I SA/Wr 605/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji określającej stronie skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanego stanowiska doktryny, jak również orzecznictwa sądów administracyjnych - które podziela Sąd rozpatrujący wniosek złożony w niniejszej sprawie - wynika, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (zob. np. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, WK 2016, Lex 498515 oraz np. postanowienia NSA z dnia 10 maja 2012 r. sygn. II FZ 358/12, LEX nr 1166138; z dnia 11 maja 2017 r. sygn. II FZ 161/17, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, nie wywołuje decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu i nie prowadzi do podjęcia przez organy jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać. Z powyższych względów Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.