I SA/Wr 586/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...]; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 1.858,00 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sadowego do skargi.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego, "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. (reprezentowana przez radcę prawnego) wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego postanowienia (jako decyzji organu II instancji), jak i postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...] (jako decyzji organu I instancji), wniosła również o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji. Adresatem wniosku o wstrzymanie decyzji jest organ oraz Sąd. Wniosek ten nie zawiera uzasadnienia. W ślad za skargą Strona skarżąca uiściła kwotę 1.958,00 zł tytułem wpisu od skargi. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wskazał, że wniosek o wstrzymanie decyzji pozostawia ocenie Sądu. Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2019 r. Przewodniczący Wydziału I wyznaczył wpis sądowy od skargi w wysokości 100,00 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. . w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221 poz. 2193 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, określonych przez Stronę jako decyzje organu I i II instancji, nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Podkreślić należy, że Strona skarżąca nie wskazała argumentów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie odwołała się nawet do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się natomiast, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (postanowienia) powinno uwzględniać konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Trzeba też zaznaczyć, że wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie ocenia się przez pryzmat zarzutów zawartych w skardze. Podsumowując, obowiązkiem Strony było uprawdopodobnienie, co w sprawie nie miało miejsca, że na skutek egzekucji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonego postanowienia nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Z przedstawionych powyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie I sentencji. Ponadto z akt sprawy wynika, że Strona skarżąca nadpłaciła należny wpis sądowy od skargi. Wedle ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 czerwca 2019 r. wysokość rzeczonego wpisu wynosi 100 zł. Strona natomiast uiściła wpis sądowy w kwocie 1.958,00 zł., co oznacza, że wystąpiła nadpłata w wysokości 1.858,00 zł, którą należało zwrócić stronie skarżącej na podstawie art. 225 p.p.s.a., o czym postanowiono jak w punkcie II sentencji.