jako podatnika, to jednak pośrednio udowadnia trudności z terminową zapłatą niektórych zobowiązań. Odnosząc się do zarzutów odwołania DIAS podkreślił, że w zasadzie całość zarzutów Spółki odnosi się do ustaleń organu kontroli celno- skarbowej w zakresie prawidłowości ewidencjowania zdarzeń gospodarczych na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług. Te kwestie zaś będą podlegać ostatecznej ocenie poza postępowaniem w sprawie zabezpieczenia. Nie wpływają zatem te zarzuty na podważenie ustaleń w zakresie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania. Podniesiony w ostatnim punkcie odwołania zarzut naruszenia przepisów art. 33 O.p. nie odnosi się do przesłanek zabezpieczenia, a tak jak wszystkie inne dotyczy kwestionowania przez Spółkę wyliczeń kwot zobowiązania podatkowego. Można więc powiedzieć, że Spółka nie wniosła żadnych zarzutów przeciwko ustaleniom dotyczącym uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąc podtrzymała zarzuty odwołania, kwestionując ustalenia, co do wysokości określonych zobowiązań. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.– w skrócie p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję NUS określającą skarżącej przybliżone kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od września 2021 r. do lipca 2023 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekającą o zabezpieczeniu na majątku Spółki, określonych wyżej przybliżonych kwot wraz z odsetkami za zwłokę. Podstawę prawną decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez DIAS, stanowiły art. 33-33g O.p., regulujące instytucję zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. W myśl art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W art. 33 § 2 O.p. ustawodawca normuje, że zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji (1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; (2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; (3) określającej wysokość zwrotu podatku. W przypadku, o którym mowa § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 O.p.). W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: (1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; (2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 O.p.). Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest przede wszystkim zbadanie, czy istniały przesłanki do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego. Podstawową przesłankę dla możliwości dokonania zabezpieczenia stanowi istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności". Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego może, zatem wynikać również z innych okoliczności niż nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym przez podatnika czy też dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, mogących utrudnić lub udaremnić egzekucję. W zakresie wystąpienia przesłanki "trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" w orzecznictwie wskazuje się, że nie można antycypować wyniku toczącego się postępowania podatkowego i przyjmować, że wydana w przyszłości decyzja określająca zobowiązanie podatkowe stanowi już o tym, że podatnik nie uiszczał i to trwale zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Sama w sobie zatem możliwość zakwestionowania w przyszłości samoobliczenia zobowiązania podatkowego nie może stanowić o wystąpieniu tej przesłanki (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 1118/23, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można mówić o zaistnieniu tej konkretnej przesłanki, gdy dane zobowiązania podatkowe są sporne i nie zostały określone w decyzji wymiarowej. Nie jest to zarazem podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, skoro zostały uprawdopodobnione inne okoliczności, z których wynika uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania. Tak też w powołanym wyroku wyjaśniał NSA wskazując, że wskazane przesłanki mają charakter przykładowy. W wyroku z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 495/18 NSA stwierdził, że twierdzenia organów nie mają charakteru przesądzającego i rozstrzygającego z punktu widzenia sprawy podatkowej, gdyż organ decydując o zabezpieczeniu nie przeprowadza postępowania dowodowego w zakresie wymaganym do wydania decyzji podatkowej. Powoływane w takim przypadku okoliczności mają jedynie uwiarygodnić istnienie ryzyka niewywiązania się z zobowiązania podatkowego. Rolą organu jest więc jedynie uprawdopodobnienie istnienia określonych zdarzeń (działań, okoliczności) na tle przesłanki zabezpieczenia. Mając na uwadze, że celem organów podatkowych w decyzji o zabezpieczeniu nie jest udowodnienie ww. okoliczności, nie może być wątpliwości, że cel ten został osiągnięty, gdyż dowody wskazują na prowadzenie działań w celu jedynie wykreowania podatku naliczonego do zwrotu, a nie prowadzenia realnej działalności gospodarczej. Natomiast kontrargumentacja prezentowana w skardze czy też w toku postępowania nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Przechodząc do oceny sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe wykazały uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Wywód organów w tym zakresie jest wyczerpujący oraz oparty na szerokim materiale dowodowym. Jak słusznie podniósł przedstawiciel DIAS to nie jest postępowanie w sprawie wymiaru podatku. Decyzja o zabezpieczeniu zawsze jest wydawana na jakimś wcześniejszym etapie postępowania, przed wydaniem decyzji wymiarowej, ponieważ nie byłoby podstaw do wydania decyzji zabezpieczającej w momencie, kiedy wysokość zobowiązania jest w sposób ostateczny znana. Dlatego wystarczy, że organ uprawdopodobnił fakt powstania zobowiązania i wskazał, jak wyliczył przybliżoną kwotę tego zobowiązania. Wbrew zarzutom skargi w zakresie decyzji o zabezpieczeniu organ w ogóle nie czyni ustaleń, co do rodzaju wykonywanych usług czy dystrybuowanych bonów. Organ po prostu stwierdza fakt nie zaewidencjonowania pełnej wysokości wpływów na rachunek bankowy w ewidencji kasy fiskalnej. I to jest podstawa dokonania zabezpieczenia. Co do świadczenia usług medycznych w skardze zostało potwierdzone, od kiedy był ten pracownik medyczny zatrudniony i żeby było to już po okresie objętym zabezpieczeniem. W związku z tym, w ocenie sądu organ uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe powstanie ze względu na brak uprawnienia do stosowania obniżonej stawki podatku. Natomiast podatnik nie może oczekiwać, że sąd, rozpatrując skargę na decyzję o zabezpieczeniu, przesądzi kwestie merytoryczne dotyczące stawki opodatkowania bądź rodzaju świadczonych usług. Kwestie te będą przedmiotem badania w ewentualnej skardze na decyzję wymiarową. Natomiast, jeżeli, w ocenie Skarżącej, postępowanie wymiarowe jest prowadzone za długo, to przysługuje jej skarga na opieszałość działania organu podatkowego. "Przedmiotem postępowania w sprawie zabezpieczenia nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik posiada określoną zaległość podatkową. Wystarczające jest uprawdopodobnienie w oparciu o przeprowadzone w danym postępowaniu dowody, że organ miał podstawy, aby żywić uzasadnione przypuszczenia, co do istnienia zaległości, jak i obawę co do ich wykonania." Wyrok NSA z 3.03.2026 r., III FSK 224/25, LEX nr 4080260. Jednocześnie organ wskazał, w jaki sposób wyliczył wysokość tego zobowiązania. Wykazał także, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że zobowiązanie w takiej kwocie nie zostanie zapłacone ze względu na sytuację majątkową Spółki. W ślad za ugruntowanym na tle podobnych spraw stanowiskiem sądów administracyjnych podkreślić trzeba, że przewidywana wysokość zobowiązania oraz jego charakter, (co wyżej wykazano przez odwołanie do ustaleń organu) nie mogą stanowić wystarczającej podstawy zastosowania zabezpieczenia, o ile nie zostanie wykazane, że w zestawieniu z sytuacją majątkową strony zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, także w ramach postępowania egzekucyjnego. Na potrzeby ustalenia sytuacji finansowej strony organ zgromadził szereg informacji wskazujących na sytuację ekonomiczną podatnika i poddał je wnikliwej analizie dochodząc do zasługującej na aprobatę oceny, że sytuacja majątkowa strony wskazuje, że może dojść do utrudnienia lub uniemożliwienia realizacji zobowiązania podatkowego. Odnotować należy, że strona skarżąca nie posiada żadnego majątku trwałego. Świadczą o tym sprawozdania finansowe oraz dane z Elektronicznego Wykazu Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Analizując sprawozdania finansowe za lata 2022 - 2024 organ zasadnie Wskazał na niewielką wysokość dochodów, niepokrywającą wcześniejszych start. Jednocześnie wskazał na brak majątku – w tym środków obrotowych pozwalających na pokrycie zobowiązania. Istotna jest też znaczna wysokość zobowiązań Spółki wobec podmiotów trzecich. Wszystkie te okoliczności wskazują, że Skarżąca, z dużym prawdopodobieństwem, nie zdoła dobrowolnie uregulować kwot zobowiązań podatkowy. Reasumując ten wątek Sąd nie ma wątpliwości, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało na rzetelnej analizie stanu dotychczasowego i przyszłych perspektyw podatnika. Wykazany brak wystarczających dochodów oraz majątku o odpowiedniej wartości do wykonania zobowiązań podatkowych w łącznej kwocie 326.373,00 zł, uprawniał organ do stwierdzenia, że w sprawie zaistniała ustawowa przesłanka uzasadnionej obawy niewykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego w kontekście sytuacji finansowej i majątkowej Spółki. Końcowo odnotować należy, że tak w toku postępowania, jak i w skardze strona nie kwestionowała ustaleń organu odnośnie sytuacji finansowej, możliwości płatniczych. Strona skarżąca nie zarzuciła organom zaniechania rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz przyjęcie wadliwych ocen i wniosków. Z tych wszystkich względów w ocenie Sądu przedstawione ustalenia organów, oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu, są wystarczające dla stwierdzenia, iż organy uprawdopodobniły obawę niewykonania zobowiązania, co czyni niezasadnym sformułowane w tym zakresie zarzuty skargi. Organ odwoławczy, a wcześniej organ pierwszej instancji, zawarły w uzasadnieniach decyzji obiektywne okoliczności i argumenty świadczące o uzasadnionej obawie niewykonania zobowiązania podatkowego. Wskazane przez organy konkretne informacje i okoliczności faktyczne bezsprzecznie wskazują na to, że dobrowolna zapłata przez spółkę przyszłych należności publicznoprawnych może budzić uzasadnione obawy. Mając to na uwadze, Sąd rozpoznający sprawę uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka warunkująca możliwość zastosowania instytucji uregulowanej w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. Mając na uwadze powyższe i nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.