I SA/Wr 575/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2013 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy.

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. skarga w niniejszej sprawie została odrzucona na skutek nieuiszczenia wpisu od skargi w ustawowym terminie. Sąd w uzasadnieniu tego orzeczenia zwrócił uwagę, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał biegu terminu do opłacenia żądanego wpisu. Przesyłka z odpisem ww. postanowienia, niepodjęta w placówce pocztowej po dwukrotnym awizowaniu, została włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 24 sierpnia 2017 r. Powyższe postanowienie, które jest kończącym postępowanie w sprawie, nie zostało zaskarżone w ustawowym terminie 7 dni, który upłynął 31 sierpnia 2017 r. W przedstawionych wyżej okolicznościach, w ocenie referendarza sądowego, zastosowanie znalazł przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz.1369 – dalej: p.ps.a.), który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zwrócić należy uwagę, że na dzień wydania niniejszego orzeczenia postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało już zakończone postanowieniem o odrzuceniu skargi, które – na skutek niezaskarżenia go przez strony postępowania w ustawowym terminie – stało się prawomocne. W rezultacie obecnie na skarżącym nie ciąży obowiązek ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Jeśli zaś chodzi o wpis do skargi, Sąd wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie był spóźniony, w związku z czym nie przerwał biegu terminu do uiszczenia tej opłaty. Tym samym zwolnienie od kosztów sądowych również by jej nie obejmowało. W tym stanie rzeczy rozpoznanie przedmiotowego wniosku stało się zbędne i w związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy procesowej.