I SA/Wr 63/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Łukasz Cieślak Sędzia WSA Iwona Solatycka Protokolant: Starszy specjalista Anna Terlecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. zs. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 października 2025 r. nr SKO 4121/212/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2025 r. oddala skargę w całości.

J. Sp. z o.o. zs. w W. (dalej jako: Wnioskodawczyni, Spółka, Skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 21 października 2025 r. nr SKO 4121/212/2025 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wałbrzych (dalej jako: Prezydent, Organ I instancji) z 8 września 2025 r. nr BWP.3120.2.1029.2025.KL rozstrzygającą negatywnie wniosek Spółki z 30 lipca 2025 r. (uzupełniony pismem z 26 sierpnia 2025 r.) o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2025 r. W złożonym wniosku (wraz z korektą deklaracji na podatek nieruchomości za 2025 r.) Spółka wskazywała, że na Jej terenie znajduje się utwardzony parking dla samochodów, na którym swoje samochody parkują wyłącznie pracownicy i współpracownicy Spółki. Przed wjazdem na teren zakładu istnieje portiernia, a obok niej wiata stalowa na rowery, służąca utrzymaniu porządku na terenie Spółki oraz zapewnieniu bezpieczeństwa przechowania rowerów. Nienależnie zadeklarowany i zapłacony podatek to podatek tytułem opodatkowania budowli – wspomnianej wiaty rowerowej o wartości 180.639,29 zł (nienależny podatek miał wynieść 3.612,79 zł), gdy owa wiata rowerowa miała korzystać z wyłączenia z opodatkowania, w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 707) – w skrócie jako u.p.o.l. Zdaniem Spółki wiata ta, jako pełniąca funkcję porządkową na terenie zakładu, a zarazem rekreacyjną, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, albowiem przepisy u.p.o.l., jakkolwiek nakazują traktować wiaty jako budowle to przewidziano również wyjątek dla obiektów użytkowych, służących rekreacji codziennej i utrzymania porządku – w szczególności zaś śmietników, wiat na wózki dziecięce i rowery oraz obiektów stanowiących wyposażenie placów zabaw dla dzieci. Wspomniany obiekt Spółki niewątpliwie jest wiatą rowerową, wymienioną w art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l., rozumianą jako obiekt użytkowy, zadaszone miejsce o konstrukcji lekkiej, służące do parkowania rowerów, posiadające stojaki z przegrodami do parkowania rowerów. Wnioskodawczyni podkreśliła, że wiata rowerowa, o której mowa we wniosku, nie jest wykorzystywana w innym celu, niż zgodnie z jej przeznaczeniem tzn. wykorzystywana jest wyłącznie do przechowywania rowerów. Tym samym zdaniem Spółki Jej wiata rowerowa wyłączona jest z zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości – nie podlega opodatkowaniu. Spółka argumentowała również, że wiata jest dostępna nie tylko dla pracowników Spółki, albowiem Wnioskodawczyni nie kontroluje kto parkuje pod nią rower. Z kolei zdaniem organów obu instancji sporna wiata jest związana z działalnością gospodarczą Spółki, jest posadowioną na terenie przedsiębiorstwa - co nie jest sporne w sprawie i parkują pod wiatą swoje rowery pracownicy spółki. Nadto w oparciu o przedstawioną przez Wnioskodawczynię dokumentację techniczną i zdjęciową stwierdzono, iż owa wiata pełni funkcje parkingu dla rowerów i motocykli, będąc - podobnie jak parking samochodowy Skarżącej – nierozerwalnie związaną z działalnością przedsiębiorstwa. Gdyby bowiem w danej lokalizacji nie była prowadzona działalność gospodarcza, nie powstałaby potrzeba postawienia przedmiotowej wiaty. Obiekt ten ma charakter wyłącznie użytkowy, ściśle związany z organizacją przedsiębiorstwa i potrzebami pracowników, a nie z rekreacją powszechną. Natomiast wyłączenie z opodatkowani podatkiem od nieruchomości, na które powołuje się Spółka dotyczy obiektów użytkowych służących rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku. Przy czym są to obiekty pełniąc rolę w zagospodarowaniu przestrzeni, zarówno w miejscach publicznych, jak i na prywatnych posesjach - zapewniając komfort i ułatwiając korzystanie z przestrzeni, (tu wskazano na m.in. ławki, kosze na śmieci, stojaki na rowery oraz wiaty przystankowe), czy też pełnią funkcję rekreacyjną - umożliwiającą aktywny wypoczynek i zabawę (przykładowo huśtawki, piaskownice, stoły piknikowe, czy siłownie plenerowe jako obiekty, które zachęcają do spędzania czasu na świeżym powietrzu). Tymczasem sporna wiata jest związana z działalnością gospodarczą wykonywaną przez Spółkę - została zbudowana i jest utrzymywana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie miejsca postojowego na rowery wykorzystywane przez pracowników przedsiębiorstwa w drodze do i z miejsca pracy. Nadto sporna wiata nie może zostać zakwalifikowana do obiektu o który mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l. albowiem nie jest obiektem niewielkich rozmiarów skoro jej powierzchnia użytkowa to [...]m2, przylegając do biura strażnika o powierzchni użytkowej [..] m2 i poczekalni o powierzchni użytkowej [...] m2 (obiektów znacząco mniejszych) oraz nie posiada konstrukcji lekkiej, ażurowej lecz stalową. Ze stanowiskiem organów Spółka konsekwentnie się nie zgadzała w toku postępowania nadpłatowego, a w skardze na rozstrzygnięcie SKO, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podniosła zarzuty o naruszeniu: – art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l. przez błędną wykładnię i uznanie, że wiata rowerowa zlokalizowana u Skarżącej nie spełnia przesłanek do uznania jej za obiekt, od którego podatek od nieruchomości jest nienależny, gdy sporna wiata spełnia funkcję użytkową w zagospodarowaniu przestrzeni Spółki, a ustawodawca nie wyłączył z opodatkowania tego typu obiektów ze względu na to w jakim miejscu są posadowione, co oznacza, że tego typu obiekty, które spełniają funkcje użyteczne, ułatwiające korzystanie z przestrzeni, jak sporna wiata, także na terenach zakładów produkcyjnych nie podlegają opodatkowaniu w rozumieniu tego przepisu, szczególnie że przedmiotowa wiata znajduje się w miejscu ogólnie dostępnym, czyli publicznym, ponieważ nie jest na terenie ogrodzonym; – art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l. miało również polegać na błędnej wykładni pojęcia "niewielkości", podczas gdy należy mieć tu na względzie, że ustawodawca nie zdecydował się na zdefiniowanie tego pojęcia, co oznacza, że powierzchnia zajmowana przez wiatę rowerową nie ma znaczenia dla oceny czy dana wiata rowerowa jest przedmiotem podatku od nieruchomości; – pkt 11 załącznika nr 4 do u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wiata rowerowa zlokalizowana na terenie Skarżącej została zbudowana i jest utrzymywana wyłącznie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Skarżącej i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdy to przeznaczenie i funkcja obiektu wpływają na jego klasyfikację podatkową, a wyłączenia dotyczą każdego podatnika niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą, tym bardziej, gdy ustawodawca nie wskazał w definicji, że wyłączeniu ma podlegać tylko obiekt służący celom społecznym, rozumianym jako możliwość korzystania przez ogół, w celach sportowych, zdrowotnych czy wypoczynkowych; – art. 75 § 4a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) – w skrócie jako o.p., przez nie zastosowanie i odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2025 r., podczas gdy podatek za budowlę w postaci wiaty rowerowej w świetle uregulowań obowiązujących od 1 stycznia 2025 r. jest nienależny; – art. 191, w związku z art. 122 o.p., mającemu zmaterializować się w wybiórczym, a nie wszechstronnym zbadanie sprawy i w błędnej ocenie materiału dowodowego, poprzez błędne ustalenie, że sporna wiata rowerowa spełnia funkcję tylko jako miejsce postojowe dla rowerów, wykorzystywane przez pracowników Skarżącej w drodze do/z pracy i zdaniem organu jest wykorzystywana wyłącznie w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą Skarżącej, podczas gdy wiata pełni funkcję użytkową jako miejsce postojowe dla rowerów, nie jest wykorzystywana do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a jest związana z funkcją porządkową i rekreacyjną ogólnie dostępną, ponieważ jest otwarta i każdy może w niej pozostawić rower - nie tylko pracownik, ponieważ nie znajduje się na ogrodzonym terenie; – art. 191, w związku z art. 122 o.p. przez wybiórcze, a nie wszechstronne zbadanie sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego - błędne ustalenie, że sporna wiata rowerowa jest utrzymywana wyłącznie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Skarżącej, ma charakter ściśle związany z organizacją pracy przedsiębiorstwa i potrzebami pracowników, a nie z rekreacją powszechną, podczas gdy wiata rowerowa nie została wybudowana na potrzeby Skarżącej, ponadto pracownicy sami decydują w jaki sposób dojeżdżają do pracy, czy czynią to za pomocą samochodu, czy w ramach rekreacji, czy też w celach sportowych, zdrowotnych za pomocą roweru, żadnej z tych form pracodawca ani nie zabrania ani nie nakazuje, ponieważ pracodawca nie ma takich uprawnień; – art. 191, w związku z art. 122 o.p. przez wybiórcze, a nie wszechstronne zbadanie sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego poprzez błędne ustalenie, że sporna wiata rowerowa jest obiektem funkcjonalnie i nierozerwalnie związana z działalnością przedsiębiorstwa Skarżącego, a dostęp do niej mają wyłącznie osoby związane z przedsiębiorstwem, podczas gdy Skarżąca nie wykorzystuje wiaty w związku z prowadzoną działalnością, nie przechowuje w niej żadnych materiałów przeznaczonych do produkcji, czy też wyników produkcji (towarów) - wiata jest ogólnodostępna, każdy ma możliwość z niej skorzystać, osoby spoza przedsiębiorstwa także, przy czym podkreślić należy, że tego skarżący nie kontroluje; – art. 191 w związku z art. 122 o.p. przez błędną ocenę materiału dowodowego - błędnie ustalono, że sporna wiata rowerowa nie spełnia ustawowych przesłanek wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonym w art. 1a ust. 1 pkt 2a lit c) u.p.o.l. ponieważ, zdaniem organu tworzy krajobraz infrastruktury zakładu pracy i nie jest niewielka, podczas gdy ustawodawca nie zdecydował się na zdefiniowanie pojęcia niewielkości, nie wyznaczył sztywnych ram wymiarów dla takich obiektów, a element "niewielkości" nie może mieć znaczenia, a wyłącznym kryterium wskazującym na niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wiaty rowerowej jest jej cecha użytkowa i porządkowa, zatem przeznaczenie i funkcja obiektu wpływają na jego klasyfikację podatkową, a nie "niewielkość". W oparciu o zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, wywołanych wniesieniem skargi według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W skardze wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów, w postaci dwóch wydruków mapy google - szt. 2, na okoliczność wykazania: że sporna wiata rowerowa nie jest usytuowana na ogrodzonym parkingu, sama nie jest ogrodzona, dostęp do parkingu jest swobodny, a także na niezebranie przez organy całego materiału dowodowego w sprawie i dokonanie oceny dowodów na podstawie wyrywkowo zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny. Ewentualnie Skarżąca zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W szczególności Skarżąca podniosła, że sporna wiata rowerowa spełnia funkcję użytkową jako miejsce postojowe dla rowerów. Wiata na rowery jest przykładem obiektów służących utrzymaniu porządku powinna być traktowana odpowiednio jako obiekt budowlany wyłączony z opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jeden. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja SKO jest zgodna z prawem. Sąd oddalił zawarty w skardze wniosek dowodowy (wydruki z portalu google maps), na okoliczność wykazania, że sporna wiata rowerowa nie jest usytuowana na ogrodzonym parkingu, że dostęp do parkingu jest swobodny oraz że niezebrany został przez organ cały materiał dowodowy i dokonano oceny dowodów na podstawie wyrywkowo zebranego materiału dowodowego, albowiem nie zachodziła, wymagana przez art. 106 § 3 p.p.s.a., podstawa dla prowadzenia przez sąd administracyjny postępowania dowodowego, w postaci pojawienia się istotnych wątpliwości Sądu. Analizując akta administracyjne Sąd nie miał wątpliwości odnośnie tego elementu stanu faktycznego, że sporna wiata znajduje się poza ogrodzeniem, jednakże nie wpływa to na ocenę zaskarżonej decyzji, a i charakter prowadzonego postępowania oraz zawartość akt nie wymagają przeprowadzenia proponowanych dowodów celem oceny legalności zaskarżonej decyzji. . W pierwszej kolejności wskazać należy, że kontrolowana decyzja SKO, poprzedzona decyzją Prezydenta, został wydana w wyniku przeprowadzenia - zainicjowanego wnioskiem Spółki - postępowania o stwierdzenie nadpłaty, w oparciu o art. 75 o.p. Stosownie do treści art. 165 § 1 - 3 o.p. – postępowanie podatkowe wszczyna się z urzędu, albo na wniosek, natomiast zgodnie z art. 75 § 1 o.p., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku, albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. W postępowaniu nadpłatowym - wszczętym wnioskiem podatnika, to podatnik zakreśla ramy prowadzonego na jego żądanie postępowania nadpłatowego i to na inicjujący takie postępowanie podmiot, przesuwa się ciężar wykazania okoliczności świadczących, że podatek został nadpłacony lub nienależnie uiszczony. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, w ramach postępowania nadpłatowego organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika i to na osobie domagającej się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji i poparcie ich stosownymi dowodami: "Potwierdza to pogląd wyrażony w uchwale NSA z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 w świetle, którego postępowanie zmierzające do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji stwierdzającej nadpłatę ma zakres ograniczony do zakresu żądania podatnika i zakresem dokonanej korekty. W ramach tego właśnie postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. To na osobie domagającej się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji i poparcie ich stosownymi dowodami. Wobec braku ich złożenia i to pomimo dodatkowego wezwania organu, organ podatkowy nie ma podstaw do przyjęcia zasadności stanowiska skarżącego o poszukiwaniu dowodów na poparte stanowisko podatnika." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2025 r. o sygn. akt I FSK 841/22 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie jako CBOSA) Równocześnie wskazać należy, że we wniosku Skarżąca powołuje się nie tylko na konkretną jednostkę redakcyjną ustawy podatkowej - art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l., ale i konkretny, mający zdaniem Spółki wystąpić stan faktyczny - konkretną hipotezę normy prawnej, stanowiącą wyjątek od zasady uznawania za potencjalny przedmiot opodatkowania, w oparciu o przepisy u.p.o.l., wiaty jako budowli na podstawie pkt 11 załącznika do u.p.o.l., w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. - w postaci wiaty rowerowej. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania są budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą, za budowlę zaś przepisy u.p.o.l. uznają obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do u.p.o.l., wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt. 2 lit. a) u.p.o.l.). W załącznik nr 4 do u.p.o.l., pod pozycją 11 ustawodawca wskazał zaś wiaty z wyłączeniem wiat o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l., a ostatni z wymienionych przepisów wyłącza z typu budowli – wiat, niewielki obiekt użytkowy służącą rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku – wprost wiatę rowerową. Innymi słowy wiata rowerowa, jeśli jest obiektem użytkowym o niewielkich rozmiarach i służy rekreacji codziennej, utrzymaniu porządku, to nie może zostać uznana za potencjalny przedmiot (budowlę) opodatkowaną podatkiem od nieruchomości z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W rozpatrywanej sprawie Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i argumentacji wyrażonej w postępowaniu nadpłatowym oraz przed tut. Sądem, konsekwentnie podnosiła, że nienależnie został opodatkowany obiekt w postaci wiaty rowerowej, służącej rekreacji osób pozostawiających pod wiatą rowery oraz utrzymaniu porządku na terenie Spółki. Skarżąca wskazywała, że: "Wiata na rowery służy utrzymaniu porządku na terenie Spółki oraz zapewnia bezpieczeństwo przechowywania rowerów, ponadto wiata nie jest wykorzystywana w innym celu niż zgodnie z jej przeznaczeniem, to jest wyłącznie do przechowywania rowerów. Nie są tam przechowywane żadne przedmioty należące do Spółki. (...) Wiata na rowery usytuowana na terenie Spółki spełnia wszystkie przesłanki do uznania jej za obiekt użytkowy służący rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, a tym samym nie stanowi budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. (...) Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zwiera jednak ustawowej definicji pojęcia "wiata na rowery", a zatem trzeba przyjąć słownikowe rozumienie tego pojęcia. Wiatą na rowery będzie zatem obiekt użytkowy, zadaszone miejsce, o konstrukcji lekkiej służące do parkowania rowerów, posiadające stojaki z przegrodami do parkowania rowerów w porządku. Decydujące znaczenie ma zatem przeznaczenie i funkcja obiektu, które wpływają na klasyfikację podatkową." (str. 2-3 wniosku o stwierdzenie nadpłaty z 30 lipca 2025 r.) "Jak wynika z powyższego ustawodawca wyłączył z opodatkowania określone kategorie obiektów budowlanych, mianowicie m. in. wiaty rowerowe. (...) Wskazać należy, że sporna wiata rowerowa spełnia funkcje użytkową jako miejsce postojowe dla rowerów. Wiata na rowery jest przykładem obiektów służących utrzymaniu porządku powinna być tratowana odpowiednio, jako obiekt budowlany wyłączony z opodatkowania. (...) Zatem sporna wiata rowerowa posadowiona na terenie skarżącego (...) nie jest wykorzystywana w celu związanym z działalnością gospodarczą, a wyłącznie jest wykorzystywana przez pracowników w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. Dla pracodawcy wiata spełnia funkcję porządkową, gdzie tego typu pojazdy dwukołowe gromadzone są w jednym miejscu, nie stanowiąc bariery utrudniającej ruch pojazdów czterokołowych, czy też nie blokując dróg ewakuacyjnych. Wiata ta jest dostępna także innym osobom i każdy może pod jej dachem postawić rower dlatego według obecnie obowiązującego prawa jest wiatą rowerową wyłączoną z opodatkowania podatkiem od nieruchomości." (str. 6 odwołania i podobnie w skardze) W pierwszej kolejności Sąd zgadza się z ustaleniami organów obu instancji opartymi na dokumentacji technicznej i zdjęciowej przedstawionej przez Skarżącą, iż obiekt wskazany we wniosku, wbrew temu co twierdzi, Spółka nie jest przeznaczony wyłącznie do parkowania rowerów. Skarżąca wywodziła, że zawyżyła wysokość podatku od nieruchomości, deklarując do opodatkowania wiatę rowerową, która jest wprost wyłączona z opodatkowania w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l. tymczasem sporny obiekt stanowi element parkingu dla rowerów i motocykli. To spostrzeżenie organów ma rzeczywiste odzwierciedlenie, w szczególności, w przedstawionej przez Skarżącą, dokumentacji zdjęciowej. Z dokumentacji tej zaś wprost wynika wyraźny podział przestrzeni pod spornym obiektem: na przeznaczoną do przechowywania/parkowania rowerów (powierzchnia podwyższona z zamontowanymi stojakami do zapinania rowerów) oraz na przestrzeń nie przeznaczoną dla rowerów – powierzchnia obniżona bez stojaków dla rowerów. Celowość rozróżnienia obu części powierzchni pod spornym obiektem wskazuje dobitnie sama Skarżąca skoro umieściła Ona, stosowne dwa piktogramy z białą literą P na niebieskim tle, osobno: – dla części ze stojakami - z [...] wizerunkiem roweru i – osobno z [...] wizerunkiem motocykla - dla części bez stojaków. Oba piktogramy oraz miejsce ich umieszczenia są widoczne w dokumentacji zdjęciowej Skarżącej. Tym samym twierdzenia z wniosku nadpatowego o tym, że podstawą zawyżenia podatku od nieruchomości było bezpodstawne opodatkowanie wiaty rowerowej, rozumianej przez Spółkę - co podkreśla Ona sama, jako zadaszenie służące wyłącznie do przechowywania rowerów, nie tyle nie znajdują oparcia w dokumentach na poparcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co stoją w sprzeczności z twierdzeniami tegoż wniosku – spornym obiektem nie jest wiata rowerowa, jako zadaszenie miejsca przeznaczonego wyłącznie na przechowanie rowerów. Już z tego względu wniosek Spółki nie mógł zostać pozytywnie rozpoznany. Równocześnie Sąd stoi na stanowisku, mając na uwadze wskazywany m.in. charakter postępowania nadpłatowego, że ani Prezydent, ani SKO nie miały obowiązku badania - prowadzenia postępowania dowodowego, na okoliczność, czy sporny obiekt może należałoby opodatkować/wyłączyć z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w inny sposób niż wskazywany we wniosku Skarżącej z 30 lipca 2025 r. Na marginesie Sąd wskazuje, że ów obiekt nie jest również konstrukcją prostą, czy też lekką, skoro z dokumentacji technicznej i zdjęciowej wynika, że jest on osadzony na betonowych postumentach (wylewkach), wchodzących poniżej poziomu gruntu, posiada metalowy dach, instalacje elektryczną (punkty świetlne – "jarzeniówki"), system odprowadzania wody deszczowej (widoczne rury rynnowe/spustowe), czy metalowe masywne słupy i dźwigary. Kolejno jako nieznajdujące oparcia w przedstawionym - przecież przez samą Spółkę - materiale dowodowym, Sąd (podobnie jak organy) ocenia twierdzenia, że sporny obiekt służy celom rekreacyjno-wypoczynkowym, rekreacji codziennej, czy też utrzymaniu porządku. Sporny obiekt, zgodnie ze wskazaniem dokumentacji technicznej, jest niezbędnym elementem infrastruktury przedsiębiorstwa (co wskazano, po angielsku w tytule dokumentacji technicznej – akta administracyjne) Spółki. Nadto, jak podniósł pełnomocnik Skarżącej na rozprawie (protokół rozprawy z 9 czerwca 2026 r.) ów obiekt powstał w ramach jednej inwestycji wybudowania zakładu produkcyjnego, a koszty jego (obiektu) budowy zostały zaliczone w koszty działalności gospodarczej Skarżącej. Tym samym słusznym jest stanowisko organów, że obiekt ten jest ściśle związany z działalnością gospodarczą Skarżącej. Sąd nie dopatrzył się również funkcji rekreacyjnej, czy też wypoczynkowej owego obiektu, albowiem pełni on - tak jak i parking samochodowy, funkcję parkingu środków transportu (rowerów i motocykli) służących pracownikom do dojazdu do pracy w Spółce. W ocenie Sądu funkcja rekreacyjna, czy też wypoczynkowa jest, co do zasady niezwiązana z dojazdem do/z miejsca wykonywania pracy, lecz ma na celu regenerację sił, po powrocie z pracy przez odpoczynek czynny/bierny. Nadto Skarżąca nie wyjaśniła jakiego to rodzaju wypoczynek/rekreacja miałby motywować osoby do parkowania rowerów pod spornym obiektem, na terenie Spółki przy Jej przedsiębiorstwie, czy też jakiego to rodzaju atrakcje sprzyjające wypoczynkowi/rekreacji miałyby się znajdować w jego okolicy. Co do funkcji porządkowej to zdaniem Sądu każdemu ograniczonemu przestrzennie obiektowi (np. parkingowi) można przypisać ogólnie taką funkcję lecz zdaniem Sądu chodzi tu o funkcję związaną z czystością np. kosze na śmieci, wiaty na kontenery śmieciowe. Również w zakresie oceny, co do wielkości obiektu, w ocenie Sądu nie można przyjąć, że jest to obiekt niewielkich rozmiarów, mając na uwadze ustalenia organów co do jego powierzchni, względem otaczających go innych obiektów, w tym portierni, która jest 10 razy mniejsza. Z dokumentacji projektowej oraz zdjęć znajdujących się w aktach nie wynika też, by sporny obiekt miał charakter konstrukcji lekkiej, czy też ażurowej - wręcz przeciwnie jest to konstrukcja masywna, stalowa, z dźwigarami, dachem, osadzona na betonowych postumentach (wylewkach), z systemem odprowadzania wody deszczowej (rury rynnowe/spustowe) i instalacją elektryczną (widoczne punkty świetlne (jarzeniówki)). Mając powyższe na uwadze, skoro w stanie faktycznym nie zmaterializowała się wskazana, we wniosku Spółki, wiata rowerowa, ani sporny obiekt nie jest obiektem niewielkim, czy też służącym rekreacji codziennej/wypoczynkowi/utrzymaniu porządku, to nie zaistniał w stanie faktycznym wskazywany przez Skarżącą we wniosku nadpłatowym element hipotezy normy prawnej z art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l. i skargę na decyzję SKO o odmowie stwierdzenia nadpłaty należało uznać za nieuzasadnioną i podlegającą oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zarzuty skargi odnoszące się wyłącznie do takiego nieistniejącego elementu stanu faktycznego – w postaci wiaty rowerowej, nie zasługują na uwzględnienie. Podobnie zostały ocenione zarzuty procesowe - zebrany materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest nieuzasadniony. Równocześnie podkreślić należy, że w postępowaniu nadpłatowym, wszczętym na wniosek Skarżącej, Prezydent nie pozostawał bierny, przy wyjaśnianiu żądania Spółki i stanu faktycznego, skoro pismem z 17 sierpnia 2025 r. nr BWP.3120.2.1029.2025.KL wezwał Spółkę do przedstawienia: dokumentacji technicznej, dokumentacji zdjęciowej (ujmującej całość spornego obiektu, jego charakterystycznych elementów konstrukcyjnych i funkcjonalnych) oraz innych dokumentów potwierdzających stan techniczny, sposób użytkowania oraz przeznaczenie spornego obiektu. Tym samy zrealizowana została zasada prawdy obiektywnej z art. 122 o.p., w kontekście postępowania nadpłatowego, albowiem to Spółka winna wykazać stosownymi dowodami zasadność wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Równocześnie Skarżąca nie wskazał jakie to inne dowody organy winny dopuścić na uzasadnienie żądanie Skarżącej, przy czym zaproponowane w skardze, na okoliczność znajdowania się spornego obiektu poza ogrodzeniem nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy – kwestii istnienia wiaty rowerowej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2a lit. c) u.p.o.l. Organy dokonały również oceny zebranego materiału dowodowego w zgodzie z art. 191 o.p., co istotne przedstawionego przez Skarżącą, natomiast odmienna jego ocena przez Spółkę nie jest równoznaczna z naruszeniem wspomnianego art. 191 o.p. Mając powyższe na uwadze jak już wyżej wspomniano Sąd skargę Spółki w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił jako nieuzasadnioną.